Skriebel 210 | 12 januari 2019

Januari is de maand van opkomst en ondergang van ons eigen enthousiasme. Met hernieuwd elan plukken we goede voornemens van onze wensboom om ze luttele dagen later in te wisselen voor hernieuwde teleurstelling. We doen graag nieuwe dingen op dezelfde oude manier en zijn dan verbaasd dat het resultaat hetzelfde is. De mooiste waarheid schuilt vaak in een niemandal, in iets terloops. Het is de moeite waard om daar oog voor te krijgen. Zoals we januari beginnen, zo doen we dat de rest van het jaar ook. Alleen in deze maand weten we dat dat zo werkt. Weten we zelfs dat het verval al na 10 dagen inzet. Harde feiten. We stappen er overheen, rapen onze moed weer bij elkaar en gaan op weg naar een nieuwe teleurstelling die we wegspoelen met nieuwe ideeën die ons inspireren en een goed gevoel geven. Patronen door onszelf ingeslepen doorbreek je zelf niet, want dat voelt niet goed. Alles wat ons enthousiast maakt, luistert naar ons oude patroon. Dat zou je met wat gezonde argwaan mogen bekijken. Alles wat ons niet enthousiast maakt, lig buiten dat oude patroon en zou wat meer enthousiasme verdienen uit onze energiebundel. Het oude patroon werkt als een hypnose, laat ons slaapwandelen met onze ogen open. Deze week een heerlijke niemandal gezien met een fijne waarheid: Shallow Hal uit 2001. Prettige onzin met een verborgen boodschap die nog steeds actueel is. Wil je niet zo diep gaan in de tijd, laat je dan eens verrassen door The Greatest Showman. Hopeloos verdacht, want een musicalfilm. Maar laat je eens meenemen naar het land waar dromen je de das om kunnen doen en mooie wijsheid opleveren.

Het is een kunst om niet in je eigen enthousiasme te trappen. Want het maakt zo lekker enthousiast om enthousiast te zijn. Het prikkelt en bruist zo fenomenaal. Vervult je met geestdrift die jou in werkelijkheid bij jezelf vandaan trekt, want alles van buiten trekt je naar buiten. De weg naar binnen voelt niet zo enthousiast. Die smaak moet je nog leren waarderen. Dat vraagt geduld en inzicht. Inzicht die je op dit moment niet hebt, want zou dat wel zo zijn dan zou je je niet gek laten maken door je eigen vermogen om ergens weg van te zijn...

Jezelf anders aanpakken? www.insenzo.com

Escapades van een zelfonderzoeker deel 3

Vogels in de lucht vormen patronen die ze zelf niet zien, waar ze zelf niet mee bezig zijn, maar wel zichtbaar zijn. De oplettende toeschouwer ziet ze aan zijn oog voorbijtrekken. Patronen die spelen met de elementen. Eeuwig vervliegend. Niet vaststaan, voortdurend in beweging zijn. Patronen maken bewust dat we kijken, maken bewust hoe we kijken. Zo vormen wij mensen voortdurend patronen die we zelf niet kunnen zien omdat we er midden in zitten. Ook al zien we ze niet, ze zijn er wel. Patronen zijn informatie. Informatie over de wijze waarop we erin staan. De mensen om ons heen geven die informatie aan ons terug, maken jou bewust van je eigen beweging. Puur en onopgesmukt. Direct. Zonder ruis. Komen we conflict tegen, zien we conflict, dan zit je in een conflicterend patroon. Dan ben jij in conflict met jezelf. Heb je dit niet in de gaten dan ga jij je verzetten tegen wat je ziet of hoort. Wijs je af wat op je af komt. Dan gaan jouw gezichtspunten, jouw uitgangspunten tegen jou in. Ben je tegendraads bezig. Stroom je tegen. Heb je nadeel van je eigen standpunt. Dat kost energie, omdat het stroef gaat. Vechten is een kwaliteit. En de neiging is groot om te vechten tegen de stropigheid, tegen het stroeve. Jouw wil popelt om nog meer energie te pompen om meer in beweging te brengen. Die wilskracht vraagt om tegengas. Om beter weten, want je kunt ook meedraads bezig zijn. Stoppen met wilskrachtig energie pompen. Observeren welke richting er werkelijk in zit. Niet langer vasthouden aan de richting die jij kost wat kost op wilt. Maar stil opletten hoe de wind staat. Hoe de stroom gaat. Zonder te weten waarheen. Niet weten is onzekerheid, is overgave aan het onbekende, is ruimte geven voor vernieuwing. Dat vraagt lef. Daar heb je ook je wil voor nodig. Om gezond tegengas te geven aan je eigen uitgangspunt. Dan stroom je met jezelf mee, gaan zaken vanzelf. Dat levert energie op. Gezichtspunten. Standpunten. Ze zijn ontelbaar. Elk punt heeft een natuurlijk tegenpunt. Geen enkel punt is juist, geen enkel punt onjuist. Het is het spel van de tegenpolen. Vasthouden is zinloos. Loslaten is zinloos. Je kunt alleen maar ontdekken of het punt met je mee stroomt of niet door erin mee te gaan. Niet meer, niet minder. Of je hard moet flapperen met je vleugels om vooruit te komen, of dat je voelt dat de wind je draagt. Dat is informatie die je alleen kunt ontdekken door het te doen. De wind verandert voortdurend, dat vraagt om meebewegen. Schijnbaar kriskras voor het fijnste resultaat. Soms zeker, soms onzeker. Hoe makkelijk beweeg jij met jezelf mee?

Anders met jezelf meebewegen? www.insenzo.com

Escapades van een zelfonderzoeker deel 2

Eigenlijk zijn we niet de slimste wezens op aarde, ook al denken we van wel. We zijn bereid om de zwaarste lasten te torsen in de naam van vrijheid. Zelfs het woordje vrijheid is beladen. Staat op de hoogst mogelijke sokkel. Zo hoog dat we het onbereikbaar hebben gemaakt. Die vrijheid bestaat niet, maar we jagen er wel met zijn allen achteraan. Zijn nog steeds niet de jager-verzamelaar fase ontgroeid. Hoeveel echte vrijheid ben jij bereid op te geven om het idee van vrijheid te kunnen omarmen. Want vrij zijn we, alleen niet zoals wij ermee omgaan en continue in blijven volharden. Het verlangen naar vrijheid kan alleen bestaan, wanneer er sprake is van onvrijheid in onszelf. Jij niet vrij mag zijn van jou. Ook dat jou is beladen, net als het begrip vrijheid. Ontlading is het devies. Ontlading die ontstaat wanneer je jouw onrust, jouw onvrede, jouw ongenoegen volledig toelaat. Dat gaat niet zomaar. In een mum zijn we bereid om daar weer vanaf te stappen door er iets aan te willen doen. Onrust maakt onrustig. Dat willen niet. We slikken, rennen en meditereren ons suf om er vooral niet mee geconfronteerd te worden. Afwijzen is niet de weg naar harmonie. Je komt niet van druk af door jezelf onder druk te zetten dat je iets met die druk moet...


Anders met je eigen druk omgaan? www.insenzo.com

Escapades van een zelfonderzoeker deel 1

Opnieuw in de pen gekropen na een hele lange periode van stilte. De stilte voor de storm. Zo gaan die dingen. Niets ongewoons. Veel gebeurd in de afgelopen tijd. Veel ontdekt, veel verfijnd. Mensen ontmoet, liefde leren kennen. Meegeschreven aan een boek: Wie ben ik? Dat boek vormt de rode draad door dit stuk en komende stukken. Een inspirerend verhaal van de hand van Eric Bucks. Een goede vriend, zeg maar gerust mijn beste vriend. Meegeschreven, herschreven en bijgepunt. Over en over herlezen om te finetunen, maar altijd in dienst van het boek en al die tijd nog niet in dienst van mij. Dus ben ik het eindelijk gaan lezen om mezelf dat plezier te gunnen. Om eruit te halen wat erin zit. Eruit halen betekent beren tegen komen. En de eerste beer op de weg dient zich al direct in het begin aan. Wie ben ik? daagt je uit om jezelf te onderzoeken. Er staan de nodige opdrachten in die ervoor zorgen dat het geen race naar het einde wordt, maar een stap voor stap schoonvegen van je eigen stoep vol aannames en toegewenst gedrag. Vol goede moed gestart en ja hoor meteen de eerste opdracht tot zelfonderzoek levert een struikelblok die mij nu aanzet tot het schrijven van dit stuk. Het gaat over je naam, mijn naam: Andy van de Poel. Daar moet je zelf iets over op papier zetten, maar ook anderen. En anderen zijn in mijn huidige solo situatie een tamelijk Verweggistan. Timboektoe ligt dichterbij. Dus heb ik jullie hulp nodig. Wie helpt mij aan wat kwalificaties die puur betrekking hebben op mijn naam, Andy van de Poel.

Dus mijn vraag aan jullie die dit lezen en wellicht vage of minder vage associaties met mij hebben: stuur mij simpelweg het eerste dat in je opkomt via het kanaal van je keuze: facebook/andyvandepoel, mail: andy@insenzo.com, sms 0653195106. Welicht dat ik een Wie ben ik? groep ga vormen, maar dat laat ik nog even in het midden.

Je eigen beren leren kennen en transformeren? www.insenzo.com

skriebel 209 | 10 september 2017

We zijn vrij om de mist in te gaan. We zijn vrij om de tijd te nemen. Wat doen we met die vrijheid? We hebben geen tijd omdat we succesvol willen zijn. En falen gruwelijk terwijl we alsmaar niet bereiken wat we nastreven. We putten uit. Onszelf. Onze omgeving. We gaan gebukt onder de eigen druk om gelukkig te zijn. We verbruiken veel energie voor zaken die we nauwelijks gebruiken. Betalen zelfs om het niet te gebruiken. Alleen maar om te hebben. Erg onlogisch. Leer van verbruiken naar gebruiken omschakelen. Maak je vrij van mechanismen. Vrij van conditionering. Stop met willen bepalen. Ga leven vanuit organisme ipv organisatie. Vanuit natuurlijke groei. Meer vanzelf. Ontwikkeld is geen synoniem voor ingewikkeld. Als je het echt snapt is alles eenvoudig. Rust ruimte plezier. Ontdek het simpele mysterie van evenwicht...


Jezelf anders aanpakken? www.insenzo.com

skriebel 208 | 15 mei 2017

De weg van de minste weerstand brengt je onverkort naar ontzettende weerstand. Als je een tijdje ongeremd door het lint gaat met eten dan tors je in een mum van tijd behoorlijk wat overgewicht met je mee. En daar ben je niet zomaar vanaf. Je kunt aan alles wennen. Ook aan al die extra zakken cement die je vanaf nu elk moment van je leven met je meezeult. Dat is hard werken. Keihard werken. Maar gezond is natuurlijk andere koek want je wordt er niet gezonder op. Je hart werkt zich te blubber om door al die lagen vet heen te pompen. Maar jouw hart heeft dat voor jou over. Houdt van jou. Heeft je lief. Zonder tegenprestatie. Zonder tegeneisen. Zonder vragen. Onvoorwaardelijk. Totdat de pomp het begeeft. Ergens. Ooit. In alle eerlijkheid ben je natuurlijk vrij om dit doen. Dit is jouw vrijheid. De vraag die opwelt: is dit echt jouw beste idee van fijn voor jezelf. Is dit echt jouw idee van liefde. Van invulling geven aan je vrijheid. Keihard werken om onlosmakelijk dag in dag uit te sjouwen met excessief gewicht, terwijl je gezondheid navenant met sprongen de mist in gaat. Wennen kun je aan alles. Het vraagt alleen loskomen van je werkelijkheid. Je weet wel, de werkelijkheid zonder die extra kilo's. De fijne werkelijkheid. Eenmaal verzand in de zwarigheid, begint het grote oplossen. Buiten jezelf. Uiteraard. Want je bent los van jezelf. Uit het contact. Je voelt niet meer wat je doet. Leeft onbewust. Verstand op nul. Want zou je elke dag die 1, 2 of meer zakken cement direct voor je kiezen krijgen en daadwerkelijk moeten optillen dan zou je daar gauw feestelijk voor bedanken. Eenmaal uit het contact, ga je het steeds verder weg zoeken. Aan de slag met het overgewicht zonder te zien dat jij het probleem bent. Dat jij een blinde vlek hebt die alleen maar groeit. Hoe meer je eet, hoe meer je kunt eten. Je raakt steeds beter getraind in eten. En je moet wel. Je moet steeds meer eten voor hetzelfde gevoel van verzadiging. Tijdelijke verzadiging die veel van je vraagt maar jouw gevoel van geluk niet voedt. Eten is werken. Gelukkig is er speciale kleding, fitness, genoeg hulp en een hele sloot aan argumenten om te verklaren waarom jouw situatie zo is. Om jou in die losgezongen werkelijkheid goed te laten voelen. Zonder de kern aan te pakken. Dat gevoel van onvrede. Of dat gevoel van niet gezien worden. Kortom innerlijk ongeluk. Voor de oplossing moet het roer om, richting jou, richting kerngeluk. Niet langer aanvullen waar we onszelf tekort doen. Niet overleven. Leven. Echt gaan doen wat goed voor ons is. We zijn vrij om keuzes te maken. Dat vraagt iets van ons. Aandacht. Beseffen welke consequenties we eigenlijk opscheppen. Consequenties die we diep van binnen niet lusten. Dus brengen we ons bordje op smaak. 100% vrij zijn is 100% verantwoordelijk zijn. Dat weten we. Dus die consequentie gaat als eerste van bord. We geven anderen de schuld. In dit scenario hebben we geen enkele moeite met zwarte Piet. Die schenken we met gulle hand aan de ander. Iets buiten ons. Stap 1 voor de weg terug naar jezelf: inzien dat jij verantwoordelijk bent. Dat is trouwens niet hetzelfde als jezelf de schuld geven. Jij bent eenvoudigweg verantwoordelijk. Maar dat was je al. Niets nieuws over de zon. Niet je verleden. Niet je omgeving. Niet je leven. Niemand anders. Jij. Je bent een koekje van eigen deeg. En dit is stap 2: niets bestaat zonder het tegendeel. Is jouw leven niet fijn, dan laat het niet fijne jou zien dat het fijne bestaat. In jou. Voor jou. Jouw kerngeluk. Het laat je beseffen dat geluk een realiteit is, alleen voel je dat op dit moment niet. Iets leidt je af. Je bent uit het contact. Maar het is er wel. Dat het vanaf nu beter wordt als je die lijn volgt. Dat je daarvoor kunt kiezen. Wij brengen je met Mineralen op maat in contact met jouw kerngeluk. Dan blijf je op koers wat er ook gebeurt. Welke problemen je ook tegenkomt. Dan voel je wanneer je van je koers afwijkt wanneer problemen je van de wijs brengen. Dat gaat allemaal niet vanzelf, er is werk aan de winkel. Veel werk. Dat wat dwars zit, transformeer je. Jij moet aan de bak. We geven je inzicht wanneer je vastloopt. Begeleiden je. Maken een plan samen. Dat is slim gebruik maken van je eigen kansen...

skriebel 207 | 15 mei 2017

Hoe je er verder ook over denkt. Denken doet ons de das om. En daar is denken het natuurlijk volstrekt niet mee eens. Denken is simpelweg niet weten. Weten weet: zo is het. Denken denkt: is het zo? Denken zorgt altijd weer voor debatvoer. Want dan blijf je denken. We weten dat alles bestaat bij de gratie van het tegendeel. Zonder negatief geen positief. Denken denkt daar een stokje voor te steken. Denken verleidt ons om te kiezen tussen het een of het ander. Denken leidt ons af van de werkelijkheid. Weten ziet de werkelijkheid. Mineralen op maat helpen ons om te doen wat we weten. Om denken te transformeren in realiseren. Om het punt te ervaren waar het fijne in jouw huist: jouw kerngeluk. Om vanuit jouw kerngeluk het fijne uit te zaaien. Om het idee van fijn ook werkelijk te proeven in dit moment. Telkens weer. Als een alsmaar uitdijende golf die alles aanraakt waar jij bent. Als onhoorbaar klaroengeschal dat alles in een ander licht baadt...