Blog skriebels dag 165 | 30 april 2016

Synchroniciteit blijft als een grote lemniscaat om me heen verschijnselen. Draait fraaie aaneengesloten kringen door mijn wezen. Zit gebakken in mijn aandachtsveld en licht telkens een fractie op om even zichtbaar te zijn en dan weer te verdwijnen in een zoemende achtergrond waar altijd wel iets gaande is. Rust en ruimte zijn op dit ogenblik gevleugelde sleutelwoorden. Terug naar mezelf. De tijd nemen. Bewust tijd permitteren. Verspillen. De volle bandbreedte gebruiken die tot mijn beschikking staat. De reikwijdte die er is. Niet de macht van mijn arm. Niet het vermogen om zaken naar mij toe te trekken of de capaciteit om mijn vleugels uit te slaan. Niet het uitbouwen maar juist het neerzetten. Het uitkristalliseren verdient mijn aandacht. Wat komt er naar me toe. Wat komt er in me op. Niet waar wil ik naar toe en wat wil ik allemaal. Maar waar sta ik. Wat heb ik en hoe kan ik dat optimaal gebruiken. Inzetten. Hoe beweegt het om mij heen. Oog hebben voor mijn basis. En zien dat wat er is eigenlijk niet te geloven is. Ik heb alle tijd. Geen gebrek. Het is allemaal goed geregeld. Het staat allemaal panklaar. Hoe kan ik dat nog fijner samen laten werken. Hoe kan ik nog fijner zien hoe het allemaal samenwerkt. Minder bemoeienis. Minder met mijn vingers in die melk brokkelen. Het is helemaal niet nodig...