Escapades van een zelfonderzoeker deel 3

Vogels in de lucht vormen patronen die ze zelf niet zien, waar ze zelf niet mee bezig zijn, maar wel zichtbaar zijn. De oplettende toeschouwer ziet ze aan zijn oog voorbijtrekken. Patronen die spelen met de elementen. Eeuwig vervliegend. Niet vaststaan, voortdurend in beweging zijn. Patronen maken bewust dat we kijken, maken bewust hoe we kijken. Zo vormen wij mensen voortdurend patronen die we zelf niet kunnen zien omdat we er midden in zitten. Ook al zien we ze niet, ze zijn er wel. Patronen zijn informatie. Informatie over de wijze waarop we erin staan. De mensen om ons heen geven die informatie aan ons terug, maken jou bewust van je eigen beweging. Puur en onopgesmukt. Direct. Zonder ruis. Komen we conflict tegen, zien we conflict, dan zit je in een conflicterend patroon. Dan ben jij in conflict met jezelf. Heb je dit niet in de gaten dan ga jij je verzetten tegen wat je ziet of hoort. Wijs je af wat op je af komt. Dan gaan jouw gezichtspunten, jouw uitgangspunten tegen jou in. Ben je tegendraads bezig. Stroom je tegen. Heb je nadeel van je eigen standpunt. Dat kost energie, omdat het stroef gaat. Vechten is een kwaliteit. En de neiging is groot om te vechten tegen de stropigheid, tegen het stroeve. Jouw wil popelt om nog meer energie te pompen om meer in beweging te brengen. Die wilskracht vraagt om tegengas. Om beter weten, want je kunt ook meedraads bezig zijn. Stoppen met wilskrachtig energie pompen. Observeren welke richting er werkelijk in zit. Niet langer vasthouden aan de richting die jij kost wat kost op wilt. Maar stil opletten hoe de wind staat. Hoe de stroom gaat. Zonder te weten waarheen. Niet weten is onzekerheid, is overgave aan het onbekende, is ruimte geven voor vernieuwing. Dat vraagt lef. Daar heb je ook je wil voor nodig. Om gezond tegengas te geven aan je eigen uitgangspunt. Dan stroom je met jezelf mee, gaan zaken vanzelf. Dat levert energie op. Gezichtspunten. Standpunten. Ze zijn ontelbaar. Elk punt heeft een natuurlijk tegenpunt. Geen enkel punt is juist, geen enkel punt onjuist. Het is het spel van de tegenpolen. Vasthouden is zinloos. Loslaten is zinloos. Je kunt alleen maar ontdekken of het punt met je mee stroomt of niet door erin mee te gaan. Niet meer, niet minder. Of je hard moet flapperen met je vleugels om vooruit te komen, of dat je voelt dat de wind je draagt. Dat is informatie die je alleen kunt ontdekken door het te doen. De wind verandert voortdurend, dat vraagt om meebewegen. Schijnbaar kriskras voor het fijnste resultaat. Soms zeker, soms onzeker. Hoe makkelijk beweeg jij met jezelf mee?

Anders met jezelf meebewegen? www.insenzo.com

Escapades van een zelfonderzoeker deel 2

Eigenlijk zijn we niet de slimste wezens op aarde, ook al denken we van wel. We zijn bereid om de zwaarste lasten te torsen in de naam van vrijheid. Zelfs het woordje vrijheid is beladen. Staat op de hoogst mogelijke sokkel. Zo hoog dat we het onbereikbaar hebben gemaakt. Die vrijheid bestaat niet, maar we jagen er wel met zijn allen achteraan. Zijn nog steeds niet de jager-verzamelaar fase ontgroeid. Hoeveel echte vrijheid ben jij bereid op te geven om het idee van vrijheid te kunnen omarmen. Want vrij zijn we, alleen niet zoals wij ermee omgaan en continue in blijven volharden. Het verlangen naar vrijheid kan alleen bestaan, wanneer er sprake is van onvrijheid in onszelf. Jij niet vrij mag zijn van jou. Ook dat jou is beladen, net als het begrip vrijheid. Ontlading is het devies. Ontlading die ontstaat wanneer je jouw onrust, jouw onvrede, jouw ongenoegen volledig toelaat. Dat gaat niet zomaar. In een mum zijn we bereid om daar weer vanaf te stappen door er iets aan te willen doen. Onrust maakt onrustig. Dat willen niet. We slikken, rennen en meditereren ons suf om er vooral niet mee geconfronteerd te worden. Afwijzen is niet de weg naar harmonie. Je komt niet van druk af door jezelf onder druk te zetten dat je iets met die druk moet...


Anders met je eigen druk omgaan? www.insenzo.com

Escapades van een zelfonderzoeker deel 1

Opnieuw in de pen gekropen na een hele lange periode van stilte. De stilte voor de storm. Zo gaan die dingen. Niets ongewoons. Veel gebeurd in de afgelopen tijd. Veel ontdekt, veel verfijnd. Mensen ontmoet, liefde leren kennen. Meegeschreven aan een boek: Wie ben ik? Dat boek vormt de rode draad door dit stuk en komende stukken. Een inspirerend verhaal van de hand van Eric Bucks. Een goede vriend, zeg maar gerust mijn beste vriend. Meegeschreven, herschreven en bijgepunt. Over en over herlezen om te finetunen, maar altijd in dienst van het boek en al die tijd nog niet in dienst van mij. Dus ben ik het eindelijk gaan lezen om mezelf dat plezier te gunnen. Om eruit te halen wat erin zit. Eruit halen betekent beren tegen komen. En de eerste beer op de weg dient zich al direct in het begin aan. Wie ben ik? daagt je uit om jezelf te onderzoeken. Er staan de nodige opdrachten in die ervoor zorgen dat het geen race naar het einde wordt, maar een stap voor stap schoonvegen van je eigen stoep vol aannames en toegewenst gedrag. Vol goede moed gestart en ja hoor meteen de eerste opdracht tot zelfonderzoek levert een struikelblok die mij nu aanzet tot het schrijven van dit stuk. Het gaat over je naam, mijn naam: Andy van de Poel. Daar moet je zelf iets over op papier zetten, maar ook anderen. En anderen zijn in mijn huidige solo situatie een tamelijk Verweggistan. Timboektoe ligt dichterbij. Dus heb ik jullie hulp nodig. Wie helpt mij aan wat kwalificaties die puur betrekking hebben op mijn naam, Andy van de Poel.

Dus mijn vraag aan jullie die dit lezen en wellicht vage of minder vage associaties met mij hebben: stuur mij simpelweg het eerste dat in je opkomt via het kanaal van je keuze: facebook/andyvandepoel, mail: andy@insenzo.com, sms 0653195106. Welicht dat ik een Wie ben ik? groep ga vormen, maar dat laat ik nog even in het midden.

Je eigen beren leren kennen en transformeren? www.insenzo.com