Blog skriebels 182 | 17 mei 2016

Het effect in de Verwonderstoel is een mysterie. Er is niet 1 effect. Voor iedereen is de impact van deze 3 bijzondere mineralen anders. Het is mijn eerste en oudste 3stenengroep die specifiek is uitgezocht met een specifiek doel in het achterhoofd. Ik noem dit ook wel een balansveld. Volkomen in balans met een hoge trilling. Een trilling die uitnodigt om meer naar buiten te komen. Dat maakt bijvoorbeeld rustiger. Zorgt voor een fijnere beleving. Je voelt hoe de druk om je heen wegvalt. ADHD-ers vallen van hun stoel en beseffen dat rust instant bestaat. Of hooggevoeligen in een drukke Jaarbeurs die een oase van kalmte ervaren. Ooit laten samenstellen om mensen een glimpje achter het eigen gordijn te geven. Mensen willen best aan zichzelf werken. Maar het werkt fijner als je weet waar je het voor doet. En met energie is dat vaak zeer subtiel en niet makkelijk waar te nemen. Verandering is eenvoudig over het hoofd te zien. Glipt onder je radar door. De Verwonderstoel is in 2010 ontwikkeld om juist jezelf beter te voelen. Om het contrast tussen binnen en buiten in het voordeel van binnen te laten doorwegen. Letterlijk jezelf beter voelen, meer contact met je lichaam, en figuurlijk beter voelen, beter in je vel. Zodat je beter ervaart waar je iets voor doet. Voor jezelf. Om te voelen hoe je erop vooruit gaat door bewuster aanwezig te zijn. Niet in de uiterlijke zin als in het hoogste woord. Maar in de innerlijke zin, beseffen dat jij ertoe doet. Ook al doe je niks. Alles eraf en blij zijn met die naakte waarheid. Hoe werkt dit Verwonderveld? Drie mineralen staan in een driehoek opgesteld. In het midden ervan, exact in het hart uitgelijnd op je stuitje, staat de regisseurstoel van bamboe maar dat is van minder belang. Toevallig vond en vind ik bamboe mooi materiaal. Bovendien had ik de vooruitziende blik dat ik de Verwonderstoel mee op reis wilde nemen en makkelijk moest kunnen vervoeren. Ik wilde ermee de boer op. Naar de mensen toe. Dus inklapbaar en lichte materialen. Sindsdien is de stoel op tal van plekken geweest in Nederland, België en Duitsland. Indoor en outdoor. En hebben al heel wat mannen, vrouwen en kinderen kennis gemaakt met de wondere werking. De mineralen zelf doen er niet toe. Die namen geef ik je wel een andere keer. Belangrijker is dat ze samen de juiste trilling hebben voor het juiste resultaat. Voortdurend. Ze werken met elkaar. Zou je 1 vervangen door eenzelfde soort steen dan klapt de werking in elkaar. Ze resoneren permanent en raken je permanent. Vast opgelijnd. Geen natte vinger werk. Weten van geen ophouden. Dat is de kracht van mineralen op maat die perfect onderling resoneren. Want dat is wel een voorwaarde. Geen klik onderling dan geen kick. Dan bereiken ze niets. Dan zitten ze naast de roos en doen precies het verkeerde. Dan verstoren ze elkaar en de gebruiker. Daar worden mineralen niet blijer van, laat staan jij...

Blog skriebels dag 181 | 16 mei 2016

Mineralen frapperen. Verwondering is mijn deel. Inzicht loert om elke hoek die ik rond terwijl ik een steen uitzoek. Vaak steekt een probleem anders in de steel dan de vork laat blijken. Verbazingwekkend. Iemand wilde graag voor haar verjaardag stoppen met roken. Een zeer plausibel kado als je daar neutraal naar kijkt. Een stukje persoonlijke vrijheid is nooit weg als bonus voor jezelf. Om te weten welk mineraal de klus zou gaan klaren, was het nodig om me te verdiepen in de achtergrond van het roken in deze specifieke situatie. Dat leverde een verrassende inkijk op. De oorzaak om te roken bleek de behoefte aan controle. En juist dat streven naar controle maakte haar benauwd. Benam haar de adem. Nu zou een valkuil kunnen zijn om dat controle verhaal te willen opheffen maar dat was niet de vraag. De vraag was stoppen met roken. Niet dieper doordringen en iets opheffen dat ook voor een stuk veiligheid, voor comfort zorgt. Dat zou juist averechts gaan werken. Dus vingers af van die diepere oorzaak. Iets voor een volgende stap maar nu niet aan de orde. Wat deed het roken voor haar waar ze baat bij had? Nog aparter bleek dat. Het roken zorgde dat ze zich minder benauwd voelde. Een schijnbare tegenstelling die wel werkte. Om het roken te kunnen opheffen moest ik een steen vinden die minder benauwd maakte en tegelijk werkelijk meer lucht verschafte. Een plusje om met een goed gevoel te kunnen stoppen. Iets dat meer voordeel bood dan de sigaret. Het mineraal dat eruit rolde, zag bij nadere bestudering uit als een asbak met peuken. En voor de jarige job bleken het longen. Het symbool voor lucht. De tegenstelling gevangen in een steen. Ze voelde direct de meerwaarde in haar lijf. Dolblij vertrok ze richting auto. Ik kreeg vlak daarna een berichtje dat het haar was opgevallen dat ze haar traditionele vaste prik sigaret in de auto spontaan achterwege had gelaten. Een mooie opsteker...

Blog skriebels dag 180 | 15 mei 2016

Mineralen op maat verdienen een grotere portie van mijn aandacht. Er is een gat gevallen in de sequentie van mijn pennevruchten. Een gat is een opening. Een kans. Een venster dat een nieuwe blik op de werkelijkheid schenkt. Waarom werk ik met mineralen op maat en ben ik zo begeesterd door stenen, kristallen, keien. Ben ooit keienlegger genoemd. Dat was helemaal in den beginne. Noem me steenfluisteraar. De naam die je me geeft maakt niet uit. Ik werk met mineralen omdat ze werken. Onafgebroken zijn ze in de weer om hun trilling, hun potentie te laten stralen. Net als mensen zijn ze uniek. Er zijn geen 2 mensen hetzelfde. Zelfs geen eeneiige tweeling is exact hetzelfde. Dat geldt ook voor mineralen. Geen 2 bergkristallen doen hetzelfde. Of 2 amethysten. Of 2 rozenkwartsen. Iedere steen heeft zijn eigen kracht. Ik noem dat trilling. Frequentie. Resonantie. Klik. Heeft een steen een klik met jou dan ontstaat beweging. Geen klik zorgt voor stagnatie. Voor vastlopen. Want geen klik werkt je tegen. Ik voel jouw energie in mijn lichaam. Daar ben ik al mijn leven lang mee bezig om dat steeds verder te verfijnen. Uit te kristalliseren. Dat valt nagenoeg niet te begrijpen zolang ik het maar begrijp. Mijn lichaam heb ik als energie instrument tot het uiterste fijngeslepen. Ooit een ruwe diamant. Nu een bewuste diamant. En dat proces stopt niet. Wat ik doe zit in de categorie zeldzaam maar niet ongewoon. Jouw energie in mijn lichaam is een toetssteen. Een controlemiddel. Een basis voor weten wat je doet. Voor weten wat ik doe. Voor in de gaten hebben op het kleinste niveau hoe het zit. Ik voel jou en ik voel de steen die overeenkomt met wat je nodig hebt om meer jezelf te zijn vrijer te zijn. Om een blokkade bijvoorbeeld om te zetten in stroming. Denk aan migraine, diabetes, roken, hooggevoeligheid, problemen met intimiteit of blaasissues. Of om jouw potentie ten volle te gaan benutten. Alle smaken leiden naar hetzelfde punt. Naar jou. Om stap voor stap dichter bij jezelf te komen. En te blijven. Duurzaam....

Blog skriebels dag 179 | 14 mei 2016

Ontwikkeling loopt in een spiraal. Bepaalde aandachtspunten komen telkens terug op een later moment. Op een verder moment. Op een dieper moment. Dieper bij jezelf naar binnen. Foo Fighters zingt Marigold. Geschreven door multi-instrumentalist en Foo Fighters oprichter Dave Grohl. Oorspronkelijk voor Nirvana. Toen de drummer en nu zijn eigen liedje nog eens als zelfcover met zijn eigen band. De herhaling om te verfijnen. Om steeds nauwgezetter uit te kristalliseren hoe de vork in de steel zit. Wat de essentie is. Wat je laat liggen. Waar het knopje zit dat jou aanzet tot. Die spiraal kan achteruit lopen of vooruit lopen. Richting put, verder van jezelf of klimmend. Steeds dichter bij jezelf. Maar je punten blijf je tegenkomen. Daaraan valt niet te ontsnappen...

Blog skriebels dag 178 | 13 mei 2016

Talk Talk zingt The Rainbow. Een mooi voorbeeld hoe alles 2 kanten heeft. Zichtbaar aanwezig. Toch ongrijpbaar. Niet vatbaar. Schoonheid die zich niet laat vangen. Pure vrijheid in pure begrenzing. Vrijheid, ruimte is wenselijk. Ruimte zonder grenzen bestaat niet. Grenzen zijn wenselijk. Grenzen zonder ruimte is onmogelijk. Waar het een is, is het ander. Wat kun je met deze wijsheid. De waarheid draagt ook de onwaarheid in zich. De waarheid zoals we die kennen is een afspraak. Ook vrijdag de dertiende is afgesproken werk. We nemen de waarheid aan tot het tegendeel bewezen is. Daar zit onze slimmigheid in verweven die natuurlijk ook een pure domheid bevat. Het tegendeel is altijd aanwezig. Ook al kunnen we dit niet bewijzen. Net als de regenboog. Die is daar maar valt niet te grijpen. Laat staan dat je de pot met goud vindt aan de voet ervan. Onze waarheid beweegt. Met elke stap lossen we een waarheid op om een nieuwe te vinden. Het houdt nooit op...

Blog skriebels dag 177 | 12 mei 2016

Paul Weller zingt All I wanna do (is be with you). Leven is verbinding. Door verbinden groeien we. Contact maakt ons rijker. Brengt ons verder. We hoeven geen verbindingen te leggen. Alleen te zien. Alleen te gebruiken. Rock of Ages zingt Here I go again. Verbindingen. Zichtbaar. Onzichtbaar. Opvallend. Onopvallend. Alles is met alles verbonden. Voortdurend. Onlosmakelijk. De vraag is wat doe je met dit gegeven. Wil je het eerst aangetoond hebben of ga je ermee werken. We delen 1 aarde. 1 lucht. 1 water. 1 leven. Dit leven. We staan op dezelfde grond. Ademen dezelfde zuurstof. Hebben water nodig om te bestaan. Allemaal. Niemand staat hier boven. Niemand kan hieraan ontsnappen. Stel je de lucht als water voor of geef het een kleurtje. Dan ga je zien hoezeer we omsingeld zijn door verbindingen. Als een groot lichaam grijpt alles in elkaar. Hoe elke beweging van jou impact heeft op al die draden die het geheel vormen. Niet alleen op je naaste. Nee wereldwijd. Zo ver als onze wereld zich uitstrekt. Wat een beeld...

Blog skriebels dag 176 | 11 mei 2016

Verandering is alom. Onstuitbaar. Onstopbaar. Onweerlegbaar. Verandering is de basis van alles. ABC zingt 4ever 2gether. Lang voor de sociale media ons uitnodigden om creatief met taal en afkortingen om te gaan waren we al creatief met taal en afkortingen. Verandering zit in onze genen. Letterlijk zelfs. Onze cellen vernieuwen zich rond de klok. Vernieuwing staat nooit stil. Ons lichaam is een lopend wonder. Zoek je een wonder. Kijk naar jezelf. En verzorg je lichaam, dat mirakel goed. Daar krijg je veel plezier voor terug. We dragen een soort van strippenkaart in ons DNA. Dat zorgt voor originele celduplicaten. Raakt de strippenkaart op door een verminderende vitaliteit dan nemen de cellen niet langer een origineel als uitgangspunt maar het kopie. Dan krijg je het carbon-papier-effect. Het lijkt op het origineel alleen minder gedetailleerd. Kopie op kopie helpt je verder van jouw origineel vandaan. Je wordt een slap aftreksel van jezelf. Je komt op het glijdende pad naar beneden. Je gaat achteruit qua alles. Dus ook qua gezondheid want alles draait om dat DNA. Besteed je weer serieus aandacht aan je lijf en verbetert je veerkracht dan verlengt jouw strippenkaart met origineel bouwmateriaal zich gaandeweg weer en word je stap voor stap origineler. Meer jezelf. Hoe doe je dat? Onthoud 3 dingen die wetenschappelijk zijn aangetoond. 1: geen stress. 2: goede voeding. 3: gezonde beweging. Geen rakettechnologie of hogere wiskunde. Gewoon een beetje aandacht is voldoende om jezelf op het juiste spoor terug te helpen. Wonderlijk zijn wij...

Blog skriebels dag 175 | 10 mei 2016

Nee zeggen tegen je eigen ja-moeras. Slierten van kleine ja's die eigenlijk de nee in zich dragen. De sluipende opeenstapeling van ja omdat je net ja hebt gezegd. Zeg dan nog maar eens nee. Tergend langzaam glij je steeds verder van jezelf af. Point Quiet zingt What's in our hearts. Belangrijke vraag. Dat helpt om nee te zeggen. En die nee werkt zelfbevrijdend. Wel even goed in de gaten houden wie begon met zelfverstikking. Wel zo eerlijk om daar ook een moment bij stil te staan. Je komt er wel. Uiteindelijk...

Blog skriebels dag 174 | 9 mei 2016

Gewoon even niets. Nee is een verademing. Kijken naar de grote en kleine cirkels die je maakt. Eric Clapton speelt Ruby's loft. Mooie rust in de stilte...

Blog skriebels dag 173 | 8 mei 2016

Een Duitse deerne van 2 turven hoog stopt gedecideerd met haar loopfietsje voor mijn paviljoen. Gebloemd vissershoedje op haar blonde lokken. Die hoedjes zie je hier opvallend veel rondspringen, huppelen en parmantig voortstappen op die turfhoogte. Prinsessenjurk met verhip alwaar Anna en Elsa uit Frozen. Idem als dat meisje uit Belgie. Gescheiden werelden verbonden. Frozen zal in Duitsland de nasynchronisatie niet overleefd hebben en anders uit de hoge hoed gevallen zijn. Ze wijst met overtuiging in de richting van haar object van affectie. De metershoge opblaasbare glijbaan waar meer grut de dienst uit maakt. Ze zegt er wat bij maar dat is aan mijn dovemansoren gericht. Teveel koeterwaals. Ze peddelt vrolijk verder en laat zich door niemand tegenhouden. Ze weet wat ze wil. Ook al krijgt ze niet wat ze wil omdat de spelregels geen gratis gebruik toestaan. En de beurs van mama is nergens te bekennen. Dat soort dingen gebeuren. Naderhand zie ik haar triomfantelijk terugkeren lopend aan het handje zonder hoedje. Die fijne ervaring alsnog rijker. Bijna niet herkend. Heel ander gezicht zo. Anders dan in mijn gedachten. Dat gaat wel vaker zo. Wat we ervan denken is onze versie van de werkelijkheid. Hoeft niet te kloppen. Deze gedachte speelt door mijn hoofd terwijl ik me opmaak voor de Hippy Markt in 't Blauwe Huis in Heerlen. Na het zero effect in Bad Honnef verwacht ik hier eigenlijk niets. Leuk hoe dat werkt. Zo tamelijk werkeloos als mijn Verwonderstoel erbij stond aan de Rijn, zo heel anders pakt het hier uit. De mensen die zich de moeite nemen om deze plek te vereren met een bezoek, weten mijn aanwezigheid uitstekend te vinden. Moet vol aan de bak. Of zoals mijn buurvrouw met de zelfgemaakte sieraden na afloop verwoordde: jouw mond heeft niet stilgestaan. Helemaal waar. Op sommige ogenblikken stond er een file om de verwondering uit eigen hand te beleven. Wil het nog wel eens te ver zoeken. Dit weekend heeft me dat weer fijntjes onder de neus gewreven. Meer lokaal. Meer vanuit de basis. Minder buiten de regio. Dichter bij mezelf. Daar liggen de antwoorden voor het oprapen. Het kriebelt en gonst. Het idee voor een Verwonderdag nieuwe stijl rijpt en raakt uitgebroed. Op vaderdag 19 juni kun je op Bergerstraat 4 in Urmond ontdekken waar draden liggen die zachtjes aansporen om zich te laten oppakken...

Blog skriebels dag 172 | 7 mei 2016

Mijn ogen brengen me terug naar de werkelijkheid die Bad Honnef heet. Het eiland Grafwerth midden in de Rijn waar mensen elkaar vinden om Rhein in Flammen te beleven. Bio food & drinks. Bier natuurlijk. Een cappuccino die met liefde en alle egards in volle rust tot verrukking komt. Mijn paviljoen was vannacht ook slaapkamer. Een koude nacht geef ik toe met een constante stroom van schepen die brommend mijn hoorwereld doorkruisen. Een geluid dat ik niet kende en dus eerst niet kon plaatsen. Was stilzwijgend de nachtwaker van het terrein. Water is aanwezig. De wc's nog afgesloten. Het konijn blijft tot het laatste moment zitten om toch het hazenpad te kiezen. De boom ben ik dankbaar. Heb van alles meegenomen. En sommige briljante plannen sterven in briljantie terwijl slapende alternatieven vooralsnog niet opvallen. Eenvoud werkt zo eenvoudig dat je het bijna over het hoofd ziet. De waterkoker ben ik vergeten. Daarmee had ik koffie willen zetten. Dat was het plan dat in duigen viel. De vorige keer waren dat de eieren die ik vergeten was terwijl ze voor mijn neus hun vinger opstaken. Door de mazen geglipt. Ontsnappingsartiesten omringen mij. Als alternatief schoot die liefdevolle cappuccino langs en ook weer voorbij want ik ben de enige hier. De barista mannen zijn in geen velden of wegen te bekennen. De brander zorgt samen met mijn mini braadpan voor een smaakzaam gebakken eitje. 1 nul voor mij. De aanhouder wint. De brander laat een lampje flakkeren. De 2 nul schemert. Ik zou toch koffie kunnen maken. Bij de brander zit een dekseltje die ik daarvoor kan gebruiken. Maar ik heb geen klem. De multitool in de auto fluistert een alerte gedachte. Om water te koken moet de boel weer schoon. Al afwassend bij de kraan, zachtjes inzepend met mijn vingers zie ik eindelijk de vermaledijde steelpan als verlossende optie. Het had even nodig maar dan heb je ook wat. De koffie slaagt. Het idee werkt. Glundert nog na tussen mijn papillen. De waterkoker bonjour ik eruit. Krijgt zijn congé. Inmiddels ben ik niet meer de enige en stroomt het leven terug in het veld. De flappen van mijn tent staan uitnodigend open. De zon schijnt. Ben benieuwd wie hier naar binnen loopt...

Blog skriebels dag 171 | 6 mei 2016

Leven is een prettig ratjetoe dat aan elkaar hangt door het knippen en plakken van onavolgbare logica die je onweerstaanbaar meezuigt. Waar we ons moeite voor moeten doen. Daaraan hechten we ons heel gemakkelijk en vinden we moeilijk om los te van te komen of zelfs überhaupt los te laten. Dat willen we niet loslaten want we hebben er zoveel voor moeten doen of voor moeten laten. Wat vanzelf gaat is eng. Daarmee willen ons eigenlijk niet verbinden. Dat gaat te gemakkelijk. Dat kan niets zijn. Vanzelf schrikt af. Dan gaan we zoeken naar een reden waarom niet. Iemand wil niet als vanzelfsprekend ervaren worden. Want dan lijkt het of je niet gezien wordt. Iemand moet moeite doen om je te zien. Om je te waarderen. Mooie humor. Vanzelf is soepel. Wrijvingsloos. Pure eenvoud. Te eenvoudig, helaas. Om tranen van in je ogen te krijgen. Bij mij om de hoek ligt een speelpleintje. Luttele meters lopen. Tot voor deze week geen stap op gezet. Wel vlakbij geweest want de glasbak staat er pal naast. Gelukkig was Xahro maandag bij me en dat leidde tot een potje speed badminton. Dat wilde ik eigenlijk verder weg spelen. In het park. Maar we bleven hangen op wat ik dacht dat een asfaltveldje was. Mooi niet. Er lagen tegels. Een schrijnend bewijs van mijn taanzuchtige interesse. Wij aan de gang. Moest mijn licht uit de ogen lopen bij zoveel jongschalig shuttlegeweld. Terwijl een bonte kermis aan nationaliteiten eveneens de plek testten op speelwaardigheid. Dat lukte voortreffelijk aan het plezier te horen. Gisteren heb ik ook nog het bijbehorende grasveld leren kennen. Er staan zelfs bomen omheen. Warempel. Notabene via een paadje dat ik al die tijd wederom geen voet waardig gunde. Als je het hebt over schandalige kortzichtigheid. En ook nog de mijne. Een picknick op steenworpafstand met bovenschalige lol. De zon liet zich niet onbetuigd en de blikken van de wandelaars gaven prijs dat dit waarschijnlijk de eerste picknick was in heel zijn bestaan als wijkversiering. Leverde leuk commentaar op en een verdere verhoging van de feestvreugde. Sommige ideeën liggen zo voor de hand dat je ze niet meer ziet. Laat staan dat je het genoegen eruit weet te distilleren. Het bleek de opmaat voor meer eenvoudig plezier. Eenvoud steekt aan en dat is natuurlijk wel even schrikken…

Blog skriebels dag 170 | 5 mei 2016

Morphine zingt I had my chance. Isobel Campbell & Mark Lonegan zingt Come on over (turn me on). Wisselende thema's in een hartklop. Van spijt naar zin. Van een deur dicht naar een deur open. Als de werking van je hart. Dat zorgt voor stuwing. Voor een constant pulserende stroom. Zolang je maar in de stroom zit ervaar je het voordeel. Buiten de stroom gebeurt weinig. Ben je die beste stuurlui. Waar ga je in zitten. In het verlies. In het tekort. Aan de kant. Of ga je zitten in je rijkdom. De overvloed die niet afhangt van gerealiseerde verbinding. Van iets deelbaars. Je mag ook ondeelbaar zijn. De nee is net zo belangwekkend als de ja. Blijf je in het midden dan kun je daar onbevangen gebruik van maken. Anders raak je meegesleurd door het ene of het andere. Dwing je jezelf om ergens deel van uit te maken, terwijl je al onderdeel bent. Karla Bonoff zingt Someone to lay down beside me. De IPod zit in een aparte groef. Alleen of samen. Allebei voordeel en nadeel. Wat sluit beter aan. Kun je jezelf blijven in de verbinding. Wat maak je ervan. Waarom wil je er iets van maken. Van waaruit kijk je. Van waaruit steek je het in. Eerlijk zijn. Verlangen kan een gangmaker en spelbreker zijn. Een zegen. Maar ook een rustverstoorder. Is er sprake van rust. Laat je vooral niet gek maken. Is onrust de heersende teneur? Leg die onrust dan eens bloot. Vouw het open. Begin met erkennen van die stemming. Waar reageert je meter op. Wat bevalt je niet. Is het werkelijke onrust of laat je je onrustig maken. Is het een aanzet tot actie of vooral een signaal dat je je laat vangen door een eigen gevoel van missen. Wat ontbreekt in het plaatje? Wat vind je niet compleet. The sabres of Paradise speelt Smokebelch II. Maakt deel uit van het Café del Mar contingent dat na Ibiza razendsnel in omvang toenam. Klanken die kleuren met zonsondergang en zalig achterover leunen. Niets doen. Niet teveel denken. Niet teveel willen. Doseren. Gelijkmatigheid beoefenen. The Verve zingt Catching the butterfly. My lucid dreams. My forgotten schemes. Obscure elegantie. Meer toelaten. Minder te verliezen. Meer spelen. Meer uitproberen. Jezelf meer de ruimte geven om te ontdekken waar het voor jou om gaat. Minder luisteren naar mijn angst. De vlinder vliegt. De vlinder strijkt neer. Niet permanent het een. Niet permanent het ander. Gratie in teerheid. Vrijheid in de beperking. Ontdekken waar het voor mij om draait. In vrijheid, vanuit het midden gaat dat meer vanzelf. Dansen met alle kanten van mezelf. Met licht en donker, terwijl Mozart in de achtergrond fluit en harp laat samenspelen in C. Mijn deur staat open. Stroomt buiten nu naar binnen of binnen naar buiten...

Blog skriebels dag 169 | 4 mei 2016

Voor het idee van vrijheid willen we werkelijke vrijheid opgeven. Helemaal vrijwillig. Dat is het mooiste. Mooi voorbeeld is de auto. Exponent van onze vrije verplaatsing die heel wat onvrijheid als offer vraagt. Moeten ons behoorlijk wat echte uren per dag verbinden aan betaalde arbeid om virtuele uren te genieten van onze heilige koe. Een auto in Nederland rijdt gemiddeld maar 1 uur per dag. Staat dus effectief 23 uur per dag stil. Een gegeven om stil van te worden. Datzelfde gaat op voor het idee van angst. Of een idee van zorgen dat echte zorgen oproept. Kan ons werkelijk verlammen terwijl er feitelijk niets aan de hand is. Geef je je denken de vrije teugel dan zijn dit soort uitkomsten verre van zeldzaam. Denken vaart beter in het gezelschap van beter weten. Dat vraagt om scherp observeren. Om onafhankelijk onderzoek. Om kijken naar de feiten. Om het geduld om niet meteen in te willen grijpen bij de eerste tekenen van twijfel. De kat wat vaker uit de boom te kijken of zoals gisteren eens te stoeien met de waarschijnlijkheid of de kat wel echt van de vensterbank gaat vallen en gruwelijk aan zijn einde komt zoals bij voortduring al vele jaren gevreesd. En warempel hij valt niet. Een openbaring die slechts kort duurt. Want roept denken dan. Dat kan wel nog altijd een keer gebeuren. Inderdaad. Beter weten is hier hard nodig. Denken heeft moeite met de feiten. Die liggen te zeer voor de hand. Die kunnen niet kloppen. Zien iets over het hoofd. We verwarren kunnen met zijn en zouden met doen. Massive Attack zingt Unfinished Sympathy. Like a soul without a mind. Like a body without a heart. De samenhang zien schept meer rust. Is het werkelijk zo of denk ik dat het zo is. Dat houdt je vinger van de paniekknop. Zelf zit ik in de ogenschijnlijke windstilte van gebeurtenissen. Zo druk bezig geweest met allerhande ontwikkelingen vlot trekken en optuigen dat een moment van niets doen je in een gat laat vallen dat niet eens een gat genoemd mag worden. Het lijkt een gat. Het idee van een gat. Relatieve bewegingsloosheid in een absolute maalstroom van activiteit. Ik doe eigenlijk nog te veel. In plaats van te denken dat ik te weinig doe. De zon kietelt mijn tenen terwijl dit besef mijn glimlach kietelt. Kan soms heerlijk onnozel zijn...

Blog skriebels dag 168 | 3 mei 2016

Sara Tavares zingt Exala. Maakt deel uit van mijn Putumayo collectie die bijna integraal terug te vinden is in de enorme brij aan muziek die mijn oor weet te strelen. Parels van uitheemse creativiteit. Vreemde invloed die verre van vreemd is. Allemaal van deze wereld. Onze wereld. Daar is niets uitheems aan. De steen in de vijver leidt automatisch af van het epicentrum van de impact. De uitwassende kringen voeren je aandacht naar buiten. De steen verdwijnt en daarmee de bron. Ook al zou je dat vast willen houden dan nog zal het je niet lukken. Dat moment is weg. Opgegaan in de wijdse anonimiteit. Heeft zijn werk gedaan. We zijn geneigd om naar buiten te kijken en daar de antwoorden te zien als kringen die ons steeds verder van ons afdrijven. Wie we zijn is ongrijpbaar. De kringen vertellen het verhaal van een centrum dat onzichtbaar blijft maar wel aanwezig is. Een fenomeen in ons buiten ons bereik. Je kunt jezelf niet vasthouden. Het is dynamisch. Net zo min als je je liefde kunt stoppen. Het groeit. Je evolueert maar je kunt niet terug naar het begin. Het begin zit in elk moment. Daar kun je contact mee maken. Filosofisch stuk dit. Weet nooit waar mijn gedachten me heen voeren. Zet een zin op en de rest wijst zich vanzelf. Oh natuurlijk heb ik invloed. Maar dat laat onverlet dat de woorden zo hun eigen wil hebben...

Blog skriebels dag 167 | 2 mei 2017

Francis Lai voert Bilitis uit. De dromerige soundtrack van de gelijknamige film die ik nog steeds niet gezien heb, terwijl ik de muziek kan dromen. Engelachtige sfeer. Engelen zijn overal. Niet die hemelse ambassadeurs die luisteren naar namen als Gabriel, Lucifer of Raphael. Ik bedoel de engelen die hartjes tekenen op je spiegel. Je afwijzen. Je liefhebben. Je links laten liggen. De mond snoeren. Niks van zich laten horen. Je met de grond gelijk maken. Een kopje thee met je drinken. Samen met je wakker worden. Niets met je te maken willen hebben. Me in extase brengen of juist tot wanhoop voeren. Doodgewone engelen die je leven verrijken en jou je waarheid schenken. Jou dichter bij jezelf brengen. Jou bewust maken van jouw caleidoscopische verwarring. Helpen ontwarren. Ontzenuwen. Tot dankbare proporties terugbrengen. Engelen zoals jij en ik. Stoppen we met op de veroordelingsbarometer kijken. Stoppen we met de veroordelingskwast hanteren dan gaan we een andere werkelijkheid zien. Dan gaan we de fijnmazige fijnzinnigheid zien van ons bestaan. Zien we hoe een zogenaamd foute engel talloze goede engelen het licht laat zien. 1 welgemikte verwenselijke actie levert een tsunami aan liefdesuitingen. Op een schaal die geen maat houdt met de nietigheid van actie zelf. Synergetische ontwikkeling op de kleinste en de grootste schaal. Meer oog krijgen voor de kleinste schaal schenkt oog voor iets in jou. De kleinste deler in het grootste geheel. The Style Council zingt The Paris Match. Afkomstig van het album Café Blue. Stijlvol ingetogen. Ik meen de zangeres te horen van Everything but the Girl. Maar dat kan ook gewoon mijn eigen verwarring zijn. Koesteren die verwarring, want het klinkt mooi...

Blog skriebels dag 166 | 1 mei 2016

Door een samenloop van omstandigheden is deze zondag plotseling een vrije dag. Dat zal het voor voor velen onder ons waarschijnlijk standaard zijn. Voor mij niet. Slachtoffer van mijn eigen dadendrang. En dat is precies wat ik ga veranderen. Organisch. Geleidelijk. Beetje afkicken is geboden. Niet cold turkey. Nergens voor nodig. Bepaalde geplande zaken nemen al een ander beloop door omstandigheden buiten mij. Zoals ook deze zondag. Düsseldorf stond op de kalender voor vandaag. Maar ons voorstel voor een gedeelde oplossing bleek geen wortel te kunnen schieten bij de organisatie. Populaire markt kan zich strengere criteria veroorloven. Ben blij met deze opengevallen ruimte die ook een hele andere wending krijgt dan verwacht. Een leuke wending en tegelijk eentje die tot nadenken stemt. Die me dwingt om goed naar mezelf te luisteren en aan te geven wat er in me om gaat. Hoe mijn zielenroerselen zich roeren. En roeren doen ze. Een verrassing die ik niet zag aankomen. Ontdek ook eindelijk de charme van Ummertrek. Vanaf het begin naar foodtruck festival willen gaan. Maar dat lukte om de een of andere reden niet. Nu wel. Kwestie van het juiste moment. De juiste rijping en aangenaam optrekken. Wederom bij Zeezicht. Begint bijna een stamplek te worden. Vandaag zonder kater. Dat zou een wonder zijn zonder een druppel alcohol. Een nuttige afwisseling die fijn kleurt met mijn fietsbeweging van de ene naar de andere kant van Heerlen. Goed bezig. De ontspanning doet wel. De tijd strekt zich weldadig voor me uit terwijl een vriendelijke zon zich van zijn beste kant laat zien....

Blog skriebels dag 165 | 30 april 2016

Synchroniciteit blijft als een grote lemniscaat om me heen verschijnselen. Draait fraaie aaneengesloten kringen door mijn wezen. Zit gebakken in mijn aandachtsveld en licht telkens een fractie op om even zichtbaar te zijn en dan weer te verdwijnen in een zoemende achtergrond waar altijd wel iets gaande is. Rust en ruimte zijn op dit ogenblik gevleugelde sleutelwoorden. Terug naar mezelf. De tijd nemen. Bewust tijd permitteren. Verspillen. De volle bandbreedte gebruiken die tot mijn beschikking staat. De reikwijdte die er is. Niet de macht van mijn arm. Niet het vermogen om zaken naar mij toe te trekken of de capaciteit om mijn vleugels uit te slaan. Niet het uitbouwen maar juist het neerzetten. Het uitkristalliseren verdient mijn aandacht. Wat komt er naar me toe. Wat komt er in me op. Niet waar wil ik naar toe en wat wil ik allemaal. Maar waar sta ik. Wat heb ik en hoe kan ik dat optimaal gebruiken. Inzetten. Hoe beweegt het om mij heen. Oog hebben voor mijn basis. En zien dat wat er is eigenlijk niet te geloven is. Ik heb alle tijd. Geen gebrek. Het is allemaal goed geregeld. Het staat allemaal panklaar. Hoe kan ik dat nog fijner samen laten werken. Hoe kan ik nog fijner zien hoe het allemaal samenwerkt. Minder bemoeienis. Minder met mijn vingers in die melk brokkelen. Het is helemaal niet nodig...

Blog skriebels dag 164 | 29 april 2016

Ben een moeilijk doen junkie. Waarom makkelijk als het moeilijk kan. De gouden stelregel van Lambik uit Suske en Wiske. Apenkermis was een van mijn favoriete verhalen. De geur van James Bond op elke pagina. Undercover operaties. Er waren veel meer episodes die met stip op 1 stonden in mijn Beleefweekend als kleinere man en zijn kenmerkende uitspraak zat waarschijnlijk niet in dit scenario verweven. Moest altijd hierom grinniken. Zoveel onbenul. Koning Onbenul om met kleinkunstenaar Jules de Corte te spreken. Blind weliswaar maar zijn pen zag haarscherp. Nu weet ik dat het onbewust een feest der herkenning was. Komt iemand dichtbij dan ga ik graven in mijn handboek Hoe leg ik een kunstig mijnenveld. Het Handboek voor Jongens was een andere uitgave dat op mijn meer dan warme belangstelling kon rekenen. Schrijven met onzichtbare inkt stond er als brandende tip in. Citroensap was het geheime ingrediënt.. Mujn hoofd tolde van zoveel vernuft in optima forma. Met de slimme neefjes van Donald Duck in de hoofdrol ging een wereld open van geheime operaties, morsetekens, handige knopen, verborgen codes en puur outdoor avontuur. De mix van geheim agent en survival expert in 2 verslonden boeken samengebald. Die kennis heb ik in mijn haarvaten gezogen en dat maakt het lastig. Beschik over een heel arsenaal om het moeilijk te maken. Want mijn eigen geest laat zich ook niet onbetuigd op dat gebied. Rijke fantasie. Doet niet onder voor Lambik, Kwik, Kwek en Kwak, Ian Flemming of wie dan ook in het kwadraat. Alleen ik wist het niet. Het summum van een geheime operatie. Zelfs ik wist niet dat ik tot over mijn oren verzeild was in een aan het zicht onttrokken actie.  De betrokkene was onbewust betrokken. Die streep kan ik nu trekken. Wist het niet gaat vanaf dit punt niiet meer op. Nu weet ik het. Wat dat impliceert zal zich gaan ontrollen...