skriebel 209 | 10 september 2017

We zijn vrij om de mist in te gaan. We zijn vrij om de tijd te nemen. Wat doen we met die vrijheid? We hebben geen tijd omdat we succesvol willen zijn. En falen gruwelijk terwijl we alsmaar niet bereiken wat we nastreven. We putten uit. Onszelf. Onze omgeving. We gaan gebukt onder de eigen druk om gelukkig te zijn. We verbruiken veel energie voor zaken die we nauwelijks gebruiken. Betalen zelfs om het niet te gebruiken. Alleen maar om te hebben. Erg onlogisch. Leer van verbruiken naar gebruiken omschakelen. Maak je vrij van mechanismen. Vrij van conditionering. Stop met willen bepalen. Ga leven vanuit organisme ipv organisatie. Vanuit natuurlijke groei. Meer vanzelf. Ontwikkeld is geen synoniem voor ingewikkeld. Als je het echt snapt is alles eenvoudig. Rust ruimte plezier. Ontdek het simpele mysterie van evenwicht...


Jezelf anders aanpakken? www.insenzo.com

skriebel 208 | 15 mei 2017

De weg van de minste weerstand brengt je onverkort naar ontzettende weerstand. Als je een tijdje ongeremd door het lint gaat met eten dan tors je in een mum van tijd behoorlijk wat overgewicht met je mee. En daar ben je niet zomaar vanaf. Je kunt aan alles wennen. Ook aan al die extra zakken cement die je vanaf nu elk moment van je leven met je meezeult. Dat is hard werken. Keihard werken. Maar gezond is natuurlijk andere koek want je wordt er niet gezonder op. Je hart werkt zich te blubber om door al die lagen vet heen te pompen. Maar jouw hart heeft dat voor jou over. Houdt van jou. Heeft je lief. Zonder tegenprestatie. Zonder tegeneisen. Zonder vragen. Onvoorwaardelijk. Totdat de pomp het begeeft. Ergens. Ooit. In alle eerlijkheid ben je natuurlijk vrij om dit doen. Dit is jouw vrijheid. De vraag die opwelt: is dit echt jouw beste idee van fijn voor jezelf. Is dit echt jouw idee van liefde. Van invulling geven aan je vrijheid. Keihard werken om onlosmakelijk dag in dag uit te sjouwen met excessief gewicht, terwijl je gezondheid navenant met sprongen de mist in gaat. Wennen kun je aan alles. Het vraagt alleen loskomen van je werkelijkheid. Je weet wel, de werkelijkheid zonder die extra kilo's. De fijne werkelijkheid. Eenmaal verzand in de zwarigheid, begint het grote oplossen. Buiten jezelf. Uiteraard. Want je bent los van jezelf. Uit het contact. Je voelt niet meer wat je doet. Leeft onbewust. Verstand op nul. Want zou je elke dag die 1, 2 of meer zakken cement direct voor je kiezen krijgen en daadwerkelijk moeten optillen dan zou je daar gauw feestelijk voor bedanken. Eenmaal uit het contact, ga je het steeds verder weg zoeken. Aan de slag met het overgewicht zonder te zien dat jij het probleem bent. Dat jij een blinde vlek hebt die alleen maar groeit. Hoe meer je eet, hoe meer je kunt eten. Je raakt steeds beter getraind in eten. En je moet wel. Je moet steeds meer eten voor hetzelfde gevoel van verzadiging. Tijdelijke verzadiging die veel van je vraagt maar jouw gevoel van geluk niet voedt. Eten is werken. Gelukkig is er speciale kleding, fitness, genoeg hulp en een hele sloot aan argumenten om te verklaren waarom jouw situatie zo is. Om jou in die losgezongen werkelijkheid goed te laten voelen. Zonder de kern aan te pakken. Dat gevoel van onvrede. Of dat gevoel van niet gezien worden. Kortom innerlijk ongeluk. Voor de oplossing moet het roer om, richting jou, richting kerngeluk. Niet langer aanvullen waar we onszelf tekort doen. Niet overleven. Leven. Echt gaan doen wat goed voor ons is. We zijn vrij om keuzes te maken. Dat vraagt iets van ons. Aandacht. Beseffen welke consequenties we eigenlijk opscheppen. Consequenties die we diep van binnen niet lusten. Dus brengen we ons bordje op smaak. 100% vrij zijn is 100% verantwoordelijk zijn. Dat weten we. Dus die consequentie gaat als eerste van bord. We geven anderen de schuld. In dit scenario hebben we geen enkele moeite met zwarte Piet. Die schenken we met gulle hand aan de ander. Iets buiten ons. Stap 1 voor de weg terug naar jezelf: inzien dat jij verantwoordelijk bent. Dat is trouwens niet hetzelfde als jezelf de schuld geven. Jij bent eenvoudigweg verantwoordelijk. Maar dat was je al. Niets nieuws over de zon. Niet je verleden. Niet je omgeving. Niet je leven. Niemand anders. Jij. Je bent een koekje van eigen deeg. En dit is stap 2: niets bestaat zonder het tegendeel. Is jouw leven niet fijn, dan laat het niet fijne jou zien dat het fijne bestaat. In jou. Voor jou. Jouw kerngeluk. Het laat je beseffen dat geluk een realiteit is, alleen voel je dat op dit moment niet. Iets leidt je af. Je bent uit het contact. Maar het is er wel. Dat het vanaf nu beter wordt als je die lijn volgt. Dat je daarvoor kunt kiezen. Wij brengen je met Mineralen op maat in contact met jouw kerngeluk. Dan blijf je op koers wat er ook gebeurt. Welke problemen je ook tegenkomt. Dan voel je wanneer je van je koers afwijkt wanneer problemen je van de wijs brengen. Dat gaat allemaal niet vanzelf, er is werk aan de winkel. Veel werk. Dat wat dwars zit, transformeer je. Jij moet aan de bak. We geven je inzicht wanneer je vastloopt. Begeleiden je. Maken een plan samen. Dat is slim gebruik maken van je eigen kansen...

skriebel 207 | 15 mei 2017

Hoe je er verder ook over denkt. Denken doet ons de das om. En daar is denken het natuurlijk volstrekt niet mee eens. Denken is simpelweg niet weten. Weten weet: zo is het. Denken denkt: is het zo? Denken zorgt altijd weer voor debatvoer. Want dan blijf je denken. We weten dat alles bestaat bij de gratie van het tegendeel. Zonder negatief geen positief. Denken denkt daar een stokje voor te steken. Denken verleidt ons om te kiezen tussen het een of het ander. Denken leidt ons af van de werkelijkheid. Weten ziet de werkelijkheid. Mineralen op maat helpen ons om te doen wat we weten. Om denken te transformeren in realiseren. Om het punt te ervaren waar het fijne in jouw huist: jouw kerngeluk. Om vanuit jouw kerngeluk het fijne uit te zaaien. Om het idee van fijn ook werkelijk te proeven in dit moment. Telkens weer. Als een alsmaar uitdijende golf die alles aanraakt waar jij bent. Als onhoorbaar klaroengeschal dat alles in een ander licht baadt...

skriebel 206 | 16 maart 2017

We zijn als honden aan een lijn. De lijn heet conditionering en zit vastgebonden aan wat we willen. We blijven eraan trekken. Op zoek naar vrijheid. Het einde van de lijn. Maar de lijn zit stevig vast aan onze overtuiging. Aan het idee wie we zijn. Aan alles wat we voorop zetten waardoor we automatisch zelf op het tweede plan terechtkomen. Ons tekort doen. Onszelf aan het lijntje houden. Die uitkomst komen we tegen in de werkelijkheid . We zien onszelf niet staan. We zien het andere. Het andere is belangrijker. De ander. Belangrijker dan jou. Dus gaan we op zoek naar erkenning, willen we gezien worden. Oorzaak en gevolg. Eenvoudige logica. We blijven zoeken naar de ideale lijn, maar de lijn mag ook los. Loskoppelen van ons vooropgezette idee hoe het moet. De conditionering opheffen, dat is de bedoeling. Helaas, dat zien we over het hoofd. Daar zit onze blinde vlek...

Skriebel 205 | 1 maart 2017

Heb erbarmen met jezelf... Jouw idee van de werkelijkheid houdt nooit op. Ideeën houden van buitelen. Van spelen met de werkelijkheid. Onvermoeibaar vermoeiend. Ideeën leiden af van de werkelijkheid. Ze zijn een deel van de werkelijkheid. Een deel van de stilte in die werkelijkheid. Voeren naar de stilte als je daarin meegaat...

Skriebel 204 | 1 maart 2017

We modderen wat met het huishouden van de aarde en vinden het dan gek dat we overspoeld worden door modder. Er zit een heldere logica in oorzaak en gevolg. De uitkomst laat zien welke actie we gekozen hebben. Zo in het groot. Zo ook in het klein. Zo modderen we heel wat af met onszelf. En raken bedolven onder onze eigen keuze. Het vraagt lef om dat eerlijk te zien. Maar het vraagt ook moed om dat te negeren. Iets tegen jezelf doen vraagt meer dan iets voor jezelf doen. Wie durft die doet, maar je kunt ook kiezen voor kleine moeite groot plezier. Want zo in het klein zo ook in het groot...

Skriebel 203 | 1 maart 2017

Onze hang naar perfectie laat ons onafgebroken uitkomen bij onze imperfectie. Hoe perfect we het ook willen regelen, we ervaren telkens dat de perfecte regel niet bestaat. Of de perfecte man, vrouw, partner, dochter, zoon, keuze, kind, relatie, toekomst of onze perfecte zelf. Die race valt niet te winnen. Perfectie kan alleen bestaan dankzij het imperfecte. Je kunt jezelf daarin verliezen zonder jezelf werkelijk te verliezen. Je kunt alleen jouw idee van de werkelijkheid verliezen. Niet meer. Niet minder. Het kost je natuurlijk wel energie. Want alles vraagt energie. Maar niet alles levert energie. Dat weer niet. Je regelt dat je jezelf tekort doet. Dat weer wel. En dat wringt ergens. Stemt tot overpeinzing. Een vraagprijs die uitnodigt om over na te denken. Een prijsvraag zonder winnaar. Zonder verliezer. Of het je waard is om zoveel energie ergens in te stellen, om zoveel energie kwijt te raken, jezelf zo tekort te doen om uiteindelijk nergens anders uit te komen dan bij je eigen illusie van de waarheid. Dat is natuurlijk altijd iets waard maar of het deze prijs waard is....

Skriebel 202 | 1 maart 2017

Bij daglicht ziet alles anders uit, maar laat je niet vangen door het licht. Licht is veilig, maar te dicht is onveilig. Te ver is onveilig. Licht is niet voor altijd. Raak ook niet bevangen door het donker. Donker is niet voor altijd. Licht en donker wisselen zich oneindig af. Dat wel. Met eindeloos geduld. Dat is eeuwig...

Skriebel 201 | 1 maart 2017

Jij en ik. Engelen omringd door engelen. Engelen van elke kleur in elke hoedanigheid. Wij helpen elkaar om elk aspect van onszelf aan het licht te brengen. Om te ontdekken wie we zijn. Om het leuke en het minder leuke in kaart te brengen. Om ons bewustzijn verder te verlichten en onszelf beter te leren zien. Om ons hele spectrum te verkennen en eigen te maken. Om een steeds heler mens te zijn. Waarachtig. Dat is soms smullen en soms niet lusten. Ga daar maar eens goed mee om...

Skriebel 200 | 25 februari 2017

De kunst is naar buiten kijken en jezelf zien.

Skriebel 199 | 25 februari 2017

Goed bezig zijn is niet hetzelfde als het goede doen. We doen alle moeite om niet te veranderen waar we moeite mee hebben. Dat houdt ons goed bezig maar verandert niets. We kiezen voor veranderingen waar we geen moeite mee hebben. Gaan voor het goedkope succesje. Doen aan window dressing. Green washing. Daarmee veranderen we niets wezenlijks en kunnen we blijven veranderen zonder echt te veranderen. We denken dat we goed bezig zijn maar doen niet het goede...

Skriebel 198 | 25 februari 2017

Werken aan jezelf is hard werken. Iets voor jezelf doen gaat niet vanzelf, dat vraagt energie. Maar de uitkomst is positief. Je voelt je goed en het gaat je goed. Je komt steeds dichter bij jezelf en ervaart steeds meer rust. Je krijgt steeds meer energie om te verfijnen wat je doet en hoeft daardoor steeds minder hard te werken. Niet werken aan jezelf is ook hard werken. Tegen jezelf ingaan vraagt net zo goed energie en gaat ook niet vanzelf. Je moet er iets voor over hebben. Maar deze uitkomst is negatief. Je voelt je niet goed en het gaat je niet goed. Je komt steeds minder aan jezelf toe. Ervaart steeds minder rust. En je hebt steeds minder energie om iets te veranderen.


Wat bevalt je beter...

Skriebel 197 | 25 februari 2017

Als je jouw realiteit goed volgt, dan valt gaandeweg op hoe jouw realiteit goed naar je luistert en gedwee achter jou aan loopt. Jij bent de oorzaak met een spoor van consequenties in je kielzog als een kudde die de herder volgt. Jouw realiteit draait om het zwaartepunt dat jij kiest. En vaak heb je daar geen oog of tijd voor. Want de gevolgen van onze keuzes zijn pittige handenbinders gesneden uit het eigen hout. Net zo krachtig als wij zijn. Even Eigenwijs. Net zo blind. Voortdurend zijn we bezig met opknappen of afknappen, terwijl we het zelf veroorzaken. Onze consequenties zijn aandachtvragers van het zuiverste water. Voor je het weet volg jij de realiteit die jou volgt. Ren je in een rondje achter jezelf aan. Een gezonde dosis nuchterheid doet wonderen. Sta rechtmatig stil bij jouw werkelijkheid en kijk door de bril van een buitenstaander. Dat is niet makkelijk kan ik je vertellen, want met dat bijltje hak ik elke dag in mijn rol als coach. Je realiteit is het gevolg van jouw denkbeeld, jouw zwaartepunt, jouw keuzes. Komt een stap die je zet met jouw kern overeen dan is het resultaat fijn voor jou en ga je vooruit in energie. Je ervaart ruimte en vrijheid. Ervaart minder spanningen. Kortom, de gekozen realiteit werkt voor jou. Komt de stap die je zet niet overeen met jou dan is het resultaat niet fijn voor jou en ga je achteruit in energie. Je voelt je gebonden en gedwongen. Ervaart toenemende spanningen. Kampt met stress. Slaapt slecht. Je komt vaster te zitten. Je raakt verstrikt in je zelf geweven web van misvattingen. Je volgt een realiteit die niet voor je werkt. Jij werkt voor je realiteit. Begint er al voorzichtig een belletje te rinkelen? Je verbinden met de werkelijkheid en je verantwoordelijkheid voor de uitkomst ter harte nemen is de sleutel om steeds vrijer te zijn. Verantwoordelijkheid is vrijheid. Nu nog eerlijk naar jezelf kijken...

Skriebel 196 | 24 februari 2017

Negeer het onnozele niet. Het bespaart je veel onnodig verdriet...

Skriebel 195 | 24 februari 2017

In een wereld waar alleen maar plek is voor goed zul je kwaad moeten onderdrukken. Dat onderdrukken is het kwaad. Niet het kwade dat je onderdrukt. Het is goed dat je de vrijheid hebt om te ontdekken dat je het kwaad hebt met het kwaad dat een onlosmakelijke plek heeft in jou. Leren houden van je kwaad, leert je wat goed is...

Skriebel 194 | 24 februari 2017

Licht dat geen donker verdraagt is een schitterende illusie. Schone schijn die mooie verwarring verduistert en jou verblindt...

Skriebel 193 | 24 februari 2017

Als je jezelf moet uithollen om iets te laten bollen dan is er serieus iets mis met jouw idee van energie pompen...

Skriebel 192 | 24 februari 2017

Ergens moeite mee hebben, is een pijl die uit jouw boog vertrekt. In een oogwenk richten we ons op het punt waar we moeite mee hebben, maar vergeten om te realiseren dat jij het bent die ergens moeite mee heeft. Het is iets van jou. Jij bent de bron van de moeite. Jij blokkeert. De beknelling zit in jou. Dat punt maakt ons alleen maar duidelijk dat we op dat punt iets niet meester zijn. Ergens over struikelen waar we geen oog voor hebben. Maar we willen vooral die pijl richten en het punt maken. We willen niet naar onszelf kijken. De andere kant van de pijl volgen. In werkelijkheid hebben we moeite met onszelf. Dat besef kom je keer op keer tegen op dat punt. Daar verzet je je tegen net zolang totdat je inziet dat je je verzet tegen jezelf en dit besef toelaat. Het gaat om jou. Niet om dat punt. Dan verliest het punt zijn betekenis en zit het je niet langer in de weg. Dan ben je vrij en hoef je niet langer ergens een punt van te maken...

Skriebel 191 | 24 februari 2017

We hebben de neiging om te omzeilen waar we moeite mee hebben. We doen liever moeite om het niet aan te gaan dan wel.

Skriebel 190 | 23 februari 2017

Het iemand makkelijk maken om moeilijk te doen, maakt het voor jezelf steeds moeilijker om het makkelijk te hebben. De oplossing willen zijn voor het probleem van de ander zonder het probleem te willen zien vanuit de kern, maakt je deel van het probleem. Je helpt niet echt. De persoon in kwestie zal steeds dieper in het moeilijke zakken omdat dat door jou makkelijker wordt. Je bent te makkelijk met je makkelijkheid. Je doet te moeilijk over moeilijk. Je hebt moeite met moeilijk. Dat is het echte probleem. Doorgaan op de makkelijke weg werkt averechts. Zijn eigen vermogen om het makkelijk te hebben is beschadigd en blijft slecht werken vanwege jouw behoefte om moeilijk te vergemakkelijken. Jij versiert de moeilijkheid. Haalt de scherpe kantjes eraf. Door jou verliest het moeilijke zijn zware lading. En brengt minder teweeg. Maakt minder los. Lost minder op. Het moeilijke houdt langer aan. Dat maakt het voor jou steeds moeilijker om het de ander makkelijk te maken. En daardoor kom jij zelf in de moeilijkheden. Wil je iemand echt helpen, maak het jezelf makkelijk. En laat de verantwoordelijkheid voor moeilijk doen bij de ander. Dat is niet makkelijk, maar dat levert wel iets goeds op. Uiteindelijk komt de ander er zelf wel achter dat moeilijk doen zwaar is en steeds zwaarder wordt. Goedschiks of kwaadschiks. Het schip wendt zijn steven of de kant keer het schip. Je energie steken in jezelf doet meer voor jou. Dus ook voor de mensen in je leven. De wereld om je heen. Dat maakt je wijzer, laat jou stralen. Dat werkt aanstekelijk. Is een prachtig virus. De start van een helder pandemie dat zichzelf ongehinderd verspreidt door het weefsel van ons zijn. Dat maakt het geheel net even mooier...

Skriebel 189 | 23 februari 2017

Pas op voor keuzes die je blind maken voor hobbels die je simpelweg overslaat, omdat je blik al automatisch 1 stap vooruit is. Gun jezelf de vrijheid om telkens weer opnieuw naar de hele situatie te kijken nog voor je een vervolgstap zet en trap niet in de val om vanuit de stappen die je gezet hebt naar je opties te kijken. Vraag jezelf af of iets echt fijn voor je is en maak jezelf niet onderdeel van de keuze want dan kun je niet meer vanuit jezelf kiezen. Dan ben je deel van het probleem, vanuit een verbinding die je stiekem als vanzelfsprekend ziet. Dan laat je iets buiten jou bepalen hoe en wat zonder jezelf de ruimte te gunnen om eerlijk vast te stellen welke mogelijkheden er allemaal zijn. Wat er werkelijk in je om gaat. Inclusief de afweging om het probleem niet aan te gaan. Omdat dat het probleem is. Ga geen problemen oplossen zonder het werkelijke probleem te zien...

Skriebel 188 | 23 februari 2017

Recht vooruit lijkt het snelste om vooruit te komen maar snijdt ook onvermijdelijk de bochten af waar inzicht sluimert dat terugkeren op je schreden helpt voorkomen. Recht vooruit doet geen recht aan het geheel. Inzicht wacht op het hele pad. Het jezelf makkelijk maken is tegelijk ook het jezelf moeilijker maken om het geheel te zien. Om ergens achter te komen. Vooruit willen kan achteruit zijn. De wereld is niet rechttoe rechtaan. Eerlijk kijken voortkomt dat je jezelf tekort doet door een idee te omarmen dat simpel lijkt maar ingewikkeld blijkt...

Skriebel 187 | 23 februari 2017

Tegenpolen werken samen. Voor ons, wanneer we daarin meegaan. Tegen ons, wanneer we daar tegenin gaan. Alles is plus en min. Welke keuze maak je? Je realiteit vertelt je alles over de aard van je keuze. Dat is de wil die je gevolgd hebt. Kies je vanuit min dan is de uitkomst min. Kies je vanuit plus dan is de uitkomst plus. Onze wil kan spelbreker of spelmaker zijn. Vaak doen we iets waarvan de uitkomst tegenvalt en zeggen vervolgens dat we dat niet willen. Wijzen dan onze verantwoordelijkheid af. De werkelijkheid is andersom. Dat wat we doen is wat we werkelijk willen. Onbewust of bewust. Maar het maakt bewust als je echt durft te kijken naar het resultaat van je handelen. Durven erkennen dat dit je wil op dit moment is. Willen zonder weten brengt ons naar weten wat we niet willen. Niet willen brengt ons naar weten wat we willen. Alles schenkt bewustzijn. Alles brengt ons verder. Slijpt onze geest. Alles maakt ons beter. Het proces van ziek zijn maakt ons beter. Schenkt ons besef. Voor iedereen anders maar wel even wezenlijk. Beseffen dat je graag wil leven bijvoorbeeld. Voorwaar geen klein inzicht. De hoop op genezing verblindt ons voor de kracht van het aangereikte inzicht. Beter worden door ziek zijn. Het wringt. Niet direct een waarheid waar je als zieke of genezer op zit te wachten. We willen beter worden door niet meer ziek te zijn. Willen de wens om te leven omzetten in leven. Tegen beter weten in. Willen knokken als het hopeloos is en vergeten te leven wanneer hoop overbodig is omdat je leeft. Waarheid en verwarring. Een doorgaande acht van steeds verdere verfijning. De hoogste trilling zit in de kleinste beweging. In het kleinst mogelijke verschil. In het centrum van tegenkrachten. Waar de tegenstellingen elkaar opheffen. In het hart van het geheel. In jou. In jouw hart. Daar schuilt de grootste warmte. Daar vind je harmonie en ware liefde zonder opgelegde voorwaarden. Liefde die je kunt gebruiken maar niet kunt bepalen. Er valt niets te bepalen. Je kunt niet winnen van jezelf. Je kunt niet verliezen van jezelf. Je kunt jezelf zijn zonder meer. Meer niet. Het oog voor het minieme levert ultiem inzicht. Dat laat jouw licht het hardste branden. Schenkt het felste bewustzijn. Dat kost moeite. Dat vraagt om al jouw vertrouwen zonder tastbaar houvast. Niet langer vertrouwen op zekerheden die je naar onzekerheden voeren, maar vertrouwen vinden in jezelf. In de zekerheid dat alles plus en min is. In de harmonie van jouw plus en min. In de kern. In de essentie van de beweging. Op kiemniveau. Puur subtiel. Makkelijk weg te wuiven. Makkelijk te missen. Op het snijvlak van uitersten. Doe het maar. Dat vraagt om meer dan jezelf. Vraagt alles van je. De leap of faith. Dat roept weerstand op. Voelt niet fijn. Weerstand pal voor de kern die volledige doortastendheid afdwingt maar je twijfel voedt om door te zetten. We willen niet gedwongen worden. Willen weg van de overgave, terwijl overgave de weg is. Dat zorgt voor verwarring die je terug doet grijpen naar het vertrouwde. Je eigen patroon, gevoed door je eigen energie. Je eigen keuze. Je eigen denkbeeld. Je eigen maatstaf. Je eigen overtuiging. Je eigen wil. IJzersterk. Vanuit die wil kom je er niet. Drijf je juist weg van jezelf, grijp je naar iets buiten je...

Skriebel 186 | 23 februari 2017

Wandelen leidt tot schrijven. Maar schrijven leidt af van wandelen. Een duivels dilemma. De Hellebroekerweg schenkt de weg van water en vuur. Alles is water en vuur. Tegenkrachten die werken. In je voordeel en in je nadeel. Alles is ongelijk en tegelijk gelijkwaardig. Dat levert bewustzijn op. Alles draait om verschil. Verschil zet aan tot beweging. Alles is positief en negatief. Aantrekking en afstoting. Het is de motor die het geheel laat lopen. In beweging brengt. Voor leven zorgt. De dood regelt. Het pertuum mobile. De basis. Niet meer. Niet minder. Je hoeft niet te zoeken om te vinden. Beweging is voortdurend. Hoe fijn durf je te bewegen. Hoe blij, hoe vrij durf je de beweging te volgen die er is en je uitnodigt om mee te dansen...

Skriebel 185 | 23 februari 2017

Haal alles weg dat bij jou nu voorop staat. Daar ben jij. Hoe gaat het met je in alle eerlijkheid? Bevalt het je. Ga door. Bevalt het niet. Verander wat je doet...

Skriebel 184 | 21 februari 2017

We doen wat we willen. We doen niet wat we weten...