Blog skriebels dag 183 | 18 mei 2016

Het zit niet helemaal lekker met ons evenwicht. De Limburger van 2 juni opent met 65-plusser moet leren vallen. En eerder bleek al dat kinderen zo weinig spelen buiten dankzij disitale afleiding en bange ouders dat ook zij niet langer in staat zijn om fatsoenlijk om te gaan met vallen. Ze breken om de haverklap wat. 2 factoren die hier een rol spelen. Angst en onafdoende beweging. Volgens de cijfers overlijden jaarlijks 220 Limburgse senioren als gevolg van valpartijen. En groeit dat bij ongewijzigd beleid naar 4700 slachtoffers in 2030. Over de kosten nog niet te spreken. Voeg je daarbij de logica dat er een jongerengeneratie op staat die in toenemende mate het vallen verleert, dan ontstaat een beeld dat ernstig overhelt naar een richting die op zijn minst vraagtekens en uitroeptekens plaatst bij wat we aan het doen zijn. Motoriek is elementair. Blijkbaar zelfs van levensbelang. Hier zou ik graag een lans willen breken voor tai chi. In tegenstelling tot het aura van deze Chinese kunst van bewegen die vaak als zweverig wordt afgeschilderd sta je bij Tai Chi minimaal op 1 been. Leer je zeker staan op 1 voet, terwijl de andere voet van plaats wisselt. 700 jaar oude genialiteit die als geen ander nog steeds volop aansluiting vindt in deze actualiteit. Tai chi bestrijkt veel aspecten die als probleemgebieden gelden voor veel mensen. Maar die stuk voor stuk essentieel zijn voor een fijn en blij leven. Ademhaling, aandacht, bewustzijn en souplesse. Tai Chi is geen wondermiddel al noemt de Harvard-universiteit het medication in motion. Tai Chi maakt je bewust en helpt je beter staan. Laat staan beter bewegen. Bewegen zonder je evenwicht te verliezen. Letterlijk en figuurlijk. Tai Chi is een eerste stap naar meer vitaliteit. Een fascinerende vorm van inzicht en uitdaging door een vaste serie bewegingen. 8 minuten als je het kent. Maar je raakt nooit uitgeleerd. Permanente evolutie met jezelf als onderwerp. Een eerste aanzet om angst en gebrek aan motoriek op te pakken. Aan te pakken. Door te pakken. Kies voor een parallel trajekt met mineraal coaching en de vruchten zijn blijvend in je voordeel. Tai Chi kun je leren bij mij. Mineraal coaching ontdekken eveneens...

Blog skriebels 182 | 17 mei 2016

Het effect in de Verwonderstoel is een mysterie. Er is niet 1 effect. Voor iedereen is de impact van deze 3 bijzondere mineralen anders. Het is mijn eerste en oudste 3stenengroep die specifiek is uitgezocht met een specifiek doel in het achterhoofd. Ik noem dit ook wel een balansveld. Volkomen in balans met een hoge trilling. Een trilling die uitnodigt om meer naar buiten te komen. Dat maakt bijvoorbeeld rustiger. Zorgt voor een fijnere beleving. Je voelt hoe de druk om je heen wegvalt. ADHD-ers vallen van hun stoel en beseffen dat rust instant bestaat. Of hooggevoeligen in een drukke Jaarbeurs die een oase van kalmte ervaren. Ooit laten samenstellen om mensen een glimpje achter het eigen gordijn te geven. Mensen willen best aan zichzelf werken. Maar het werkt fijner als je weet waar je het voor doet. En met energie is dat vaak zeer subtiel en niet makkelijk waar te nemen. Verandering is eenvoudig over het hoofd te zien. Glipt onder je radar door. De Verwonderstoel is in 2010 ontwikkeld om juist jezelf beter te voelen. Om het contrast tussen binnen en buiten in het voordeel van binnen te laten doorwegen. Letterlijk jezelf beter voelen, meer contact met je lichaam, en figuurlijk beter voelen, beter in je vel. Zodat je beter ervaart waar je iets voor doet. Voor jezelf. Om te voelen hoe je erop vooruit gaat door bewuster aanwezig te zijn. Niet in de uiterlijke zin als in het hoogste woord. Maar in de innerlijke zin, beseffen dat jij ertoe doet. Ook al doe je niks. Alles eraf en blij zijn met die naakte waarheid. Hoe werkt dit Verwonderveld? Drie mineralen staan in een driehoek opgesteld. In het midden ervan, exact in het hart uitgelijnd op je stuitje, staat de regisseurstoel van bamboe maar dat is van minder belang. Toevallig vond en vind ik bamboe mooi materiaal. Bovendien had ik de vooruitziende blik dat ik de Verwonderstoel mee op reis wilde nemen en makkelijk moest kunnen vervoeren. Ik wilde ermee de boer op. Naar de mensen toe. Dus inklapbaar en lichte materialen. Sindsdien is de stoel op tal van plekken geweest in Nederland, België en Duitsland. Indoor en outdoor. En hebben al heel wat mannen, vrouwen en kinderen kennis gemaakt met de wondere werking. De mineralen zelf doen er niet toe. Die namen geef ik je wel een andere keer. Belangrijker is dat ze samen de juiste trilling hebben voor het juiste resultaat. Voortdurend. Ze werken met elkaar. Zou je 1 vervangen door eenzelfde soort steen dan klapt de werking in elkaar. Ze resoneren permanent en raken je permanent. Vast opgelijnd. Geen natte vinger werk. Weten van geen ophouden. Dat is de kracht van mineralen op maat die perfect onderling resoneren. Want dat is wel een voorwaarde. Geen klik onderling dan geen kick. Dan bereiken ze niets. Dan zitten ze naast de roos en doen precies het verkeerde. Dan verstoren ze elkaar en de gebruiker. Daar worden mineralen niet blijer van, laat staan jij...

Blog skriebels dag 181 | 16 mei 2016

Mineralen frapperen. Verwondering is mijn deel. Inzicht loert om elke hoek die ik rond terwijl ik een steen uitzoek. Vaak steekt een probleem anders in de steel dan de vork laat blijken. Verbazingwekkend. Iemand wilde graag voor haar verjaardag stoppen met roken. Een zeer plausibel kado als je daar neutraal naar kijkt. Een stukje persoonlijke vrijheid is nooit weg als bonus voor jezelf. Om te weten welk mineraal de klus zou gaan klaren, was het nodig om me te verdiepen in de achtergrond van het roken in deze specifieke situatie. Dat leverde een verrassende inkijk op. De oorzaak om te roken bleek de behoefte aan controle. En juist dat streven naar controle maakte haar benauwd. Benam haar de adem. Nu zou een valkuil kunnen zijn om dat controle verhaal te willen opheffen maar dat was niet de vraag. De vraag was stoppen met roken. Niet dieper doordringen en iets opheffen dat ook voor een stuk veiligheid, voor comfort zorgt. Dat zou juist averechts gaan werken. Dus vingers af van die diepere oorzaak. Iets voor een volgende stap maar nu niet aan de orde. Wat deed het roken voor haar waar ze baat bij had? Nog aparter bleek dat. Het roken zorgde dat ze zich minder benauwd voelde. Een schijnbare tegenstelling die wel werkte. Om het roken te kunnen opheffen moest ik een steen vinden die minder benauwd maakte en tegelijk werkelijk meer lucht verschafte. Een plusje om met een goed gevoel te kunnen stoppen. Iets dat meer voordeel bood dan de sigaret. Het mineraal dat eruit rolde, zag bij nadere bestudering uit als een asbak met peuken. En voor de jarige job bleken het longen. Het symbool voor lucht. De tegenstelling gevangen in een steen. Ze voelde direct de meerwaarde in haar lijf. Dolblij vertrok ze richting auto. Ik kreeg vlak daarna een berichtje dat het haar was opgevallen dat ze haar traditionele vaste prik sigaret in de auto spontaan achterwege had gelaten. Een mooie opsteker...

Blog skriebels dag 180 | 15 mei 2016

Mineralen op maat verdienen een grotere portie van mijn aandacht. Er is een gat gevallen in de sequentie van mijn pennevruchten. Een gat is een opening. Een kans. Een venster dat een nieuwe blik op de werkelijkheid schenkt. Waarom werk ik met mineralen op maat en ben ik zo begeesterd door stenen, kristallen, keien. Ben ooit keienlegger genoemd. Dat was helemaal in den beginne. Noem me steenfluisteraar. De naam die je me geeft maakt niet uit. Ik werk met mineralen omdat ze werken. Onafgebroken zijn ze in de weer om hun trilling, hun potentie te laten stralen. Net als mensen zijn ze uniek. Er zijn geen 2 mensen hetzelfde. Zelfs geen eeneiige tweeling is exact hetzelfde. Dat geldt ook voor mineralen. Geen 2 bergkristallen doen hetzelfde. Of 2 amethysten. Of 2 rozenkwartsen. Iedere steen heeft zijn eigen kracht. Ik noem dat trilling. Frequentie. Resonantie. Klik. Heeft een steen een klik met jou dan ontstaat beweging. Geen klik zorgt voor stagnatie. Voor vastlopen. Want geen klik werkt je tegen. Ik voel jouw energie in mijn lichaam. Daar ben ik al mijn leven lang mee bezig om dat steeds verder te verfijnen. Uit te kristalliseren. Dat valt nagenoeg niet te begrijpen zolang ik het maar begrijp. Mijn lichaam heb ik als energie instrument tot het uiterste fijngeslepen. Ooit een ruwe diamant. Nu een bewuste diamant. En dat proces stopt niet. Wat ik doe zit in de categorie zeldzaam maar niet ongewoon. Jouw energie in mijn lichaam is een toetssteen. Een controlemiddel. Een basis voor weten wat je doet. Voor weten wat ik doe. Voor in de gaten hebben op het kleinste niveau hoe het zit. Ik voel jou en ik voel de steen die overeenkomt met wat je nodig hebt om meer jezelf te zijn vrijer te zijn. Om een blokkade bijvoorbeeld om te zetten in stroming. Denk aan migraine, diabetes, roken, hooggevoeligheid, problemen met intimiteit of blaasissues. Of om jouw potentie ten volle te gaan benutten. Alle smaken leiden naar hetzelfde punt. Naar jou. Om stap voor stap dichter bij jezelf te komen. En te blijven. Duurzaam....

Blog skriebels dag 179 | 14 mei 2016

Ontwikkeling loopt in een spiraal. Bepaalde aandachtspunten komen telkens terug op een later moment. Op een verder moment. Op een dieper moment. Dieper bij jezelf naar binnen. Foo Fighters zingt Marigold. Geschreven door multi-instrumentalist en Foo Fighters oprichter Dave Grohl. Oorspronkelijk voor Nirvana. Toen de drummer en nu zijn eigen liedje nog eens als zelfcover met zijn eigen band. De herhaling om te verfijnen. Om steeds nauwgezetter uit te kristalliseren hoe de vork in de steel zit. Wat de essentie is. Wat je laat liggen. Waar het knopje zit dat jou aanzet tot. Die spiraal kan achteruit lopen of vooruit lopen. Richting put, verder van jezelf of klimmend. Steeds dichter bij jezelf. Maar je punten blijf je tegenkomen. Daaraan valt niet te ontsnappen...

Blog skriebels dag 178 | 13 mei 2016

Talk Talk zingt The Rainbow. Een mooi voorbeeld hoe alles 2 kanten heeft. Zichtbaar aanwezig. Toch ongrijpbaar. Niet vatbaar. Schoonheid die zich niet laat vangen. Pure vrijheid in pure begrenzing. Vrijheid, ruimte is wenselijk. Ruimte zonder grenzen bestaat niet. Grenzen zijn wenselijk. Grenzen zonder ruimte is onmogelijk. Waar het een is, is het ander. Wat kun je met deze wijsheid. De waarheid draagt ook de onwaarheid in zich. De waarheid zoals we die kennen is een afspraak. Ook vrijdag de dertiende is afgesproken werk. We nemen de waarheid aan tot het tegendeel bewezen is. Daar zit onze slimmigheid in verweven die natuurlijk ook een pure domheid bevat. Het tegendeel is altijd aanwezig. Ook al kunnen we dit niet bewijzen. Net als de regenboog. Die is daar maar valt niet te grijpen. Laat staan dat je de pot met goud vindt aan de voet ervan. Onze waarheid beweegt. Met elke stap lossen we een waarheid op om een nieuwe te vinden. Het houdt nooit op...

Blog skriebels dag 177 | 12 mei 2016

Paul Weller zingt All I wanna do (is be with you). Leven is verbinding. Door verbinden groeien we. Contact maakt ons rijker. Brengt ons verder. We hoeven geen verbindingen te leggen. Alleen te zien. Alleen te gebruiken. Rock of Ages zingt Here I go again. Verbindingen. Zichtbaar. Onzichtbaar. Opvallend. Onopvallend. Alles is met alles verbonden. Voortdurend. Onlosmakelijk. De vraag is wat doe je met dit gegeven. Wil je het eerst aangetoond hebben of ga je ermee werken. We delen 1 aarde. 1 lucht. 1 water. 1 leven. Dit leven. We staan op dezelfde grond. Ademen dezelfde zuurstof. Hebben water nodig om te bestaan. Allemaal. Niemand staat hier boven. Niemand kan hieraan ontsnappen. Stel je de lucht als water voor of geef het een kleurtje. Dan ga je zien hoezeer we omsingeld zijn door verbindingen. Als een groot lichaam grijpt alles in elkaar. Hoe elke beweging van jou impact heeft op al die draden die het geheel vormen. Niet alleen op je naaste. Nee wereldwijd. Zo ver als onze wereld zich uitstrekt. Wat een beeld...

Blog skriebels dag 176 | 11 mei 2016

Verandering is alom. Onstuitbaar. Onstopbaar. Onweerlegbaar. Verandering is de basis van alles. ABC zingt 4ever 2gether. Lang voor de sociale media ons uitnodigden om creatief met taal en afkortingen om te gaan waren we al creatief met taal en afkortingen. Verandering zit in onze genen. Letterlijk zelfs. Onze cellen vernieuwen zich rond de klok. Vernieuwing staat nooit stil. Ons lichaam is een lopend wonder. Zoek je een wonder. Kijk naar jezelf. En verzorg je lichaam, dat mirakel goed. Daar krijg je veel plezier voor terug. We dragen een soort van strippenkaart in ons DNA. Dat zorgt voor originele celduplicaten. Raakt de strippenkaart op door een verminderende vitaliteit dan nemen de cellen niet langer een origineel als uitgangspunt maar het kopie. Dan krijg je het carbon-papier-effect. Het lijkt op het origineel alleen minder gedetailleerd. Kopie op kopie helpt je verder van jouw origineel vandaan. Je wordt een slap aftreksel van jezelf. Je komt op het glijdende pad naar beneden. Je gaat achteruit qua alles. Dus ook qua gezondheid want alles draait om dat DNA. Besteed je weer serieus aandacht aan je lijf en verbetert je veerkracht dan verlengt jouw strippenkaart met origineel bouwmateriaal zich gaandeweg weer en word je stap voor stap origineler. Meer jezelf. Hoe doe je dat? Onthoud 3 dingen die wetenschappelijk zijn aangetoond. 1: geen stress. 2: goede voeding. 3: gezonde beweging. Geen rakettechnologie of hogere wiskunde. Gewoon een beetje aandacht is voldoende om jezelf op het juiste spoor terug te helpen. Wonderlijk zijn wij...

Blog skriebels dag 175 | 10 mei 2016

Nee zeggen tegen je eigen ja-moeras. Slierten van kleine ja's die eigenlijk de nee in zich dragen. De sluipende opeenstapeling van ja omdat je net ja hebt gezegd. Zeg dan nog maar eens nee. Tergend langzaam glij je steeds verder van jezelf af. Point Quiet zingt What's in our hearts. Belangrijke vraag. Dat helpt om nee te zeggen. En die nee werkt zelfbevrijdend. Wel even goed in de gaten houden wie begon met zelfverstikking. Wel zo eerlijk om daar ook een moment bij stil te staan. Je komt er wel. Uiteindelijk...

Blog skriebels dag 174 | 9 mei 2016

Gewoon even niets. Nee is een verademing. Kijken naar de grote en kleine cirkels die je maakt. Eric Clapton speelt Ruby's loft. Mooie rust in de stilte...

Blog skriebels dag 173 | 8 mei 2016

Een Duitse deerne van 2 turven hoog stopt gedecideerd met haar loopfietsje voor mijn paviljoen. Gebloemd vissershoedje op haar blonde lokken. Die hoedjes zie je hier opvallend veel rondspringen, huppelen en parmantig voortstappen op die turfhoogte. Prinsessenjurk met verhip alwaar Anna en Elsa uit Frozen. Idem als dat meisje uit Belgie. Gescheiden werelden verbonden. Frozen zal in Duitsland de nasynchronisatie niet overleefd hebben en anders uit de hoge hoed gevallen zijn. Ze wijst met overtuiging in de richting van haar object van affectie. De metershoge opblaasbare glijbaan waar meer grut de dienst uit maakt. Ze zegt er wat bij maar dat is aan mijn dovemansoren gericht. Teveel koeterwaals. Ze peddelt vrolijk verder en laat zich door niemand tegenhouden. Ze weet wat ze wil. Ook al krijgt ze niet wat ze wil omdat de spelregels geen gratis gebruik toestaan. En de beurs van mama is nergens te bekennen. Dat soort dingen gebeuren. Naderhand zie ik haar triomfantelijk terugkeren lopend aan het handje zonder hoedje. Die fijne ervaring alsnog rijker. Bijna niet herkend. Heel ander gezicht zo. Anders dan in mijn gedachten. Dat gaat wel vaker zo. Wat we ervan denken is onze versie van de werkelijkheid. Hoeft niet te kloppen. Deze gedachte speelt door mijn hoofd terwijl ik me opmaak voor de Hippy Markt in 't Blauwe Huis in Heerlen. Na het zero effect in Bad Honnef verwacht ik hier eigenlijk niets. Leuk hoe dat werkt. Zo tamelijk werkeloos als mijn Verwonderstoel erbij stond aan de Rijn, zo heel anders pakt het hier uit. De mensen die zich de moeite nemen om deze plek te vereren met een bezoek, weten mijn aanwezigheid uitstekend te vinden. Moet vol aan de bak. Of zoals mijn buurvrouw met de zelfgemaakte sieraden na afloop verwoordde: jouw mond heeft niet stilgestaan. Helemaal waar. Op sommige ogenblikken stond er een file om de verwondering uit eigen hand te beleven. Wil het nog wel eens te ver zoeken. Dit weekend heeft me dat weer fijntjes onder de neus gewreven. Meer lokaal. Meer vanuit de basis. Minder buiten de regio. Dichter bij mezelf. Daar liggen de antwoorden voor het oprapen. Het kriebelt en gonst. Het idee voor een Verwonderdag nieuwe stijl rijpt en raakt uitgebroed. Op vaderdag 19 juni kun je op Bergerstraat 4 in Urmond ontdekken waar draden liggen die zachtjes aansporen om zich te laten oppakken...

Blog skriebels dag 172 | 7 mei 2016

Mijn ogen brengen me terug naar de werkelijkheid die Bad Honnef heet. Het eiland Grafwerth midden in de Rijn waar mensen elkaar vinden om Rhein in Flammen te beleven. Bio food & drinks. Bier natuurlijk. Een cappuccino die met liefde en alle egards in volle rust tot verrukking komt. Mijn paviljoen was vannacht ook slaapkamer. Een koude nacht geef ik toe met een constante stroom van schepen die brommend mijn hoorwereld doorkruisen. Een geluid dat ik niet kende en dus eerst niet kon plaatsen. Was stilzwijgend de nachtwaker van het terrein. Water is aanwezig. De wc's nog afgesloten. Het konijn blijft tot het laatste moment zitten om toch het hazenpad te kiezen. De boom ben ik dankbaar. Heb van alles meegenomen. En sommige briljante plannen sterven in briljantie terwijl slapende alternatieven vooralsnog niet opvallen. Eenvoud werkt zo eenvoudig dat je het bijna over het hoofd ziet. De waterkoker ben ik vergeten. Daarmee had ik koffie willen zetten. Dat was het plan dat in duigen viel. De vorige keer waren dat de eieren die ik vergeten was terwijl ze voor mijn neus hun vinger opstaken. Door de mazen geglipt. Ontsnappingsartiesten omringen mij. Als alternatief schoot die liefdevolle cappuccino langs en ook weer voorbij want ik ben de enige hier. De barista mannen zijn in geen velden of wegen te bekennen. De brander zorgt samen met mijn mini braadpan voor een smaakzaam gebakken eitje. 1 nul voor mij. De aanhouder wint. De brander laat een lampje flakkeren. De 2 nul schemert. Ik zou toch koffie kunnen maken. Bij de brander zit een dekseltje die ik daarvoor kan gebruiken. Maar ik heb geen klem. De multitool in de auto fluistert een alerte gedachte. Om water te koken moet de boel weer schoon. Al afwassend bij de kraan, zachtjes inzepend met mijn vingers zie ik eindelijk de vermaledijde steelpan als verlossende optie. Het had even nodig maar dan heb je ook wat. De koffie slaagt. Het idee werkt. Glundert nog na tussen mijn papillen. De waterkoker bonjour ik eruit. Krijgt zijn congé. Inmiddels ben ik niet meer de enige en stroomt het leven terug in het veld. De flappen van mijn tent staan uitnodigend open. De zon schijnt. Ben benieuwd wie hier naar binnen loopt...

Blog skriebels dag 171 | 6 mei 2016

Leven is een prettig ratjetoe dat aan elkaar hangt door het knippen en plakken van onavolgbare logica die je onweerstaanbaar meezuigt. Waar we ons moeite voor moeten doen. Daaraan hechten we ons heel gemakkelijk en vinden we moeilijk om los te van te komen of zelfs überhaupt los te laten. Dat willen we niet loslaten want we hebben er zoveel voor moeten doen of voor moeten laten. Wat vanzelf gaat is eng. Daarmee willen ons eigenlijk niet verbinden. Dat gaat te gemakkelijk. Dat kan niets zijn. Vanzelf schrikt af. Dan gaan we zoeken naar een reden waarom niet. Iemand wil niet als vanzelfsprekend ervaren worden. Want dan lijkt het of je niet gezien wordt. Iemand moet moeite doen om je te zien. Om je te waarderen. Mooie humor. Vanzelf is soepel. Wrijvingsloos. Pure eenvoud. Te eenvoudig, helaas. Om tranen van in je ogen te krijgen. Bij mij om de hoek ligt een speelpleintje. Luttele meters lopen. Tot voor deze week geen stap op gezet. Wel vlakbij geweest want de glasbak staat er pal naast. Gelukkig was Xahro maandag bij me en dat leidde tot een potje speed badminton. Dat wilde ik eigenlijk verder weg spelen. In het park. Maar we bleven hangen op wat ik dacht dat een asfaltveldje was. Mooi niet. Er lagen tegels. Een schrijnend bewijs van mijn taanzuchtige interesse. Wij aan de gang. Moest mijn licht uit de ogen lopen bij zoveel jongschalig shuttlegeweld. Terwijl een bonte kermis aan nationaliteiten eveneens de plek testten op speelwaardigheid. Dat lukte voortreffelijk aan het plezier te horen. Gisteren heb ik ook nog het bijbehorende grasveld leren kennen. Er staan zelfs bomen omheen. Warempel. Notabene via een paadje dat ik al die tijd wederom geen voet waardig gunde. Als je het hebt over schandalige kortzichtigheid. En ook nog de mijne. Een picknick op steenworpafstand met bovenschalige lol. De zon liet zich niet onbetuigd en de blikken van de wandelaars gaven prijs dat dit waarschijnlijk de eerste picknick was in heel zijn bestaan als wijkversiering. Leverde leuk commentaar op en een verdere verhoging van de feestvreugde. Sommige ideeën liggen zo voor de hand dat je ze niet meer ziet. Laat staan dat je het genoegen eruit weet te distilleren. Het bleek de opmaat voor meer eenvoudig plezier. Eenvoud steekt aan en dat is natuurlijk wel even schrikken…

Blog skriebels dag 170 | 5 mei 2016

Morphine zingt I had my chance. Isobel Campbell & Mark Lonegan zingt Come on over (turn me on). Wisselende thema's in een hartklop. Van spijt naar zin. Van een deur dicht naar een deur open. Als de werking van je hart. Dat zorgt voor stuwing. Voor een constant pulserende stroom. Zolang je maar in de stroom zit ervaar je het voordeel. Buiten de stroom gebeurt weinig. Ben je die beste stuurlui. Waar ga je in zitten. In het verlies. In het tekort. Aan de kant. Of ga je zitten in je rijkdom. De overvloed die niet afhangt van gerealiseerde verbinding. Van iets deelbaars. Je mag ook ondeelbaar zijn. De nee is net zo belangwekkend als de ja. Blijf je in het midden dan kun je daar onbevangen gebruik van maken. Anders raak je meegesleurd door het ene of het andere. Dwing je jezelf om ergens deel van uit te maken, terwijl je al onderdeel bent. Karla Bonoff zingt Someone to lay down beside me. De IPod zit in een aparte groef. Alleen of samen. Allebei voordeel en nadeel. Wat sluit beter aan. Kun je jezelf blijven in de verbinding. Wat maak je ervan. Waarom wil je er iets van maken. Van waaruit kijk je. Van waaruit steek je het in. Eerlijk zijn. Verlangen kan een gangmaker en spelbreker zijn. Een zegen. Maar ook een rustverstoorder. Is er sprake van rust. Laat je vooral niet gek maken. Is onrust de heersende teneur? Leg die onrust dan eens bloot. Vouw het open. Begin met erkennen van die stemming. Waar reageert je meter op. Wat bevalt je niet. Is het werkelijke onrust of laat je je onrustig maken. Is het een aanzet tot actie of vooral een signaal dat je je laat vangen door een eigen gevoel van missen. Wat ontbreekt in het plaatje? Wat vind je niet compleet. The sabres of Paradise speelt Smokebelch II. Maakt deel uit van het Café del Mar contingent dat na Ibiza razendsnel in omvang toenam. Klanken die kleuren met zonsondergang en zalig achterover leunen. Niets doen. Niet teveel denken. Niet teveel willen. Doseren. Gelijkmatigheid beoefenen. The Verve zingt Catching the butterfly. My lucid dreams. My forgotten schemes. Obscure elegantie. Meer toelaten. Minder te verliezen. Meer spelen. Meer uitproberen. Jezelf meer de ruimte geven om te ontdekken waar het voor jou om gaat. Minder luisteren naar mijn angst. De vlinder vliegt. De vlinder strijkt neer. Niet permanent het een. Niet permanent het ander. Gratie in teerheid. Vrijheid in de beperking. Ontdekken waar het voor mij om draait. In vrijheid, vanuit het midden gaat dat meer vanzelf. Dansen met alle kanten van mezelf. Met licht en donker, terwijl Mozart in de achtergrond fluit en harp laat samenspelen in C. Mijn deur staat open. Stroomt buiten nu naar binnen of binnen naar buiten...

Blog skriebels dag 169 | 4 mei 2016

Voor het idee van vrijheid willen we werkelijke vrijheid opgeven. Helemaal vrijwillig. Dat is het mooiste. Mooi voorbeeld is de auto. Exponent van onze vrije verplaatsing die heel wat onvrijheid als offer vraagt. Moeten ons behoorlijk wat echte uren per dag verbinden aan betaalde arbeid om virtuele uren te genieten van onze heilige koe. Een auto in Nederland rijdt gemiddeld maar 1 uur per dag. Staat dus effectief 23 uur per dag stil. Een gegeven om stil van te worden. Datzelfde gaat op voor het idee van angst. Of een idee van zorgen dat echte zorgen oproept. Kan ons werkelijk verlammen terwijl er feitelijk niets aan de hand is. Geef je je denken de vrije teugel dan zijn dit soort uitkomsten verre van zeldzaam. Denken vaart beter in het gezelschap van beter weten. Dat vraagt om scherp observeren. Om onafhankelijk onderzoek. Om kijken naar de feiten. Om het geduld om niet meteen in te willen grijpen bij de eerste tekenen van twijfel. De kat wat vaker uit de boom te kijken of zoals gisteren eens te stoeien met de waarschijnlijkheid of de kat wel echt van de vensterbank gaat vallen en gruwelijk aan zijn einde komt zoals bij voortduring al vele jaren gevreesd. En warempel hij valt niet. Een openbaring die slechts kort duurt. Want roept denken dan. Dat kan wel nog altijd een keer gebeuren. Inderdaad. Beter weten is hier hard nodig. Denken heeft moeite met de feiten. Die liggen te zeer voor de hand. Die kunnen niet kloppen. Zien iets over het hoofd. We verwarren kunnen met zijn en zouden met doen. Massive Attack zingt Unfinished Sympathy. Like a soul without a mind. Like a body without a heart. De samenhang zien schept meer rust. Is het werkelijk zo of denk ik dat het zo is. Dat houdt je vinger van de paniekknop. Zelf zit ik in de ogenschijnlijke windstilte van gebeurtenissen. Zo druk bezig geweest met allerhande ontwikkelingen vlot trekken en optuigen dat een moment van niets doen je in een gat laat vallen dat niet eens een gat genoemd mag worden. Het lijkt een gat. Het idee van een gat. Relatieve bewegingsloosheid in een absolute maalstroom van activiteit. Ik doe eigenlijk nog te veel. In plaats van te denken dat ik te weinig doe. De zon kietelt mijn tenen terwijl dit besef mijn glimlach kietelt. Kan soms heerlijk onnozel zijn...

Blog skriebels dag 168 | 3 mei 2016

Sara Tavares zingt Exala. Maakt deel uit van mijn Putumayo collectie die bijna integraal terug te vinden is in de enorme brij aan muziek die mijn oor weet te strelen. Parels van uitheemse creativiteit. Vreemde invloed die verre van vreemd is. Allemaal van deze wereld. Onze wereld. Daar is niets uitheems aan. De steen in de vijver leidt automatisch af van het epicentrum van de impact. De uitwassende kringen voeren je aandacht naar buiten. De steen verdwijnt en daarmee de bron. Ook al zou je dat vast willen houden dan nog zal het je niet lukken. Dat moment is weg. Opgegaan in de wijdse anonimiteit. Heeft zijn werk gedaan. We zijn geneigd om naar buiten te kijken en daar de antwoorden te zien als kringen die ons steeds verder van ons afdrijven. Wie we zijn is ongrijpbaar. De kringen vertellen het verhaal van een centrum dat onzichtbaar blijft maar wel aanwezig is. Een fenomeen in ons buiten ons bereik. Je kunt jezelf niet vasthouden. Het is dynamisch. Net zo min als je je liefde kunt stoppen. Het groeit. Je evolueert maar je kunt niet terug naar het begin. Het begin zit in elk moment. Daar kun je contact mee maken. Filosofisch stuk dit. Weet nooit waar mijn gedachten me heen voeren. Zet een zin op en de rest wijst zich vanzelf. Oh natuurlijk heb ik invloed. Maar dat laat onverlet dat de woorden zo hun eigen wil hebben...

Blog skriebels dag 167 | 2 mei 2017

Francis Lai voert Bilitis uit. De dromerige soundtrack van de gelijknamige film die ik nog steeds niet gezien heb, terwijl ik de muziek kan dromen. Engelachtige sfeer. Engelen zijn overal. Niet die hemelse ambassadeurs die luisteren naar namen als Gabriel, Lucifer of Raphael. Ik bedoel de engelen die hartjes tekenen op je spiegel. Je afwijzen. Je liefhebben. Je links laten liggen. De mond snoeren. Niks van zich laten horen. Je met de grond gelijk maken. Een kopje thee met je drinken. Samen met je wakker worden. Niets met je te maken willen hebben. Me in extase brengen of juist tot wanhoop voeren. Doodgewone engelen die je leven verrijken en jou je waarheid schenken. Jou dichter bij jezelf brengen. Jou bewust maken van jouw caleidoscopische verwarring. Helpen ontwarren. Ontzenuwen. Tot dankbare proporties terugbrengen. Engelen zoals jij en ik. Stoppen we met op de veroordelingsbarometer kijken. Stoppen we met de veroordelingskwast hanteren dan gaan we een andere werkelijkheid zien. Dan gaan we de fijnmazige fijnzinnigheid zien van ons bestaan. Zien we hoe een zogenaamd foute engel talloze goede engelen het licht laat zien. 1 welgemikte verwenselijke actie levert een tsunami aan liefdesuitingen. Op een schaal die geen maat houdt met de nietigheid van actie zelf. Synergetische ontwikkeling op de kleinste en de grootste schaal. Meer oog krijgen voor de kleinste schaal schenkt oog voor iets in jou. De kleinste deler in het grootste geheel. The Style Council zingt The Paris Match. Afkomstig van het album Café Blue. Stijlvol ingetogen. Ik meen de zangeres te horen van Everything but the Girl. Maar dat kan ook gewoon mijn eigen verwarring zijn. Koesteren die verwarring, want het klinkt mooi...

Blog skriebels dag 166 | 1 mei 2016

Door een samenloop van omstandigheden is deze zondag plotseling een vrije dag. Dat zal het voor voor velen onder ons waarschijnlijk standaard zijn. Voor mij niet. Slachtoffer van mijn eigen dadendrang. En dat is precies wat ik ga veranderen. Organisch. Geleidelijk. Beetje afkicken is geboden. Niet cold turkey. Nergens voor nodig. Bepaalde geplande zaken nemen al een ander beloop door omstandigheden buiten mij. Zoals ook deze zondag. Düsseldorf stond op de kalender voor vandaag. Maar ons voorstel voor een gedeelde oplossing bleek geen wortel te kunnen schieten bij de organisatie. Populaire markt kan zich strengere criteria veroorloven. Ben blij met deze opengevallen ruimte die ook een hele andere wending krijgt dan verwacht. Een leuke wending en tegelijk eentje die tot nadenken stemt. Die me dwingt om goed naar mezelf te luisteren en aan te geven wat er in me om gaat. Hoe mijn zielenroerselen zich roeren. En roeren doen ze. Een verrassing die ik niet zag aankomen. Ontdek ook eindelijk de charme van Ummertrek. Vanaf het begin naar foodtruck festival willen gaan. Maar dat lukte om de een of andere reden niet. Nu wel. Kwestie van het juiste moment. De juiste rijping en aangenaam optrekken. Wederom bij Zeezicht. Begint bijna een stamplek te worden. Vandaag zonder kater. Dat zou een wonder zijn zonder een druppel alcohol. Een nuttige afwisseling die fijn kleurt met mijn fietsbeweging van de ene naar de andere kant van Heerlen. Goed bezig. De ontspanning doet wel. De tijd strekt zich weldadig voor me uit terwijl een vriendelijke zon zich van zijn beste kant laat zien....

Blog skriebels dag 165 | 30 april 2016

Synchroniciteit blijft als een grote lemniscaat om me heen verschijnselen. Draait fraaie aaneengesloten kringen door mijn wezen. Zit gebakken in mijn aandachtsveld en licht telkens een fractie op om even zichtbaar te zijn en dan weer te verdwijnen in een zoemende achtergrond waar altijd wel iets gaande is. Rust en ruimte zijn op dit ogenblik gevleugelde sleutelwoorden. Terug naar mezelf. De tijd nemen. Bewust tijd permitteren. Verspillen. De volle bandbreedte gebruiken die tot mijn beschikking staat. De reikwijdte die er is. Niet de macht van mijn arm. Niet het vermogen om zaken naar mij toe te trekken of de capaciteit om mijn vleugels uit te slaan. Niet het uitbouwen maar juist het neerzetten. Het uitkristalliseren verdient mijn aandacht. Wat komt er naar me toe. Wat komt er in me op. Niet waar wil ik naar toe en wat wil ik allemaal. Maar waar sta ik. Wat heb ik en hoe kan ik dat optimaal gebruiken. Inzetten. Hoe beweegt het om mij heen. Oog hebben voor mijn basis. En zien dat wat er is eigenlijk niet te geloven is. Ik heb alle tijd. Geen gebrek. Het is allemaal goed geregeld. Het staat allemaal panklaar. Hoe kan ik dat nog fijner samen laten werken. Hoe kan ik nog fijner zien hoe het allemaal samenwerkt. Minder bemoeienis. Minder met mijn vingers in die melk brokkelen. Het is helemaal niet nodig...

Blog skriebels dag 164 | 29 april 2016

Ben een moeilijk doen junkie. Waarom makkelijk als het moeilijk kan. De gouden stelregel van Lambik uit Suske en Wiske. Apenkermis was een van mijn favoriete verhalen. De geur van James Bond op elke pagina. Undercover operaties. Er waren veel meer episodes die met stip op 1 stonden in mijn Beleefweekend als kleinere man en zijn kenmerkende uitspraak zat waarschijnlijk niet in dit scenario verweven. Moest altijd hierom grinniken. Zoveel onbenul. Koning Onbenul om met kleinkunstenaar Jules de Corte te spreken. Blind weliswaar maar zijn pen zag haarscherp. Nu weet ik dat het onbewust een feest der herkenning was. Komt iemand dichtbij dan ga ik graven in mijn handboek Hoe leg ik een kunstig mijnenveld. Het Handboek voor Jongens was een andere uitgave dat op mijn meer dan warme belangstelling kon rekenen. Schrijven met onzichtbare inkt stond er als brandende tip in. Citroensap was het geheime ingrediënt.. Mujn hoofd tolde van zoveel vernuft in optima forma. Met de slimme neefjes van Donald Duck in de hoofdrol ging een wereld open van geheime operaties, morsetekens, handige knopen, verborgen codes en puur outdoor avontuur. De mix van geheim agent en survival expert in 2 verslonden boeken samengebald. Die kennis heb ik in mijn haarvaten gezogen en dat maakt het lastig. Beschik over een heel arsenaal om het moeilijk te maken. Want mijn eigen geest laat zich ook niet onbetuigd op dat gebied. Rijke fantasie. Doet niet onder voor Lambik, Kwik, Kwek en Kwak, Ian Flemming of wie dan ook in het kwadraat. Alleen ik wist het niet. Het summum van een geheime operatie. Zelfs ik wist niet dat ik tot over mijn oren verzeild was in een aan het zicht onttrokken actie.  De betrokkene was onbewust betrokken. Die streep kan ik nu trekken. Wist het niet gaat vanaf dit punt niiet meer op. Nu weet ik het. Wat dat impliceert zal zich gaan ontrollen...

Blog skriebels dag 163 | 28 april 2016

Ben een optimist met een nadeel fixatie. Ik hou teveel van problemen. Word daar te blij van. Heb een aardige balansdrang als het gaat om een groot nadeel. Dat koppel ik te makkelijk aan een groot voordeel. En een klein nadeel aan een klein voordeel. Dat is een leuke draai aan de werkelijkheid. Fraai gevonden zelfverlakkerij. Een klein nadeel heeft in alle nuchterheid natuurlijk een veel groter voordeel. Trek je die logica door dan is het kleinste nadeel te verkiezen boven het grootste voordeel. Wil ik nog wel eens verwisselen. Dat maakt op termijn de grootste kans van slagen. Met het kleinste nadeel is het makkelijker leven. Fijner samen zijn. Vooral omdat er altijd sprake zal zijn van voordeel en nadeel. Siamees duo. In de juiste verhouding schept dat het grootste genoegen. Want de verhouding is leidraad. Het geheel. De samenhang der delen. Niet de focus op het een of het ander. De lijn zien van het een naar het ander is veel belangrijker. Want die lijnen zijn eenvoudig daar. Of ik ze nu wil zien of niet. Trixie Whitley zingt Closer. As we grow older imagine me closer. Belgische dame met een uitstraling op het podium die geen maat houdt met haar frêleheid. Stijl op vreeswekkende stiletto's die ze ook weer even vlot inwisselt voor blote voeten. En haar plectrumloze gitaarspel voor een potje drummen. Gratie koppelt aan meeslependheid. En passant het Nature Boy voorzien van een beklijvende bewerking. Haar optreden in de Muziekgieterij was een grote surprise. Iemand die blij wordt van de stilte in haar eigen zang. En met duidelijk plezier de zaal naar haar hand zet. België heeft een mooie traditie als het gaat om muzikale eigenzinnigheid. Had nog nimmer iets van haar gehoord. Wist alleen uit de wervende  info dat ze voor haar album met Me'Shell Ndegeocello in de weer was geweest. Een naam om je tong over te breken. Een naam die ik ken en waardeer. En dat belletje liet iets prettigs rinkelen. Het album Peace beyond passion uit 1996 staat bij mij hoog in mijn favorietenlijst. Mag je me midden in de nacht voor wakker voor maken. Nog steeds. Een van mijn allereerste internet-aankopen. Rechtstreeks bij een website ergens in de VS. Het idee alleen al. De wereld aan je voeten. Wat een luxe. Inmiddels lang geleden en nu volstrekt vanzelfsprekend. Internet laat zien dat alles met elkaar verbonden is. Ooit een bron van ongeloof. Nu even normaal als naar de wc gaan. Alles is aan elkaar gelinkt. Alle voordelen. Alle nadelen. Werkelijk alles. Wij ook. Jij en ik. Of we het willen geloven of niet. Zichtbaar. Onzichtbaar...

Blog skriebels dag 153 | 18 april 2016

Je doet dingen in de veronderstelling dat je goed zit. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Vaak ligt de nadruk weliswaar in de buurt maar zit jouw klemtoon fijn ernaast. Neem zoiets simpels als haren wassen. Onlangs was ik aan de wasbak met mijn haren in verzorgende handen. In een gesprek met Maurice. Mijn kapper die met zijn Crea Kappers al vele decennia erin slaagt om de krullende toppen van creativiteit een eigen gezicht te geven. Wat bleek. Het is niet de bedoeling dat je je haren wast maar je hoofdhuid. Donderslag bij heldere hemel. Haren wassen zorgt voor uitdrogende haarpunten en afnemende talgbescherming. Daar zit je dan met je goede gedrag. Al die tijd de plank mis geslagen. Dat werkt ontnuchterend. Dat was eerder bij de tandarts ook al het geval. Niet je tand poetsen maar je tandvlees. En mijn nieuwste tandarts die zich Bio tandarts mag noemen maakte me wegwijs in van boven naar beneden poetsen. Tanden bewegen in de kaak als kleine zuigertjes. Ze pompen op en neer en maken in die beweging de holtes schoon tussen de tanden. Een zelfreinigend systeem die volkomen anoniem je mond gezond houdt. Paf staan om zoveel eigen onbenul. Dat houdt de nederigheid binnen handbereik. Je kunt zoveel denken te weten. Maar dat is geen enkele garantie dat het ook een beetje hout snijdt. Billy Joel zingt Goodnight Saigon. We will all go down together. Een liedje over een werkelijkheid die in werkelijkheid volslagen op zijn kop stond. Ik zal eens wat vaker op mijn kop gaan staan voor het juiste perspectief...

Blog skriebels dag 162 | 27 april 2016

Estas Tonne speelt en debiteert Who am I (with Pete PenDragon & Storia). Mijn oren laten zich oogwenkelijk in de tekst zuigen. Take leave of your senses. Retrace life to the spring of it's course. Walk alone in the crowd and sing. De geest van mystieke gewijdheid blinkt erin door. Iets ouds. Mijn aandacht gaat van waakvlam naar vol vuur. Weer zo'n kleinood dat al die jaren sluimert in het archief van mijn voorkeuren. Nooit eerder gehoord. Echt gehoord. Niet eerder opgevallen. Zit op mijn knieën verwoed mijn duim de lijn van mijn gedachten te laten uitspitten. Het virtuele toetsenbord geeft zacht tikkend het ritme van mijn denkvloed weer. De zinnen rollen woord na woord naar buiten. Duke Pearson zingt Sandalia Dela. Bossa Nova dat mijn inspanning fris swingend begeleidt. Zonnige klanken tegen het decor van droefgeestig weer. Ben blij dat ik binnen zit. Niet de uitnodiging om je naar buiten te wagen. Maar daar struikel ik wel vaker over. Mijn idee van de kou is vaak erger dan de kou zelf. Eenmaal deel van de elementen neemt genieten het heel snel over. De sneeuw die traag vallend je huid beroert. De kop chocomelk die extra zalig smaakt na de wandeling door de regen. Sometimes it snows in April. Een wijsheid van Prince die nu realiteit blijkt. Songteksten verraden zo vaak parels van briljantie. Een woord kan het verschil maken. Shout! Think! Een zinnetje kan aansteken. En soms klopt het van A tot Z. Dat verbaast me telkens. In een paar minuten een wereld oproepen die je hart vleugels geeft. Come all ye faithful zingt Josh Groban. Tja een kerstliedje. Maar in het licht van de sneeuw nu volstrekt niet detonerend. De sfeer in het liedje treft de werkelijkheid op een onwaarschijnlijk moment in het jaar. Maar had niet beter gekozen kunnen zijn...

Blog skriebels dag 152 | 17 april 2016

Aan het ontbijt valt een zinnetje in onze dialoog tussen verse croissants, vers geperste jus d'orange en een kruidig roerei. Een terloopse opmerking die gaandeweg zal rijpen. Maar nu loop ik vooruit op de feiten. Op de Fischmarkt heb ik veel vaste klanten. Dat is een andere markt dan in Bonn. Met een ander publiek. Bonn is vooral fun. Lekker eruit. Dat van die vaste klanten bleef als een zwerende vinger nakloppen. Kon er de vinger nog niet opleggen. De Tanzbrunnen aan de oever van de Rijn is een fraaie locatie rondom een grote vijver met fonteinen en daar omheen de gebogen uitnodiging van het congrescentrum. Stijlvol krommend om de marktplaats die rondloopt. Als open armen. De markt begint meteen met een gestage mensenmassa die als deelnemers op het traagste racecircuit op gezette tijden weer voorbij trekt. Ook hier wisselt de kleur van het publiek naarmate de dag vordert. Dat antwoord had ik al gekregen voordat het zover was. De ouderen bijten de spits af. Die zijn waarschijnlijk het eerste wakker. Maar komen niet binnen. Verkiezen de afstand. Op hun paasbest slenteren ze rond. Een uitje samen. En ongemerkt verandert de samenstelling van overwegend tweetallen traditioneel conservatief naar jonger. Hipper. Vlotter. Gezinsrijker. Eigenzinniger. Ontvankelijker. De Verwonderstoel moet regelmatig aan de bak. Een gezin met klein meisje dat Mina heet opent het bal der verwondering. Meer volgen dat goede voorbeeld. Sta je volgende maand weer hier klinkt het bij voortduring. De belangstelling is daar maar heeft ruimte nodig om te landen. Om wortel te schieten. Om vaste vorm aan te nemen. Een vaste aanwezigheid op te bouwen in een tijdelijke setting. Terugkerende mensen die graag weer terug willen keren de volgende keer. De kans geven om te laten groeien. Dat besef ik terwijl de dag zijn baan vervolgt. Ik kom terug. Zoveel is zeker. Namen komen op papier voor latere benadering. Hartelijke uitwisseling. Plusjes naar de toekomst toe. En pal voor het sluiten van de markt is daar dat ene contact dat mijn komst rechtvaardigt. Inmiddels heeft mijn paviljoen onverhoedse windvlagen overleefd, terwijl het beeldscherm van mijn Nokia in diezelfde aanslag van winderigheid een verwoestende duikeling van mijn aquamarijnse Dolfijnsteen niet ongeschonden kan navertellen. Markt en de elementen zijn een onlosmakelijke eenheid. Vraagt om een andere aanpak. Andere houding. Je moet flexibel zijn. Het verbreedt mijn spectrum op eigen wijze. Ik omhels de verbreding. Hoe breder de stroom hoe liever. Als de rivier die geduldig voortdrijft. Meestromend in de grote cirkel...

Blog skriebels dag 161 | 26 april 2016

Soms ben ik nog blinder dan de verzamelde blindheid van de 3 blinde muizen uit Shrek. Afgelopen zondag in België. 2 uur diep doorgedrongen in Belgenland. Rij nog net de zee niet in. Harelbeke. Een vooruitgeschoven post waar het Nederlands nog net Nederlands genoemd kan worden zolang ze hun dialect niet aanzetten. Want dan wordt het opeens koeterwaals waar mijn blindheid schraal tegen afsteekt. Ben ik op slag ook nog doof. Mijn oren krijgen informatie binnen die hopeloos verdwaalt in een poging betekenis eruit te peuteren. Inmiddels weet ik uit ervaring dat ik vooral ergens aanwezig moet zijn en dat de ontmoeting vanzelf wel ontstaat. Ik zit daar een beetje te mokken op mijn zitbal. De Verwonderstoel is gelukkig al bezeten. En dat heeft warempel een hele aardige attentie opgeleverd. Met het plezierige gevoel van in elk geval niet voor niets gekomen te zijn. Bemoedigend. Dat sowieso. Maar voor de rest loopt het nog niet storm. Dat doet het in de regel niet. Ben een smaakje dat voor een bepaalde groep aantrekkelijk is. Die groep is evenwel dun gezaaid. Dat is me al enige tijd duidelijk. En toch slaag ik er telkens in om die speld mij te laten vinden. De lezing die ik gegeven heb, echoot nog na. Mijn beste lezing tot nu toe. Moest met microfoon. Probeerde dat nog te omzeilen maar daar werd door de toehoorders resoluut paal en perk aan gesteld. Ik was overal in de grote zaal te horen. Had al eerder die dag bijdragen gehoord die ondanks punten voor de poging niet echt punten scoorden. Al pratend schoven steeds meer mensen aan. Mijn publiek groeide geboeid. Ik had het ook beslist mijn zin. In mijn element. Laat die stem van me de vrijheid en het verhaal ontspint zich. Heel natuurlijk. Los uit de pols. Genoeg te delen. Applaus was mijn deel na afloop. Ook nog uitgelopen qua tijd. Schema verstoord in mijn enthousiaste om niet te zwijgen. Dat zat ik nog te overdenken en tegelijk te appen. Webinars kwam terug uit de app. Een heel goed idee ook al zit mijn kennis daaromtrent nog in de categorie klok zonder klepel. En daar stond ineens een heel tenger meisje voor me. Mooie glimlach zonder voortanden. Balletachtige vrolijke schoentjes en een jurkje met een print van Elsa en Anna uit Frozen. Hallo klonk het verlegen. Ik keek op uit mijn overpeinzing. Ze heette Abby. Ik verstond in eerste instantie Emily maar het was Abby. Later zou ze terugkomen om met haar zusje op de balansbal te zitten. Ontwapenend open gezicht. Hiervoor ben ik ook hier schoot het door me heen. En zo waren er deze koude zondag in april meer warme ontmoetingen. Ook dat ene contact kwam op de valreep van deze spirituele expo tot stand dat de uiteindelijke aanleiding was om naar deze uithoek te komen. Maar kinderen weten me te vinden. Hoeveel glimmende ogen ik wel niet zie. In kinderwagens. In buikdragers. Of parmantig zelf stappend. Mijn aanwezigheid werkt als een lamp op een mot voor het kleinste grut. Zelfs in de auto ontmoeten mijn optrekkende wenkbrauwen in begroeting optrekkende wenkbrauwen op de achterbank van een passerende voortjakkeraar. Dat blijft een aangename verrassing. Daar kom ik graag mijn bed voor uit...

Blog skriebels dag 151 | 16 april 2016

Sympathieke tongen hadden al gewaarschuwd. De markt komt in de nacht tot leven. Het langs trekken van goederen zwelt af en aan. Mijn stroomkabel ligt dwars over de weg en zorgt voor een stelselmatige onderbreking in de stroom van geluiden. Voetstappen. Steekwagentjes. Rolcontainers. Winkelwagentjes. Karretjes. De kabel veroorzaakt een vaste pauze in het ritme van het voortrollen. Gelukkig heb ik het advies ter harte genomen om hem te fixeren met tape anders hadden andere geluiden op het repertoire gestaan. Dat van struikelende en wellicht vloekende voortvarendheid. De markt bouwt aan zijn omvang terwijl ik in het donker luister naar deze nieuwe ervaring. Mijn bed ligt heerlijk. Sinds mijn maandenlange bivak in het tuinhuis in de heuvels van Rott bijna alweer een eeuwigheid geleden heb ik geleerd om met minimale middelen een comfortabel resultaat te boeken. Het Spartaanse was ooit aanlokkelijk in tijden van rugzakavonturen maar nu wenkt de warmte van dekbed en het zachte genot van kussens. Genieten van het plezier om dit genoegen te delen. Ondanks de kakafonie die langs marcheert. Een uitnodiging om de nacht te omarmen. De ochtend ontwaakt zonder stroom. Met nabije hulp is dit gauw geregeld. De markt is al in volle gang. De fase van koopjesjagers. Er zijn meerdere golven van bezoekers leer ik gaandeweg. We nemen de tijd om de zaak open te gooien. Regen dreigt en maakt zijn dreiging ook waar. Dan zon. Dan nat. Rekken buiten. Rekken binnen. De sjaals vinden gretig aftrek. De verwonderstoel blijft grootdeels werkeloos toekijken hoe de mensenschare over de weg zijn weg zoekt door het aanbod. Een veeg teken. Mijn Verwonderstoel is de verbindende schakel. Als die niet aangesproken wordt houdt het vlug op. Voor het eerst geniet mijn uitstalling niet van de warme belangstelling van dat ene contact. Er is wat nieuwsgierigheid. Iemand neemt plaats en neemt zelfs geïnteresseerd de Duitstalige flyer mee. Geen overbodige luxe. Wil je mensen bereiken dan zijn taaldrempels weghalen een eerste vereiste. De aandacht gaat naar woonbalans. Misschien dat dit moment later aanleiding gaat zijn voor een vervolg. Ik laat dat vooralsnog in het midden. Koffiedik. Samen buiten op deze plek staan is een aantrekkelijke bezigheid. Niets te doen hebben niet. Ben me bewust dat ik bewust dit experiment ben aangegaan om de grenzen van ontmoeten te verkennen. Hier is een grens bereikt. Bonn werkt niet. Het ene noodzakelijke contact is niet gelegd. Dat vinkje kan ik zetten. Schept duidelijkheid en ruimte. Ruimte voor iets dat beter aansluit. Dit is een brug te ver. De reis gaat verder naar Köln later op de dag. Vanavond laat ik mijn mini deceptie in alle rust in het hotel uitbuiken. Vertrouwelijke toevertrouwdheid. Pijn die schoorvoetend uit de put kruipt. Levenslopen die de revue passeren op deze kruising van gelijklopende keuzes. Het gordijn onttrekt regelmatig de van rook dampende illegaliteit aan het zicht maar niet aan het bewustzijn. Geholpen door een raam dat zijn eigen spelregels kent. Een geanimeerd verlopend diner met ober in vorm en de herstellende verpozing onder de douche. Water spoelt het laatste beetje teleurstelling van me af. Had het toch graag anders gezien. Mijn vaarwater hervindt zijn gelijkmatigheid. Zen neemt het over. De slaap is mijn geheime wapen. Kijken wat Keulen nog meer gaat brengen...

Blog skriebels dag 160 | 25 april 2016

De laatste klanken van Canto Ostinato drijven naar de stilte. Een ingetogen begeleider van nachtelijke verrukkelijkheid. Graig David neemt het stokje over en zingt She's on fire. She's hot klinkt het terugkerend. De toepasselijkheid treft me zoals zo vaak. De shuffelaar heeft een goed gevoel voor het juiste moment. De engel aan de knoppen is puik bezig. Koptelefoon scheef op het oor en vol in de groove van mijn leven. Net wakker geworden in mooie verwarring. Verstrengeld in plezierige dubio. Zalig deze onverwachte actualiteit snuivend. Blijven liggen of opstaan. Duidelijke onduidelijkheid. Elke stap roept vragen op over de volgende stap. Nog even niet. Genieten van verweven warmte. Wat we bedenken is niet de werkelijkheid. Dat komt weliswaar in de buurt. Contact maken met het geheel. De plussen en de minnen toelaten. De werkelijkheid is wat we niet bedenken. Wat ontsnapt aan onze controle. Door de mazen glipt van vertrouwde structuren. De werkelijkheid wordt pas werkelijk als we het denken terugzetten naar zijn werkelijke plek. Puur lippendienst bewijzend aan het gevoel. Denken neemt het te graag over. Strooit kwistig met feiten die scoren maar feitelijk terzijdes zijn. Voetnoten die zich groot wanen. Denken weet zichzelf handig in de schijnwerpers te houden. En dat mag je letterlijk nemen. Schijn werpen. Denken is verwarring zonder grenzen. Elke variant is te bedenken, terwijl er maar 1 mogelijkheid open ligt. Het antwoord op die vraag zal zich vanzelf openbaren. De huidige ontwikkeling staat toch al bol van verrassing. Soms denk je het te weten en dan haalt het leven je vrolijk wuivend aan de andere kant in. Vriendelijk met een arm gebarend om vooral te volgen. Heerlijk onwetend de ontpopping achterna. Supertramp zingt Breakfast in America. Ontbijten is een hele zinnige suggestie. Dank je IPod. Ik start alvast de oven...

Blog skriebels dag 159 | 24 april 2016

In de krochten van mijn teleurstelling bloeit zeldzame schoonheid. Die zin fluistert zijn aanwezigheid aanhoudend in mijn geest. Die moet ik op papier zien te krijgen maar het kan nu niet. Mijn beeldscherm van de telefoon lonkt. Kom en schrijf. Er slingeren nog wat minuten. Als een Lorelei die me naar haar klif lokt. Toch vooral negeren want mijn schema ligt al op zijn gat. Heb mijn koffiemoment gecombineerd met een skriebel. En ja hoor. De klok zoog zich naar het punt waar alarmbelletjes lieftallig mijn aandacht eisen. Tijd dat ik in de auto stap. Harelbeke wacht. 2 uur verder van hier maar wenkt nadrukkelijk, onverbiddelijk vanuit de verte. Voel me een Spitfire piloot die met geroutineerde tred naar zijn kist loopt die volledig afgetankt klaar staat voor vertrek. Geen parachute die aan mijn billen gebonden zit maar wel mijn zak met leeftocht die ik meezeul en tegen mijn benen slaat. Om mijn expeditie die me diep belgenland invoert voldoende voedzaam te maken. Biggles was mijn grote held in jongensdagen. Ex RAF jager in spannende verwikkelingen met de geurende nagalm van de tweede wereldoorlog. Boeken die ik verslonden heb. Anderen waren misschien meer voor Dan Cooper of Buck Danny. Straaljagerpiloten. Ik zat meer in de sfeer van oud leer. Bontkragen. Gevoerde laarzen en warrige haarsnit. Een ouderwetse gentleman. Dat komt allemaal in dit punt terug. Slapende duiven op een portaalbord. Stoïcijnse shetlands die grazen tegen het decor van een bouwval. De zon die door de grauwheid van  het wolkendek heenbreekt in mijn buitenspiegel. De weg naar het onbekendere westen geeft meer prijs dan asfalt en beton alleen. Vanessa Carlton zingt A thousand Miles. Er is al veel lekkers langsgekomen. Mijn vinger schiet richting volumeknop. Meteen flink harder. Meezingen en bezeten dirigeren. Geen buurvrouwen in de buurt die aan de bel trekken vanwege een valse noot. I walk a thousand Miles just to see you. Just to hold you. Plus die heerlijke pianoriedel. Er schuilt veel actualiteit in dat liedje...

Blog skriebels dag 158 | 23 april 2016

Sommige ontwikkelingen raken je in het donker. Als je er niet beducht op bent. Er niet op rekent. Niet mee bezig bent. Je krijgt wat je wenst. Maar vaak hebben we niet in de gaten wat we gewenst hebben. Weten we de vraag niet meer. Terwijl er wel een antwoord ligt. Nog helemaal nadampend. Vers uit de wonderlamp met eindeloze wensen. Onze wenskracht is oeverloos. Dan zie je nog wel eens eentje over het hoofd. En sommige wensen manifesteren zich vrijwel direct. Die zijn niet te missen. Die moet je zien in het juiste verband. Mumford & Sons zingt Thisle & weeds. I will hold on klinkt het heel overtuigend. Wordt nog even ferm herhaald. Don't cover yourself with Thisle & weeds. Ik vertaal het even vrij als maak jezelf niet kleiner dan je bent. Verstop je niet. Durf te zijn wie je bent. Vraag wat je wil. Blijf trouw aan wie je bent. Een hele litanie aan associaties die natuurlijk volkomen subjectief en onbetrouwbaar zijn. En daardoor juist betrouwbaar. Het laat iets zien van mij. Sinds mijn IPod aan het Grote Door Elkaar Gooien begonnen is, zit ik om de haverklap met mijn neus in het display om te kijken wie nu uit de boxen klinkt. Daar zitten mooie verrassingen tussen. Mijn eigen verrassingen want ik heb ze erin gezet. Bijna achteloos. Maar ook achteloos levert iets moois op...

Blog skriebels dag 150 | 15 april 2016

We schrijven vrijdag. De plannen gaan in de hutspot en komen eerder tot uitvoer. De trip naar Bonn krijgt een lus via Düsseldorf. In het grote duitsland zijn dat bewegingen op een gloeiende plaat. Warempel past alles ter nauwernood in mijn wonder op wielen. Maar in mijn achterhoofd gloeit het besef dat ik op de terugweg meer ruimte nodig zal hebben. De 4 gewichten voor het paviljoen reizen nog apart. Een slordige 10kg schoon aan de haak. Per stuk nog wel schat ik voorzichtig. Ik zie het gaatje. Het zal blijken of het past. Net als de matten die de honneurs waarnemen in een buitenopstelling voor mijn Perzisch tapijt. Tapijten zijn nu eenmaal niet zo blij in een omgeving waar regen roet in het eten kan gooien. Regen is vooralsnog in geen velden of wegen te bekennen. Het voelt als een vakantiereis. Altijd een prima gevoel. Naar een markt. Risico en kans. Düsseldorf slaagt erin om ondanks drukker wordende verkeersstroom tijdig gevonden te worden voor het sluiten van de deuren. Mooi meegenomen. Bonn doemt op en glijdt ook weer uit beeld. En dat spel herhaalt zich. Een ingeslepen automatisme met een Weinachtsmarkt connectie speelt op. Dat effect herken ik. Soms raak je vertrouwde routesporen en die doen je de das om. Die halen je van je apropos af. Kasteel Drachenfels schiet in mijn blikveld. En weer eruit. Een spontaan geval van sightseeing. Maar uiteindelijk komen we met wat onvrijwillige omlussen aan in Freizeitpark Rheinaue aan de oever van de Rijn. De begroeting is hartelijk en de samenwerking uiterst dienstbaar. We bouwen de paviljoens op en maken nader kennis met elkaar. Campinggevoel met iets meer comfort. We hebben stroom, verlichting. vrijheid en verbondenheid. Alles is in stelling. Het concept staat. De uitdaging lonkt. Morgen zal blijken hoe deze markt gaat uitpakken...

Blog skriebels dag 157 | 22 april 2015

Er vallen steeds meer sterren naar de hemel. Blijkbaar zitten we in de grote omgekeerde beweging. Alles is opkomst en ondergang. Er is sprake van een omgekeerde regenbui. Het hemelwater valt terug. Prince kan nu lieftallige engeltjes betoveren met zijn charisma en verleiden naar extase. Ik zie nog het eerste album voor me. Bladerend door de platenbakken van de mediatheek op zoek naar nieuw muzikaal voer. Prince naakt voorop en weer ergens naakt op een wit paard. Daarmee was de toon treffend gezet. En mijn belangstelling gewekt. Altijd omringd met een aura van zweterigheid en zwoelheid. Controversy liet de balans meteen doorslaan naar bewondering en nieuwsgierigheid. Do you wanna play? Voor mij als puber de juiste mix voor groeiende geintrigeerdheid. En Prince bleef en dreef zijn creativiteit naar donkere en opwindende kusten. International lover hijgt nu nog in mijn slakkenhuis. Een grote uit de kluiten gewassen gele vrachtwagen staat pontificaal in mijn blikveld. Making more from waste. Mijn gedachten zoemen rond dit gegeven en uiteindelijk rolt het mijmerballetje via afval is ballast is geblokkeerde ruimte naar meer ruimte door puin ruimen. In dat proces zat ook nog een contemplatie die al tandenpoetsend tot een apotheose kwam. Soms draait de bovenkamer volcontinue. Stap in mijn auto voor een ritje naar Stein. Radio aan. StuBru. Eerste liedje: Controversy. Ik leef in een almaar uitspanderend complot. Fascinerend spul om in dit leven te verwijlen...

Blog skriebels dag 156 | 21 april 2016

The lovin' Spoonful zingt Daydream. What a day for a Daydream custom made for a daydreaming boy. De zon glimt nog onzeker door de rugleuning op het terras. Kust zachtjes de gevel van de apotheek aan de overkant. Mijn ogen zitten nog een weinig dicht. KT Tunstall zingt Miracle. De IPod staat op shuffle en gooit zijn ziel en zaligheid in het klusje om bijna 10.000 liedjes door elkaar te gooien. Geen invloed op de uitkomst. Overgave. Er zijn al kerstliedjes langs gekomen. Dat risico loop je. Natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor de inhoud. Zonder mij zou dat allemaal niet te husselen zijn. Zat het vernuft der moderniteit duimen te draaien. En ook de IPod zal hoe geweldig ook ooit een relikwie zijn die over een miljoen jaar architecten de kop gaat breken over zijn functie. Spotify hijgt hem nu al in de nek. Lucinda Williams zingt Where is my love. Een zin in de woorden blijft hangen. Inspired by a summersong. Niet eerder opgevallen. Het liedje ook niet. Heeft mijn afspeellijst niet eerder weten te vinden. Dat gaat veranderen merk ik. Realiseren wat er allemaal is. Niet wat er allemaal mist. Er zit nog veel verstopt in de spelonken van mijn eigen rijkdom. Vrijelijk naar boven laten sijpelen. Meer toelaten. Dat maakt graven overbodig. Omgekeerde mijnarbeid...

Blog skriebels dag 155 | 20 april 2016

Op de tenen lopen is weinig zinnig. Jezelf inhouden zinloos. Zou je jezelf als een lamp voorstellen dan brand je ofwel te fel of te ingetogen. Is niet eenvoudig om de juiste sterkte in te stellen. Staan geen streepjes op of een slimme schaal die dat handiger hanteren maakt. Ik weet dat enthousiasme mijn valkuil is. Mijn enthousiastheid kan de boel met een vlotte coup overnemen en dan heb ik het nastaren. Dus word ik proactief. Ga inspelen. Beteugelen. Wil mijn elan de pas afsnijden. Voor zijn. Onder controle brengen. Maar dat werkt ook weer niet. Een spel van vieren en aanhalen. Soms zit je in een cadans die precies verkeerd piekt. Probeer dat maar eens goed te krijgen. Kruip ik in mijn hoofd dan blijft dat hommeles. In mijn lijf gaan zitten. Contact maken met wat er echt in me omgaat. Waar ik blij van word. Stappen die op vinkentouw zitten om uitgesproken en gedeeld te worden. Alleen wat lef mobiliseren en de bedachtheid eens even laten voor wat het is. Denken bemoeit zich bij tijd  en wijlen teveel met de voortgang terwijl er voortgang is die al voortgaat. Is wennen. Bij jezelf zijn klinkt makkelijk maar op momenten snap ik er geen horlepiep van. Meer laten gebeuren zonder achterover te leunen. Jezelf scherp in de gaten houden zonder jezelf te smoren in die aandacht.  Doe het maar eens. Phil Collins zingt Two worlds. Toch maar eens een voorbeeld nemen aan Tarzan en heerlijk brullend van liaan naar liaan surfen. Jane voor zich winnend zonder bezig te zijn met winnen maar gewoon door te doen wat zijn hart ingeeft. Goed voorbeeld doet goed volgen. Waar is mijn tarzanbroekje...

Blog skriebels dag 149 | 14 april 2016

De voorbereidingen voor Duitsland zijn in volle gang. Het paviljoen heeft wat extra aandacht nodig die het opzetten vergemakkelijken. Grappig hoe 4 gaten je leven een stuk aangenamer maken. Outdoor heeft zo zijn eigen klemtoon weet ik inmiddels. Stroom is niet om de hoek. Dus 50m buitenkabel georganiseerd. Niet op een katrol want dat vraagt teveel plek. Moet ook weer allemaal in mijn auto passen. Passen en meten luistert nauw. Ook al is het een ruimtewonder met de kleinst mogelijke dimensies. Het blijven slapen op locatie heeft heerlijke charme maar trekt ook wederom een zware wissel op mijn laadvermogen. Zal nog spannend worden. Heb er zin in. Nieuw, onbekend terrein. Anders dan een beurs. Weet nog niet wat ik ga tegenkomen. Experiment. 2 uiteenlopende evenementen om de kansen beter in beeld te krijgen. Flohmarkt in Bonn met overnachting in het paviljoen. Fischmarkt in Köln. Rechtstreeks vanuit Bonn met verblijf in hotel. Een mini tour met de hamvraag of ik dat ene contact ook in de buitensetting kan leggen zonder dat er een thema aan verbonden is dat direct verband houdt met bewustzijn in spiritueel opzicht of gezondheid. Ik laat de kwestie open in afwachting van meer werkelijkheid. Ideeën zijn goed als ze werken. Dat zal ik gauw genoeg ontdekken...

Blog skriebels dag 148 | 13 april 2016

Herman Brood kondigt Bertus Borgers aan. Still believe en zijn sax zijn de Siamese tweeling in mijn hoofd. Indrukwekkend met elkaar verbonden. Het live album Cha Cha met de microfoon in de zwetende oksel. Ook dat zit in mijn grijze massa opgeslagen. Beeldman. Mijn ogen kijken graag. Het liedje blijkt van Bertus. Of zoals hij het dinsdagavond zelf zei. Het liedje dat het hem meeste heeft opgeleverd. Een grootheid in de schaduw. Dwingt respect af. Het is geen wonder dat hij nog immer met plezier op het podium staat en nog steeds als een van de weinigen van zijn generatie opvallend gezond van lijf en leden. Staat zijn hart uit blazen en zijn lyriek te verspreiden voor een handvol toehoorders in het Cultuurhuis. Schaal deert hem niet. Zijn passie spreekt in zijn hele handelen. Houdt van muziek maken. Houdt van schrijven. Van observeren. Zijn geest fileert moeiteloos levenswaardigheden. Humor en nuchterheid. Verfijndheid in een robuust voorkomen. Zijn kolenschoppen beroeren teder de kleppen. Mijn bewondering is instant. Deelt zijn ervaringen onbevangen onopgesmukt. Een poëet op eigen wijze. Petje schalks. De microfoon dan naar zijn sax dan naar zijn mond. Routine zonder routineus te zijn. De zekerheid van jarenlange ervaring in een wereld die je makkelijk helpt ontsporen. Bol van drank en drugs. Zijn broer valt zijn spel prachtig bij terwijl zijn gitaar ingetogen het onderste uit zijn vermogen laat halen. Een optreden dat in de categorie onwaarschijnlijk valt. Een mooi cadeau voor een dinsdagavond zonder pretenties. Overstromende kwaliteit. Sting zingt Angel eyes. Uit de film Leaving Las Vegas. Het onvermijdelijke relaas van een alcoholische verslavingsdood. Superrollen van Nicolas Cage en Elisabeth Shue De ogen van Bertus hebben veel gezien. Veel verslaving. Veel Herman. Verrassend veel waardigheid. Hij deelt zijn reis door de woeligheid met respect. Het heeft hem duidelijk gelouterd. Fijn om te zien. Nog fijner om te horen....

Blog skriebels dag 147 | 12 april 2016

Het zijn de kleine genoegens die leven groots maken. Op je gemak wakker worden. Lekker liedje die de glimlach naar buiten trekt. Een onverwachte ontwikkeling. Vrede met jezelf. Er is maar een hopeloos klein beetje voor nodig om je dag net even fijn genietbaar te maken. Een klein feestje dat speelt om je lippen. De grijns die vooral wil grijnzen. Room Eleven zingt Lovely morning. Zelfs mijn iPod zit in dit verrukkelijke complot en voorziet dit moment van een passende soundtrack die ik zelf zo niet verzonnen zou hebben maar wel helemaal klopt. Het kabbelt aangenaam terwijl mijn vingers, eigenlijk duim, zijn weg vindt over dit nog wat onwennige toetsenbord. Je kunt alles goed geregeld denken te hebben. En dan bijt de werkelijkheid je alsnog in je kont. Humor van de beste plank. Ook weer de kleinste details die je een loer draaien. Niets heftigs op wereldschaal. Maar toch. De steen die het beeldscherm van mijn Nokia naar de mallemoer heeft geholpen zit in deze dimensie nog in de toekomst maar drukt zijn aandeel in dit heden verleden. Juist vandaag ontstond door een samenloop ruimte om nog meer ruimte te creëren. Door een vreemde speling beschik ik niet over het juiste telefoonnummer om dat ook werkelijk voor elkaar te krijgen. Zit verstopt ergens in mijn whatsapp onder de verwoesting die onderweg is voor een schatting van de kosten. En die heb ik niet in de cloud staan zoals alle andere zaken wel. Geleerd in een verder verleden dat je mobiel niet teveel lokaal moeten laten staan juist omdat mobiel kwetsbaar is. Nu verdwenen in de mist van de reparatie. Ben nogal gesteld op een actuele databank met nummers en adressen. Hou dat regelmatig bij. En net dat nummer wist zich daaraan te onttrekken. Het laat zich met geen enkel middel verlokken om zich te openbaren. Mijn glimlach boeit het voor geen meter. Die heeft geen last van gegevens in een wolk. Mijn glimlach zit op eigen kracht in de wolken. Het is heerlijk om het naar je zin te hebben. Joe Jackson zingt Is she really going out with him. De acapella versie. Live. The looks don't count for macho's so there goes your proof. Joe Jackson en woorden. Dat zit wel goed. Woorden maken mijn dag. Mijn blijheid groeit terwijl INFA The electrogroovy superstream mijn oren laat binnen dansen. Voor insiders. INFA is de voorloper van DeWolff. Pablo kan ook wel iets met woorden. Gitaar spelen lukt hem ook heel aardig...

Blog skriebels dag 154 | 19 april 2016

Simpele Minds zingt Promised you à miracle. Belofte maakt schuld. Het gat in mijn blog groeit. Dat vraagt om maatregelen. Nieuwe telefoon. Andere telefoon. Iphone. Ben Nokia gebruiker bijna sinds het begin van mobiele bereikbaarheid. Omdenken. Niks swypen. Heerlijk met mijn vingers over de letters woorden rijgen. Elke letter nu individueel aanraken. Bewuster. Minder intuïtief. Meer met aandacht erbij. Het gat vraagt om maatregelen. Blijf ik chronologisch schrijven dan loop ik gaandeweg steeds dieper in een dilemma. Iets te weinig tijd. Zelf veroorzaakt. Geen dag vrij meer. Te weinig vrij in mijn dag. Veel meer in het buitenland. Met een datalimieten dat verdampt door veelvuldige Waze inzet en Spotify gebruik. Het glipt door mijn vingers met elke kilometer die ik dieper duitsland of belgie binnen dring. Dus kies ik voor de sprong in de tijd. Is mijn eigen blog. Mijn eigen tijdmachine. Als Dr. Who maar dan zonder telefooncel. Het gat ga ik met terugwerkende kracht oplossen. Dat houdt het behapbaar en vooral leuk voor mij. En tegelijk moet ik mijn time management nog eens tegen het licht houden. Er kruipt een weeffout in die ontrafeld mag worden. Maatregelen zijn dringend geboden. Leuk klusje. Mijn verve scherpt zich al bij de gedachte...

Blog skriebels dag 146 | 11 april 2016

Maandag is mijn rustdag. Maar tegenwoordig lukt dat niet zo bijster. Mijn mineralen vragen aandacht. Mijn eigen privé bewegingen brengen me in beweging en de voorbereidingen voor outdoor zijn ook in volle gang. Mijn nieuwe paviljoen heeft nog geen kans gekregen om te laten zien wat hij vermag. Dus dat gebeurt vandaag op een brug boven een stroompje ergens in de heuvels. Een onwaarschijnlijke plek maar het komt toevallig zo uit. Sinds gisteren weet ik dat toeval God is die anoniem werkt. Een uitspraak van een sympathieke Duitse die is blijven hangen. Een nuttige generale want er valt nog een kleinigheid te verbeteren dankzij de inbreng van bevallige charme, jarenlange ervaring en een voet die geen steun vindt. De leukste dingen beleef je op momenten waar je eigenlijk geen erg in hebt hoe leuk ze zijn. Dat moet dan eerst nog even binnen sijpelen. Je bent dan nog te zeer afgeleid door de aanleiding. Sector na sector groeit het in je tegenwoordigheid. Om plotseling voor je neus te staan om onmiskenbaar aanwezig te zijn. Onontkoombaar. Dat maakt leven tot een heel mooi avontuur. Als een boek dat je maar niet kunt wegleggen. Benieuwd naar de volgende regel zonder de inhoud prijs te geven...

Blog skriebels dag 145 | 10 april 2016

Ik sta op de beurs in de Stadthalle. Rechts van me staat een Turkse schone met nagels als schilderijen en hakken om hoogtevrees te krijgen. Kaartlegster en numerologe van generatie op generatie. Spiritualiteit als familietraditie. Iemand met een heldere opvatting over hoe de dingen in elkaar grijpen. Tips rollen makkelijk over haar lippen. Klein van stuk maar groots in haar flair. Links van mij aan een tafel zit een Teutoonse deerne met walrus aspiraties, die duidelijk vooraan stond toen ze overgewicht uitdeelden, terwijl ze anderen verwoed achter zich hield zodat ze niet voor konden kruipen. Maar haar massa houdt gelijke tred met de volheid van haar zinnen en het goud in haar hart. Groot genoeg om de hele wereld in onder te dompelen. Heeft haar persoonlijke schare engelen om zich verzameld die dwars door haar privacy heen fietsen met constant commentaar. Een medium zonder kaarten of andere hulp. Mijn buurvrouwen en zeer aangenaam gezelschap tijdens deze 3 dagen. Samen goed voor gedeelde eetmomenten, veel vreugde en inkijkjes in elkaars wederwaardigheden waar een traan niet ontbreekt. Ik was vergeten hoe leuk het is om op een vreemde plek tussen vreemden plots mensen op te merken waarmee het toeven bijzonder plezierig is, terwijl je er op straat aan voorbij zou lopen. Sterker nog. Waar ik tijdens de opbouw een beetje bij uit de buurt wilde blijven. Letterlijk en figuurlijk. Uiteindelijk ontkom je niet aan elkaar. Je staat niet voor niets naast elkaar. Dat zijn vaak de leukste ontmoetingen. Ergens in me woont een zigeuner en die mag voorlopig meer en meer aan de bak. Heerlijk om te doen. Mooi om dit mee te maken...

Blog skriebels dag 144 | 9 april 2016

Dankjewel voor de Duitse autobahn. Mercedes, Audi en BMW heersen op de linkerbaan en kussen mijn zilveren mini-japanner met hun ziedende kielzog. 190km per uur vlieg ik. Bergaf. Bergop lukt dat echt niet. Nul kreukelzone. Wel airbags en als bonus ABS. En nog lijk ik stil te staan. De punaise tussen de vuurpijlen. Lichten aan. Stoer uit mijn ogen blikkend. Muziek volle petoet. Grote glimlach op mijn gezicht. Is lang geleden dat ik me nog eens zo heb kunnen uitleven met het gas. Mijn leven beweegt zich in een baan die om de zoveel jaar het punt Duitsland passeert. Mijn eerste echte voltijds baan bracht me naar Duitsland. Zuid Duitsland wel te verstaan. Met Nederlandse importkleding uit het zuiden en verre oosten als rode draad. Dan leer je denken in uren. Stuttgart 5 uur. München 6 uur. Messe in Köln 1 uur. Dat was lekker om de hoek. Mijn eerste schreden vanuit zelfstandigheid 7 jaar later brachten me warempel weer naar Duitsland. Nu waren schoenen de rijgende factor. Stond niet meer zelf op de beurs maar regelde seizoen na seizoen de stand voor een sympathieke Engelse ondernemer die slippers uit het verre oosten importeerde. Maar dat voelde meer als water trappelen. Ik bleef in de driehoek Aken, Düsseldorf, Mönchengladbach. Ben nu onderweg naar Köln. Esoterik Messe. Heb wat tijd goed te maken. Volgens mijn navigatie schiet ik een paar minuten over de aanvang heen. Maar in dit tempo verdwijnt het te laat komen zienderogen om stuivertje te wisselen met voldoende ruimte over. Mijn eerste Duitse beurs sinds mijn ferm herijkte zelfstandigheid in februari dit jaar. Gisteren bleek een verrassende dag met een trage start maar zeer bevredigend slot. Vandaag zal uiteindelijk nog veel beter uitpakken. Er zit progressie in dit Duitse avontuur. En dit keer gaat mijn reis almaar dieper Duitsland in. De vooruitzichten zijn heel aardig. Dat is het grote voordeel als je achteraf je stukje schrijft. Heb nog wat dagen in te lopen. Zit in mijn kenmerkende kleermakerszit op mijn zelf gefabriekte bank en contempleer er vrolijk op los. Daar is nu eindelijk weer wat tijd voor...

Blog skriebels dag 143 | 8 april 2016

Mijn douche blijkt een bron van helderheid. Het verkwikt mijn geest en laat me duidelijker zien wat ik doe. Dat maakt het tot een heerlijk dubbelloops fenomeen want zuiverheid was al een aardige hoofdattractie. Mooie bijvangst voor een mooie zelfverlakker. Dat begin ik nu te zien. Ben een sympathieke wirwarmaker. Slim maar niet zo slim. Een liefhebber van 2 stromen, achterdeuren en uitwijkmogelijkheden. Zet graag 2 sporen tegelijk op. Mijn voorkeur plus een parallelweg. Mijn optie voor de zekerheid. Dat brengt gaandeweg twijfel met zich mee. Ik ga niet vol voor optie 1 waardoor optie 1 eigenlijk niet alle kansen krijgt. Door mijn eigen toedoen is mijn aandacht verdeeld die met een half oog optie 2 in de gaten houdt. En zo sluipt de onzekerheid erin. Wat is nu het juiste, terwijl ik weet wat het juiste is. Om deze eigen gordiaanse knoop te ontwarren laat ik het vervolgens aan lot over om de vervolgstappen te kunnen maken. De optie die het sterkste aan me trekt of de meest gunstige beweging maakt. Daar zet ik mijn volgende kaart op. Niet zo slim dus. Ik hou blijkbaar van verwarring. Hou van dubbelbeeld. Vanaf nu 1 lijn. Gaan doen wat ik weet. Illusies opblazen. Ik ga met veel plezier ontdekken of dat lukt...

Blog skriebels dag 142 | 7 april 2016

In contact zijn met jezelf. In mijn werk geen enkel probleem. In mijn privé een heel groot probleem. Mezelf gunnen dat ik elk moment verbonden ben met de liefde die ik voel. Met de liefde die er is. Met de liefde die ik te graag aan anderen geef maar zelf aan me voorbij laat gaan. Die niet veroverd of verworven hoeft te worden. Die geen onderhoud nodig heeft omdat het zichzelf heel goed bedruipen kan. Dat veel beter kan dan ik zou kunnen verzinnen. Waar bemoeienis van mijn kant geen voet aan de trapper krijgt en ook in alle eerlijkheid overbodig, zelfs misplaatst is. Laten gebeuren. Met mijn wil eruit blijven. Makkelijker gezegd dan gedaan. Overgave. Nog zo'n ingewikkeld begrip. Mijn ongeduld kruipt makkelijk voor en eist de regiestoel voor zich op. Niet het geduld hebben om lijnen die staan te laten ontspinnen. Bijstellen omdat het plaatje nog niet naar mijn zin is. En dan de mist ingaan. Geven terwijl je al geeft. Verbinden terwijl je al verbonden bent. Dubbelop is teveel. Maakt topzwaar. Laat de kans door zijn hoeven zakken. Niet genoeg vertrouwen om te zien dat het genoeg is. Dat alle elementen in positie zijn. Dat het goede zaad rustig de gelegenheid afgewacht om te ontkiemen. Om door te breken. Om te gaan groeien. In zijn eigen ritme. Alles heeft zijn eigen ritme. Maar wat knoei ik graag met de versnelknop. Net even een tikje harder. Net even daardoor de vernieling in. Want het tempo was goed. Lag op koers. Alleen ik zag het niet. Keek naar iets anders. Misschien toch eens nadenken over een bril. Misschien leer ik dan anders kijken. Meer als een schildpad. Die komen in alle traagheid ook overal waar ze moeten zijn. Hallo contact! Laat ik beginnen met jou hartelijk te omarmen...

Blog skriebels dag 141 | 6 april 2016

Jamie Cullum zingt Give me the simple life. Een zinnige suggestie die als muziek in de oren klinkt maar waar ik naar verluid weinig kaas van heb geheten. Laat ik daar dan alsnog een klein tikkel een groot voorbeeld aan nemen. De weg naar mij een ietsie pietsie minder spitsvondig. Iets minder spitsroederig. Iets minder hindernisbaan. Weg met de beren, bergen of andere obstakels die onnodig de toegangsroute om zeep helpen. Schep er blijkbaar genoegen in om het de ander onmogelijk te maken om er doorheen te komen. Niet dat ik dat in de gaten heb. Nu eindelijk wel. Maar dat heeft wat gekost. Een prijs die ik liever niet betaald had maar blijkbaar moest betalen om het besef te laten doordringen. Leergeld op een harde manier. Passend bij een stijfkop zoals ik. Soms akelig snel in inzicht oppikken. Soms hemeltergend traag. Hardleers. Trager dan een slak met vastlopende remmen. Zoals nu. Hou blijkbaar van mijn eigen wonden likken. Liefde toestaan zonder voorwaarden. Onbevangen. Een hele uitdaging. Een vreemde gewaarwording. Altijd gedacht dat ik dat wel in de smiezen had maar de werkelijkheid is oneindig verschillend van mijn gedrag op dat terrein. Te verkrampt. Te behoedzaam. Te. Ja wat eigenlijk. Hoog tijd om pijn te ruimen en met een schone lei verder te gaan...

Blog skriebels dag 140 | 5 april 2016

Cruijff wist het al. In zijn eeuwige skybox in de hoogste sferen zal hij nog eens hartelijk lachen om zoveel simpelheid en waarheid in zijn plompverloren geroepen elk nadeel heb zijn voordeel. Onze focus is op het voordeel. Maar de kunst is om het fijnste nadeel te vinden. Want alles heeft voors en tegens. Ook de liefde. Afwegen heeft geen zin. Dat leidt tot willen regelen. Controle. Afbakenen. Tot hier en niet verder. Dat is de hond in de pot. Gedoemd om te mislukken. Een killer. Niet inhouden is de sleutel. Je gevoel niet beperken op voorhand wel te verstaan. Geen beren. Geen drempels. Hoe is de situatie als je open blijft. Als je toelaat wat er is. De ander de ruimte geeft door jezelf de ruimte te geven. Want het draait om jezelf. Om jou. Om mij. Kan je hart stromen. Hoe stroomt het. Op een laag pitje. Volle bak? Angst is een waardeloze raadgever. Angst werpt een schaduw die je niet kunt ontwijken. Die ga je tegenkomen. Je kunt ook de angst gebruiken. Uitspreken. Onderzoeken. Samen. Ontdekken wat er gebeurd als je angst een podium geeft in het licht. Als angst welkom is. Niet langer sluimert in de coulissen maar een dankbare medespeler is. Dan brengt angst je verder. Angst wil helpen. Laat angst je helpen...

Blog skriebels dag 139 | 4 april 2016

Soms verliest een vliegtuig met mooie hoop op de taxibaan al hoogte en crashed in het zicht van de startbaan. Nog geen meter gevlogen maar bij voorbaat kansloos. Omdat de man aan de knuppel maar wat aan het doen is. Niet in de gaten heeft wat hij doet en niet bij machte is om de boel te corrigeren. Hij weet hoe het zit maar krijgt de zaak niet omgegooid. Het patroon is zo hardnekkig dat daar geen kruid tegenop gewassen is. Roemloos ten onder. Een les rijker. Een les die pas later in het besef komt. Want de eerste conclusies voor de zeperd reken ik natuurlijk niet mezelf aan. Er dreigde al een misser en die misser kwam uit. Een schitterend geval van zelf vervullend vooruit zien. De wolken die almaar dreigender het feest dreigden te verstieren hingen aan een draadje vast aan mijn gedachten. In werkelijkheid wilde ik die wolken daar. Moest er een reden zijn waarom het niet zou lukken. Dit nieuwe avontuur dat zo parmantig glansde in de folder. Geurend naar verse inkt en de belofte voor later. Gesneuveld door mijn eigen hand. Mijn eigen hand overspeeld. Onbewust bewust. Een exercitie in nederigheid. Wrang en bitter. Onafwendbaar. Het blijkt nu. Achteraf. Ik heb een probleem met vanzelf. Ben bang voor vanzelf. Kan het moeilijk verdragen als iemand zonder moeite van me houdt. Dat geluk voor het oprapen ligt. Er niets voor hoef te doen. Ik gun het de ander maar mezelf gunnen is een ander verhaal. Veel weten en tegelijk ook niets weten. Ik trek nadenkend bescheidenheid als een deken over me heen. Neem mezelf wat beter ter harte. Minder bepalen. Meer laten. Niet langer mijn gevoel in de weg zitten. Alex Turner zingt Piledriver Waltz. Iets over Heartbreak hotel. Een zelfgekozen in mijn geval. Met kamers vol berusting. Dat kan slimmer. Vast wel! Hoop gloort. Het zien is al heel wat...

Blog skriebels dag 138 | 3 april 2016

Verheven of niet verheven. We hebben allemaal zo onze eigen redenen om iets wel of niet te doen. Soms ronduit platvloers soms briljant. Maar van hoge of lage kwaliteit. Het past allemaal in het grote plan waar niemand van ons werkelijk de omtrek van kan ontwaren. Keep the fires burning zingt Incognito. Met elke keuze die we maken laten we het vuur van onze werkelijkheid harder branden. Komt er meer helderheid in ons bestaan. Of juist niet. Raken illusies doorgeprikt. Gaan we meer de essentie zien. Of raken we juist heviger verstrikt in een illusie. Duiken we dieper onze eigen duisternis in. Het is niet raar dat mensen kiezen om verslaafd te zijn in meer of mindere mate. Verslaafd aan aandacht. Verslaafd aan middelen. Verslaafd aan werk. De wereld in al zijn puurheid kan rauw zijn. Het is heel verleidelijk om de scherpe kantjes eraf te vijlen. Te verdoven. Te verzachten. Opzij te schuiven. Probleem is alleen dat de contrasten groter worden. De pijn van de werkelijkheid verdwijnt niet. Schuift alleen op. Stapelt zich op. Wordt groter waardoor de scherpe kantjes scherper worden. En je steeds meer roes nodig hebt. Steeds harder moet werken om het de baas te blijven. Ook dat is een illusie. De illusie van controle. In Kungfu Panda wordt dat treffend geïllustreerd in een dialoog tussen Oogway en Shivu. Een tekenfilm die me iedere keer weer laat huilen van het lachen. Ooit las ik heel veel boeken om wijsheid als een spons op te zuigen. Om te weten. Weten hoe het zit. Maar de mooiste wijsheid zit verstopt in de voegen van de werkelijkheid. Op plekken waar je niet kijkt. In een terloopse opmerking. In een zinnetje verweven in een liedje dat de naam liedje nauwelijks kan verdragen. Dat zijn de momenten dat de essentie zich stiekem laat blikken. Ergens in de brij die we leven noemen zitten aanhoudend boodschappen die het leven verder helpen. Die ons verder helpen. Die mij verder helpen. We hoeven er niet naar te zoeken. We struikelen erover. Ze zijn overal... You won't find out if you never try. Carmen mcCray zingt You can't hide love.

Blog skriebels dag 137 | 2 april 2016

Op onze eigen manier doen we allemaal onze stinkende best. Dat het niet altijd even fantastisch uitpakt, dat mag dan misschien zo zijn. Maar het verdient wel een groot compliment. Met zijn allen geven we liefde een gezicht. Ons gezicht. We hebben toch geen idee van de bedoeling achter het grote scenario. Anders dan de gelegenheid hebben om te ontdekken wie we zijn. Hoe onze liefde werkt. Willen laten werken. Kunnen laten werken. Liefde is een ongrijpbaar fenomeen. Willen begrijpen is zinloos. Inzetten en genieten is handiger. Ten volle. DeWolff zingt Love dimension...

Blog skriebels dag 136 | 1 april 2016

Veel lijntjes tegelijk zorgt niet voor een snellere ontwikkeling. Een les die ik me gaandeweg eigen heb gemaakt met veel geworstel. Door tegen mijn eigen muren van overtuiging op te lopen. Als je veel ideeën hebt, is de verleiding groot om veel ideeën te implementeren. Veel sporen uit te zetten. Maar veel sporen leiden naar verwarring. Want waar ben je nu echt goed in. Wat kunnen mensen bij jou komen halen. Wat is je onderscheidend vermogen. Veel sporen vragen ook om veel onderhoud. Je energie raakt versnipperd. Raakt verdund. En daarmee het effect van wat je doet. Dus vertraagt je ontwikkeling. 1 lijn pakken en die helemaal volgen. Uitdiepen. Vervullen. Daar zit kracht in verborgen. Daarin schuilt meerwaarde. Maar het vraagt meer moed. Meer vertrouwen. Dit is waar ik voor sta. Dit is wie ik ben. Ga er maar aanstaan. Puur kleur bekennen. De veiligheid afwerpen. Je niet meer verbergen achter de zekerheid dat het altijd een andere richting op kan. Dat je altijd wel iemand zult aanspreken. De juiste aanspreken dat is een hele toer. De juiste lijn uitzetten geeft je ontwikkeling vleugels die langer bijblijven. Die harder gaan. Sneller naar een slotsom voeren. Zodat je effectiever kunt afstrepen of aanstrepen waar voor jou de klemtoon ligt. Waar jij het mooiste klinkt in het geheel. Ga voor je eigen toon. Hoe die ook klinkt...

Blog skriebels dag 135 | 31 maart 2016

Al Jarreau zingt Not like this. Zo in de ochtend als mijn wereld soezerig zijn ritme zoekt maar nog niet lekker in zijn cadans zit. Dat zijn momenten dat ik gevoelig ben voor een fluim melancholie. Dan ben ik vatbaar voor het oude vertrouwde en ook weinig betrouwbare. Dat realiseer ik me in een en dezelfde adem. In retrospectief blinkt alles net iets fijner. Blijft klatergoud. Een nep glans. Maar toch. Het kriebelt en het trekt. Het neemt je mee naar kanten van jezelf waar nog wat verdriet sluimert. Waar nog wat fragmenten van emoties slingeren die wat helderheid kunnen gebruiken. Negeren heeft geen zin. Het zit er en het vraagt je aandacht. Niet om je mee te zuigen naar een onbekende diepte waar het licht niet schijnt. Juist om jezelf in je volledigheid toe te laten. Om jezelf nog beter te begrijpen. Om te gaan houden van je valkuilen. Van je eigen struikeldraad. Met veel liefde door jezelf gespannen. Jouw en mijn persoonlijkheid heeft voor- en nadelen. Het is die combinatie die leven aantrekkelijk maakt. Net als elke keuze voor- en nadelen heeft en onze levensloop volstrekt onvoorspelbaar en spannend maakt. Soms te spannend. Soms niet spannend genoeg. The police zingt Walking on the moon. Licht als een veertje is aantrekkelijk en tegelijk ook eng. Het besef om jezelf kwijt te raken. Verloren te raken. Los van alles. De zucht naar verbinding. Met de wereld. Jouw wereld. Mijn wereld. Verbinding die er altijd is maar af en toe uit beeld raakt. Zoals nu...

Blog skriebels dag 134 | 30 maart 2016

Soms loop ik rond als een vreemdeling in mijn eigen wereld. Maak ik geen contact met wat er pal voor me is. Kijk ik te ver. Mis ik het mooiste en verlies me in gedachten. Hoe mooi ook. Polyanna zingt Stranger to the world. De ochtend begint kabbelend. Ik zit aan tafel. Een opgepimpte biertafel bezig aan een tweede jeugd. Lang eind Xahro zit naast me. Zoon en mijn gast gedurende deze 2 weken. Mijn aandacht is ergens in mijn hoofd, niet aan tafel. Elders. Geniet van mijn koffie die hij met veel liefde fijngemalen en voorbereid heeft. Een liedje trekt aan mijn mouw en ik duik op de iPod om te ontdekken wie het is. Rain tree crow zingt Big wheels in shanty town. En dan sijpelt het besef door. Op mijn hurken staat me voor ogen wat ik niet zie staan. Xahro! Hij zit daar op zijn dooie akkertje te ontbijten. Straalt zo'n rust uit dat je hem helemaal niet zou opmerken. Maar nu plotseling wel. Ik kruip weer naast hem op de bank en vertel hem dat. Hoe mooi zijn uitstraling is. De kalmte in hem. De invloed op zijn juffen in het verleden. Dat we vaak op het verkeerde been staan in de beoordeling van hem. Hij vertelt over zijn invloed op het paard maandag. Dat het zijn hoofd volkomen ontspannen liet hangen tijdens de rit. De kalmte van Xahro aan het werk. We praten wat. Niets bijzonders. Gewoon even contact maken. Samen aan tafel. Meer niet. Gedurende een wijl een genoegen delen met elkaar. Genieten van een onverwachte ingeving. Van dit moment. Hoe simpel kan het zijn...

Blog skriebels dag 133 | 29 maart 2016

De dag der gammelheid. Ik word wakker met een gevoel van mis. Een loerende misselijkheid die zijn ware gezicht nog niet onder het masker van dreining vandaan wenst te toveren. De kater wacht geduldig in de coulissen om toe te slaan. Alleen ik weet het nog niet. De geur van koffie bevalt al niet. Vers gebakken brood. Ik moet er niet aan denken. Mijn neus neemt vaak de leiding. In tijden van plezier en in tijden van ellende. Zelf gecreëerde ellende in mijn casus. Heerlen blijft me aangenaam verbazen ook al voel ik me nu niet zo aangenaam. Pa's rock heette de verrassing die spontaan uit de hoge hoed kwam. Zeezicht heette de locatie. Je denkt dan meteen verlopen zaaltje ergens op een verlopen plek. Niets is minder waar. En ook wel. De gevel en de plek straalde inderdaad die vergane glorie uit. Maar van binnen was de beleving haaks op de buitenkant. De aanduiding cultuur werkplaats dekt de lading heel aardig. Een indoor festival met een hoog oud hippie gehalte. Swingende oude rockers en nog hip ook. Compleet met foodtrucks. Humor. De sfeer was van we gaan nog niet naar huis. Erg verleidelijk om daar geen gehoor aan te geven. De wijnen vloeide. De muziek deed de rest. Het gezelschap uitdijend fijn. Dus werden we als laatste naar buiten geveegd. Een ouderwets deja vu die tegenwoordig uitblinkt in schaarsheid. Met een kater tegoed als stiekeme meelifter. Deze kater dus. Want zijn ware karakter is niet mis te begrijpen. En zijn openbaring is van de hevige. Geen kleine jongen dit exemplaar. Kwestie van uitzingen. Ben niet van de pillen. Kies voor de natuurlijke weg. Zelf veroorzaakt. Zelf uitzitten. Beetje man. Beetje consequent. Morgen beter...

Blog skriebels dag 132 | 28 maart 2016

Hue & Cry zingt Where we wish to remain. We organiseren allemaal op onze eigen manier onze veiligheid. Stellen ons pakket samen waarbinnen we senang zijn. Ons zeker wanen. Ons goed voelen in een omgeving waar onze eigen onveiligheid als grondtoon de maat slaat. Of onzekerheid. Of onvrijheid. De een is meer defensief ingesteld. De ander meer offensief, meer gungho. Ik ben meer van de vlucht naar voren. Voel ik me minder op mijn gemak dan trek ik me terugkom door sterker naar buiten te komen. Aardig paradoxaal. Laat ik meer van me zien. Maak ik me groter. Ga ik domineren. De regie overnemen. Zet ik in waar ik goed in ben om afstand te scheppen tussen mij en de ander. Om de aandacht af te leiden van mijn zwakke plek die ik niet graag in de openheid wil laten spartelen. Word dan illusionist. Ga dan naar boven. Richting ivoren toren. Goeie tactiek als je alleen wilt blijven. Niet handig als je iemand van harte wilt toelaten maar dit mechanisme niet helemaal in de gaten hebt. Ik begin het te zien. Dat is al heel wat. Kan het ook al onderbreken. Halverwege de trap omdraaien. Ook niet verkeerd. Maar trap er wel nog in. Of dat ooit zal veranderen. Moet leren om mezelf te saboteren als ik mezelf weer wil saboteren. Mooie paradox...

Blog skriebels dag 131 | 27 maart 2016

Het verlangen naar de stralende ridder stralend van eigen liefde. Als die ridder nu voor je staat. In je leven is. Op dit moment. Is het genoeg? Misschien. Een eerlijk antwoord van een jonkvrouwe verre van in nood. Soms is de droom zo mooi dat de werkelijkheid moeite heeft om eraan te tippen. Is het moment een kado dat we bijna niet durven uitpakken. Bang om het verlangen tekort te doen. Willen we niet wat er is. Zien we niet hoe verbluffend mooi het is. Willen we meer. Nog meer dan het wonder dat zich ongemerkt ontvouwt. Wil ik meer. Jagen onzekerheid, ongeduld en onbegrip het moment over de kling met welgemikte halen. De onzekerheid dat ik niet in de gaten heb hoe ontstellend bijzonder is wat er ontrolt. De intimiteit ter plekke niet ten volle snap. Het ongeduld dat er meer is. Weer een stap. Door naar het volgende. De rijkdom niet begrijp in deze prille ontmoeting. Waarin iets heel teers bloot gegeven wordt. Iets uitzonderlijk subtiels de lippen beroerd op een plek die op zijn zachts nogal openbaar is. Drijft mijn wil me in gedachten al naar de volgende fase die niet vanzelfsprekend is terwijl dit moment alles in zich draagt om boven alles uit te stijgen. Is de connectie volkomen maar vind ik de actie nog niet compleet genoeg. Moet er nog iets bij dat als je het heel oprecht gaat beschouwen het breekbare alleen maar kan beschadigen. Simpelweg vertrouwen. Meer niet. Dat valt niet te regelen. Dat valt alleen te ontdekken. Blij zijn met wat er is. Ademloos, woordenloos stilstaan bij het gevoel dat zijn weg naar mijn hart met warmte doordesemd. Zeldzaam hoe een genieter als ik een probleempje heeft met genieten als het genieten ultiem is. Dit is het. Dit is mooi. Dat werkelijk zien en toelaten dat is pas een daad van schoonheid. Schoonheid heeft nog wat met me te stellen. Trage leerling. Maar ik leer wel...

Blog skriebels dag 130 | 26 maart 2016

We kruisen voortdurend wegen. Komen de hele tijd mensen tegen. Kom je steeds dezelfde mensen tegen dan staat je ontwikkeling op een laag pitje. Loop je in cirkels. Val je in herhaling. Ga je verandering uit de weg. Ontmoet je veel verschillende mensen. Steeds leukere mensen. Dan brandt de vlam van je groei al interessanter. Wat of wie we tegenkomen vertelt alles over ons. Alles over mij. Wie ontmoet ik. En welke boodschap. Welk aspect heeft de ander voor mij in zijn of haar knapzak zitten. Wat laat de ander mij zien. Waar wil ik niet naar kijken. De ontmoetingen die ons irriteren geven prijs waar we vast zitten. Flink vast zitten. Waar we met onszelf in conflict zijn. Waar onze oorlogsgebieden liggen. Brad Paisley zingt Find yourself. Jezelf vinden is om je heen kijken. Is de moed vinden om van je begaande pad af te raken. Het niet durven weten. Van harte de weg kwijt zijn. Dan wordt leven op slag boeiender. Nieuwe inzichten toelaten. Hulp vragen. Laten. Doen wat inspireert. Wie maakt je wakker. Wie neemt wie bij de hand. Al die kruisende wegen verbergen aanwijzingen voor je. Al die mensen zijn er voor jou. Maar let niet op de aanwijzingen. Let op jou. Voel je afstoting. Ga kijken waar je bij jezelf aan het afstoten bent. Voel je aantrekking. Kijk welk aspect je bij jezelf ontzettend graag zou willen aantrekken. Waar je je ogen voor aan het sluiten bent. Waar je nog niet jezelf kunt zijn omdat dat stukje zelf nog niet op de kaart staat. Waar je nog teveel rekening houdt met iets anders. Iets wat niet van jou is maar denkt dat het van jou is. Word ontdekkingsreiziger naar jezelf en beleef reusachtige avonturen met jezelf. Samen met anderen. Een ander. Een speciaal iemand. Met veel boodschap voor je. Wie zal het zeggen. Leven is een open boek. Blader naar hartelust...

Blog skriebels dag 129 | 25 maart 2016

Ik raak steeds meer fan van Japans vernuft. Ik rij al jaren in een Japanse auto. Eerst tamelijk groot en nu tamelijk klein. Een micro auto. Een zogenoemde kei car. De Japanners hebben een hele eigen kijk op de wereld. Ze schonken ons Wabi Sabi. De kunst van het imperfecte. Waarbij de vergankelijkheid, het kapotte, het beschadigde, een eervolle, essentiële noot heeft in de uitwerking van iets. Zelfs bewust in de creatie wordt gebracht. Stikken ook van de rituelen en tradities waar je wel of niet iets me hebt. Zelf zou het me benauwen, maar dat neemt niet weg dat ik daardoor wel bewust word van mijn eigen rituelen. Rituelen zijn nuttig. Zijn geleiders. Helpen je om je dag te beginnen of juist te eindigen. Helpen om moeilijke momenten te bezeilen. Zijn als die leuning langs de trap die je nooit nodig hebt tenzij je je evenwicht verliest. Dan is het fijn om je even op te vangen. Mijn eigen ritueel in de ochtend heeft ook weer een Japans element. Op dit moment drink ik weer koffie. Geen sloten. Zo'n beetje 2 keer per dag. Daar begin ik mee als eerste. En mijn bio bonen uit Ethiopië maal ik met de hand. De molen komt uit Japan. Geweldig klein ding met grootse uitkomst. Elke keer draai en maal ik geduldig mijn koffie als een mantra. Het is haast meditatie. Een hele bewuste handeling. Elke morgen weer opnieuw. Voor zolang als het duurt want alles is vergankelijk. Dit ritueel was ooit niet. Maar op dit moment wel en daar kan ik enorm van genieten. De geur van het maalsel in mijn neus. Het borrelen van het water in de waterkoker. Het zakken door de filter. Het inschenken. De melk. Klein genoegen. Groot plezier. Een dankbare verhouding. Leven is niet ingewikkeld...

Blog skriebels dag 128 | 24 maart 2016

We hebben alles in ons. Alle liefde van de wereld. De liefde van ons leven. Het zit allemaal in ons hart. Daar ligt de kans om te ontsluiten. Om het geheim van liefhebben te ontsluieren. We zijn naar buiten gericht. Willen het buiten onszelf vinden. Doen daar heel veel voor. Passen ons aan. Tomen ons in. Lopen op de tenen. Versleutelen wie we zijn in een poging aanvaard te zijn. De ander moet ons zien. Ons leuk vinden. Waarderen. In het hart sluiten. Maar waar blijf jij dan. Waar is jouw echte ik dan. Je bent het mooiste stukje aarde. Het enige stukje aarde waar je echt iets over te vertellen hebt. En zelfs dat is maar beperkt. Want we zitten ook in een scenario waar alle rollen nauwgezet op elkaar aansluiten. Maar hoe jij dat stukje aarde verzorgt dat is aan jou. Je kunt het niet willen zien. Verwaarlozen. Je kunt het teveel willen zien en daardoor de aansluiting missen met het geheel. Je kunt ook vanuit het midden werken. Vanuit je kern waar alles zit. Daar ben je engel en duivel. Goed en fout. Kun je naar believen uitstapjes maken naar al jouw gebieden vanuit mini expedities. Dipje duivel. Dipje engel. Dipje goed. Dipje fout. Verkennen. Onderzoeken. Eigen maken. De ander in jou leren kennen. Want de ander zit in jou. Het mooie. Het hart verwarmende. Aspecten die je wel bij de ander ziet maar niet bij jezelf. Toelaten. Laten. Eens niet zo streng zijn voor jezelf. Niet zo blind zijn voor jezelf. Jezelf een kans geven. Elke dag opnieuw. Elk moment begint opnieuw. Jij ziet. Jij weet. Jij telt. Jij bent....

Blog skriebels dag 127 | 23 maart 2016

Liefde gaat haar eigen weg. Verzet is zinloos. Liefde stroomt vanzelf waar liefde samen komen kan. Waar de verbinding ligt die naadloos vloeien wilt. Liefde heeft zo haar eigen spelregels. Eigen voorkeur. Dwingen is hopeloos. Sturen. Richten. Vasthouden. Tegen houden. Bezitten. Bepalen. Willen. Kiezen. Vergeefse moeite. Energie verspilling. We willen zo graag liefde geven. Aan iemand. Aan iets. Aan een doel. Aan de wereld. Maar we vergeten om onze liefde de ruimte te geven. Liefde gaat waar liefde vrij is. Ongehinderd. Onbekommerd. Voortdurend. Liefde verdwijnt niet. Pruttelt vrolijk in ons hart. Altijd. Duikt onder maar komt altijd weer naar de spiegel van ons zijn. Waar en wanneer. Onbekend. Met wie. Onzeker. Hoe. Onduidelijk. Ooit. Jazeker. Weerstand of controle duwen liefde naar een andere stroom. Naar een nieuwe bedding. Met minder obstakels. Met minder sta in de weg. Minder tegengas. Een stroom die gaandeweg soepeler gaat. Sneller gaat. Waar liefde haar gang kan gaan. In blijheid en vrijheid. Liefde toelaten. Dat is de clou. Onvoorwaardelijk...

Blog skriebels dag 126 | 22 maart 2016

De hand, de kus en de knuffel. Stond zondag op een beurs in de schaduw van Antwerpen. Het was niet druk maar ik had wel aanloop. Geen stormloop. Af en toe druppelde iemand in de Verwonderstoel. Uit nieuwsgierigheid. Soms gericht. Druppels op een gloeiende plaat begon ik langzaam te denken. Stilaan groeide de vraag wat ik hier eigenlijk deed. Naar mijn smaak gebeurde er te weinig. Op dat soort momenten wil de verhaallijn nog wel eens met een ruk de andere kant opgaan. Daar kun je dan bijna de klok op gelijk zetten. Ik ga altijd voor 1 contact. Maar dat contact was nog niet gelegd. Ik baalde in stilte. Plots ontstonden 2 contacten uit 1 bezoek. En wat voor contacten. Meteen het betere ik ga ervoor werk. Mijn dag kleurde aangenaam lichter. Ik stond hier niet voor niets. Voor een optimist kan ik aardig donker denken. Dus misschien ben ik minder optimist dan ik denk. Wie zal het zeggen. En toen was daar het moment met een vrouw op leeftijd wier naam een ode was aan de engelen, terwijl ze elfjes in haar hart droeg en hondjes op de tong. Ze kwam eigenlijk even goeden dag zeggen. Voelde zich aangetrokken tot de energie van mijn plekje tussen de andere aanbieders. Dat goeden dag zeggen verliep stroef. Had ze zich anders voorgesteld. Mijn analyse vinger schoot bij eerste gelegenheid uit zijn holster naar haar belemmerende aspect. Split second de roos treffend. Maar ze maakte een punt dat me bij bleef. Ze was niet geaard maar koos daar willens en wetens voor. Wilde terug naar de hemel. Had geen zin meer in de aarde. Had spijt dat ze zich had laten opereren voor haar familie. Had niet het lef gehad om voor de dood te kiezen. Zat nu in een twilight zone. Het gesprek nam een andere wending. Ze verliet een hele poos later na haar door tranen beslagen bril ontelbare keten gepoetst te hebben de Verwonderstoel. Ze gaf me een hand bij het afscheid. Iets dat ze alleen bij hoge uitzondering deed. Hield niet van de energie van anderen. Maar mij wilde ze graag een hand geven hetgeen ik een hele eer vond. Daarmee was de koek van verwondering nog niet op. De beurs gleed naar het laatste uur. Het moment van de laatste ontmoeting. We zaten naast elkaar op de balansballen. Een spontaan verzoek van haar kant of ze mocht komen zitten. Was voormalig balletdanseres. Klassiek geschoold. Gaf nu dansles. Kwam uit Tsjechië met een Belgisch sausje overgoten. Er was een fijne klik waarbij we aspecten genoeglijk de revue lieten passeren die het hart goed doen. Dat leverde me een kus op vanwege de vreugde die ze eindelijk weer in haar hart voelde en niet veel later een hartelijke knuffel ten afscheid. Dan realiseer ik me weer ten volle waarom ik ergens sta. Aanwezig ben. Hier doe ik het voor. Ik heb leuk werk. Heel leuk werk...

Blog skriebels dag 125 | 21 maart 2016

Iedereen heeft het recht om te zijn zoals hij of zij nu is. Wil je vastzitten? Zit heerlijk vast. Wil je zweven? Zweef grondig. In de klem. In de knoop. Lage vitaliteit? Leef je uit. Ontdek wat daarin voor je verborgen zit. Welke inzichten geduldig op je wachten om onthuld te worden. Jij kiest. Jij wilt. Jij draagt de volle verantwoordelijkheid. Dus geniet. Of geniet niet van de uitkomst van je wil. Het is jouw vrije wil. En vrijheid of recht komt met verantwoordelijkheid of verplichting. Met consequenties. Dus kruip niet in de slachtofferrol, maar ga trots staan voor je keuze. We zijn uniek. Wees uniek. Durf je op de borst te slaan als je in de put zit. Of hopeloos verward of volkomen ernaast tast. Doodziek bent. Of je hart met bloed doorlopen ogen van respect afdwingende volhardendheid niet volgt. Zelfs in je meest karige toestand van zijn, ben je nog steeds een waardevol ingrediënt in het geheel. Het belangrijkste zelfs. Je bent perfect zoals je nu bent. Vervul je rol met verve. Durf die stralende ster te zijn, waardig voor een Oscar. Iemand die de rol van zijn leven speelt. En weet. De Oscar gaat meestal naar iemand die in een lijdensweg verkeert. Volkomen onbegrepen wordt. Een misfit. Dat soort talent krijgt de hoofdprijs. Maar ben je die rol zat, want aan alles komt ooit een einde. Durf dan ook een compleet andere rol te aanvaarden. Typecasting is onverstandig. Is meer van hetzelfde. Dan loop je in cirkels die je al kent. Alleen de poppetjes zijn anders. Staan anders. Kies dan uit de rest van het menu. Uit het onbekende spectrum van jezelf. Daar ligt nog meer groei op je te wachten. Met hetzelfde engelengeduld...