Blog skriebels dag 104 | 29 februari 2016

Deuter speelt Warm the new dawn sun. Vandaag is een speciale zon. Een zon die eigenlijk niet bestaat. We zitten in de twighlight zone van de schrikkeldag. Een dag om onze jaartelling kloppend te maken. En verhip het werkt al eeuwen lang. Mijn gedachten hoppen naar Leap Year. Een film met Amy Adams die Enchanted ook al tot een feest maakte. Zo'n verhaal met een heerlijk simpele werkelijkheid. Laat maar komen. Een werkelijkheid die jammie smaakt. Hoe vaak ik die film ook zie. De vreugde wijkt niet. Was onze werkelijkheid maar zo simpel. Eigenlijk is correcter: maakten we onze werkelijkheid zelf maar zo simpel. In een film zijn we de neutrale toeschouwer. De ideale rol. Niets staat op het spel. Een oefening in vertrouwd raken. Maar oh wee als het om de echie gaat. Dan verandert onze onbevangenheid spoorslags. Dan gaan we niet meer kijken. Dan gaan we zoeken. De liefde voor onze neus zien we niet omdat we druk bezig zijn met onze liefde invullen en vervullen. Naar onze zin wensen te maken. Gooien onze wil in de strijd. We willen onze liefde graag op een bepaalde manier zien. Zonder te kijken of die liefde ook wel voor ons werkt. We zijn bereid om hard te werken voor de liefde. Voor een liefde die we oogwenkelijk kloppend maken als iets ontbreekt. En dat ontbreken dat ontbreekt bij jou. Er klopt iets niet bij jou. Wat je doet klopt niet. Niet in de liefde die je zo fervent aan het vullen bent. Die je zo gedreven vol aan het gooien bent met je eigen ideeën over liefde die niets met de werkelijkheid te maken hebben. Het is heel eenvoudig. Liefde die klopt werkt voor jou. Niet omgekeerd. Die liefde vult jou aan. Niet andersom. Die liefde biedt meerwaarde. Reikt jou iets extra's. Een bonus. Wat je erin stopt komt meervoudig terug. Keep on dancing. Ozark Henry zingt Sun Dance. De zon komt telkens terug. Dat is een vaststaand punt in ons universum. Liefde laten lopen die niet lekker loopt opent de deur naar een liefde die op zijn gemak komt aanlopen. Fluitend en wel. Wij zijn een en al liefde. De juiste match begint bij onszelf. Gooien we dat te grabbel dan is de rest van eenzelfde laken een pak. Net zo grabbel. Net zo gammel. Dat kan makkelijker en eenvoudiger. Maat het vraagt iets van ons. Echt kijken. Echt doen. De schrikkeldag vult het gat in onze kalender. Systematisch en logisch. Waar zit jouw gat? Vul dat gat in jou dan hoef je het niet buiten je te vullen. Want die gaten vragen met werk. Meer onderhoud. Die zijn altijd groter dan je hart. Net zo logisch. Net zo systematisch...

Blog skriebels dag 103 | 28 februari 2016

Zien wat je ziet. Dat is nog een hele kunst. We hebben de neiging om het beeld bij te stellen. In je voordeel of in je nadeel. Vaak missen we een essentieel stukje omdat we te zeer onze focus op iets richten dat ons welgevallig of juist onwelgevallig is. En dan zitten we eigenlijk al in de mist. Gaan we de mist in. De boot in. Onze ogen zien zuiver maar onze waan bedriegt ons. We zien iets dat niet helemaal klopt en maken het laatste stukje kloppend. Met alle gevolgen van dien. Zou je bewust zijn van het kloppend maken dan zou je daar heel veel vertrouwen uit kunnen putten ook al trap je erin. Iets zien en iets doen zijn 2 aparte grootheden. 2 aparte talenten. Kwaliteiten. Soms willen we gewoon te graag. Je ziet iemand die zo goed als in de buurt komt van wat je voor ogen hebt. Dan wil je niet verder kijken. Dan wil je dat het dit is. Dat je de jackpot hebt. Volkomen te begrijpen. Volkomen menselijk. Volkomen normaal. We laten ons vangen door onze eigen verwachtingen. Onze verlangens. Ons vooruitzicht. Dat vooruitzicht vraagt een beetje meer van ons. We willen ons te graag aanpassen om het passend te maken. Gaan schuren en schaven. Gaan ons best doen. Ons beste beentje voorzetten om een puzzeltje dat net niet past er toch in te persen. We zijn allemaal stukjes van de grote puzzel. Zijn allemaal uniek qua stukje. Hoe mooier en vrijer jouw stukje hoe sneller je ziet of het past met een ander stukje. Met geweld kloppend maken, daarmee doe je jezelf geweld aan. Wie wil nu slachtoffer zijn van het eigen geweld. Liever niet. Maar dat is geen garantie. Falen is een optie. Altijd. We zijn mensen. Gemaakt om te falen. Gemaakt om op te staan. Het werkt bevrijdend wanneer je alleen dat al durft te zien...

Blog skriebels dag 102 | 27 februari 2016

Iets doen vanuit een goed gevoel of iets doen om een goed gevoel te krijgen. Een wereld van verschil, terwijl de woorden nauwelijks verschillen. Iets doen om een goed gevoel te krijgen dat is dat principe van die beroemde wortel. Je jaagt iets na. Je verlangt ergens naar. Je wil iets. Iets wat er nu niet is. Dat goede gevoel is nog niet werkelijk. En dat woordje nog draagt de belofte in zich dat het gaat gebeuren maar die wortel blijft telkens net buiten je bereik. Om gek van te worden. Net niet. En dat woordje net heeft ook weer zo'n lading van dichtbij. Maar net niet is gewoon niet. Evenzeer als goed genoeg vaak de teleurstelling verbergt van net niet helemaal. Een doekje voor het bloeden om de aandacht af te leiden dat het gewoon niet goed is. Want gewoon goed daar draait het om. Dat het gewoon klopt. Niet kloppend genoeg want dan klopt het niet maar neem je genoegen met minder om er zelf weer een goed gevoel van te krijgen om het mindere gevoel te maskeren. Best ingewikkeld hoe we onszelf de hele tijd een rad voor ogen draaien. Je wordt er helemaal draaierig van om uiteindelijk van ellende maar weer vriendjes te worden met wat je eigenlijk niet wilt. Waar je niet voor tekent. Waar ze je niet midden in de nacht voor wakker mogen maken. Water bij de wijn maakt de wijn niet beter. Soms vraagt het lef om essenties ter harte te nemen en te volgen. Voor elkaar te boksen. Af te dwingen. Wat moet er minimaal in zitten. Zit het er niet in. Doe het niet, want je roept je eigen ongeluk over je af. Minimaal is minimaal. Ga daar niet mee marchanderen. Er is geen wisselgeld beschikbaar op dat punt. Rockbottom. Maak dat concreet dan gaat het je langzaam maar zeker steeds beter...

Blog skriebels dag 101 | 26 februari 2016

Skriebel 101. Een nieuw begin. Het lijkt een beetje op de inleidende titels van Star Wars. Vandaag is in meerdere opzichten sprake van een nieuw begin. De ochtend begon met een opwelling van doortastendheid. Heb het heldere besluit genomen om het volledige mineralen pakket van Eric tot de laatste steen over te nemen en deze weg van mensen ondersteunen helemaal eigen te gaan maken in de komende 12 maanden. Mineralen op maat op slag zelfstandig. Op eigen benen staan. Mijn hele verantwoordelijkheid in een vloeiende beweging van mijn handtekening. De consequenties daarvan alleen zelf dragen. Spannend en tegelijk verademend. Was altijd al ondernemer. Dit voelt nu extra ondernemend. Alsof ik nu pas echt ergens voor ga. Voor mezelf. Voor niemand anders. Een bijzonder aparte gewaarwording. Ontroerend ook. Mijn favoriete pen die ik liefkozend mijn koning Arthur pen noem, heeft vandaag eindelijk weer een nieuwe vulling in zijn bast. Bleek een Cross. Sta ook op een kruising. We komen telkens weer op kruisingen uit. Elke keuze vraagt telkens weer evenveel van ons. Iets toelaten. Iets achterlaten. Al zijn we nog zoveel wetend. We beginnen opnieuw. Elk moment. A Winged Victory for the Sullen speelt We played some open chords and rejoiced, for the earth had circled the sun yet again. Flinke titel voor een werk van 6 minuten. En een flinke naam voor een gezelschap. De Aarde geeft ons het goede voorbeeld door onvermoeibaar eindeloos om de zon te draaien en telkens weer opnieuw gewoon Aarde te zijn. Rijper en wijzer. Dat wel. Met elke tel...

Blog skriebels dag 100 | 25 februari 2016

DeWolff zingt Birth of the ninth sun. Een oudere vrucht van een nog steeds piepjonge en tegelijk zeer volwassen band die al jaren lang op het hoogste niveau inhoud geeft aan creativiteit. De gemiddelde leeftijd van PSV ligt fors hoger. Pablo, Luka en Robin plus een hele sloot bevriende muzikanten hebben laatst Paradiso onveilig gemaakt tijdens de release van hun jongste album Roux-ga-roux in Amsterdam. De belangrijkste rocktempel van ons land werd vakkundig op zijn kop gezet met vlammende passie en ongebreideld muzikaal meesterschap. Doen waar je goed in bent en daar trouw aan zijn levert aanstekelijk plezier op. Zuigt je publiek mee in een denderende show die van voor tot achter staat als een huis. Zoveel kwaliteit verdient meer zou je denken. Volle stadions. In het kleine zit het grootse verborgen. Dat hoeft er niet altijd uit te komen. Hoeft niet altijd door te dringen in de zichtbare werkelijkheid. Dat de mannen van DeWolff nog niet op de grootste podia landen staat los van de erkenning die ze genieten bij een groeiende schare van muziekliefhebbers die oor hebben voor het hart. Ze doen iets goeds. Ongeacht de schaal waarop ze dat doen. Net als die mantelzorger die onvermoeibaar de kont afveegt van een dierbare. Dag in dag uit. Of die glimlach van een onbekende op straat. Iemand die je voorlaat bij de kassa. Dat kleine goed doen houdt onze wereld bij elkaar. Dat doet ons goed. Dat is het bindmiddel voor een fijn samen. Dat is eigenlijk veel grootser dan het grootste gebaar voor een miljoenen publiek...

Blog skriebels dag 99 | 24 februari 2016

ideeën genoeg om over te schrijven. In de auto vanmorgen. De zon begint aarzelend aan zijn klim. Muziek begeleidt me op mijn weg. Sam Smith zingt I'm not the only one. They say I'm crazy... Techniek staat voor niets. Spotify via bluetooth. Ooit waren dat cassettebandjes. Mixtapes waar ik uren voor op mijn knieën zat. Ingespannen luisteren naar intro en outro. Vol overgave nummers achter elkaar plakken. Zinvol toen. Zinlozer nu. Een playlist maak je in een hartklop. In de cloud. Schitterend hoe alles heel vlot totaal kan veranderen. Ik rij achter een Alfa 164. Ooit het toppunt van Italiaanse smaak. En nu een fraai gelijnde goed bedoelde blokkendoos op wielen. Al zullen Italianen nooit echt recht toe recht aan blokkendozen maken. Zelfs in een Fiat Panda zit nog geraffineerde verfijning. Inzicht schuift mee in de tijd. Onontkoombaar. Heb al zoveel van mijn eigen overtuigingen zien sneuvelen. Ontzettend veel. Overtuigingen waarvoor ik elke ruzie durfde op te starten. Te vuur en te zwaard verdedigde. Om luttele hobbels verder vast te stellen dat het nergens op sloeg. Het sop de kool niet waard was. Ontwikkeling heet dat. Leren lachen om je eigen kortzichtigheid. Liefde en werk maken dat ik vaker en meer kilometers verslind. Regelmatig dein ik nu mee met de eindeloze stroom van verkeersbeweging die elke dag weer mensen verplaatst. Indrukwekkende asfaltbanen die niet kunnen verhinderen dat de stroom soepel stagneert. Een wonder dat deze hoeveelheid mensen onderweg zonder brokken de eindstreep haalt terwijl we mensen zijn en dus in de wieg gelegd zijn om fouten te maken. Maar desondanks gaat het eigenlijk heel goed. Ondanks afleiding achter het stuur die altijd zal blijven. Alleen de gedaante verandert. Toen pielen met de radio. Nu appen achter het stuur. Er verandert heel veel en tegelijk verandert er niets...

Blog skriebels dag 98 | 23 februari 2016

Het leven werkt in golven. Ik kijk naar buiten en luister naar muziek die me kalmpjes beroert. Delius speelt Walk to the paradise garden. Ik spoel mijn hoofd een week terug. Jehova dames aan de deur. Met de belofte van een blije boodschap vertelden ze door de intercom. De stem deed andere dames vermoeden maar ze waren vooral aardig. Een korte dialoog ontspon. Mijn voorstel dat er een god is bood direct raakvlak voor gemeenschappelijkheid. Goed en fout vond ook vlotte instemming. Tot zover zaten we op dezelfde pagina. Dat ik niet in straf geloof of een boek nodig heb om me te vertellen of ik goed bezig ben, maar mijn hart mijn waarheid laat spreken. Dat deed onze zee van eenheid weer even vlot splijten. Als Mozes op de vlucht voor de Egyptenaren. Onze nieuwbakken symbiose stierf in ongeloof. Op weg naar de aftocht wierpen ze nog een laatste visje toe. Jehova betekent hij die schept maar ook hij die zijn wil tot uitdrukking brengt in de schepping. Een glimlach brak bij me door. Dat was een leuk visje om nog eens over na te denken. Iets voor een later tijdstip. De straat ontwaakt. Gedachten spelen door mijn hoofd. Ik blader door de inspiratie die langzaam naar de oppervlakte danst. Een oude man telt zijn geld. Petje op. Snor. Zijn blik in beslag genomen door eurobriefjes van 50. Al lopend is hij ze in zijn juiste richting aan het draaien. Zijn banjerende trance brengt mijn aandacht verder in het licht. Zijn tred is naar links, maar de grote golf gaat naar rechts. Mensen die hun kinderen naar school brengen. Besef dat spoedig de apotheek zijn deuren opent. De fysiotherapeut aan de overzijde is al in bedrijf. Echte mens magneten. Nog even en ik kan de ochtend starten op mijn terras. Fijn vooruitzicht dat niets afdoet aan het kabbelende pandemonium voor mijn neus. Leven is een eindeloze golf. Ik dans mee in dat ritme van af en aan...

Blog skriebels dag 97 | 22 februari 2016

Phil Collins zingt Against all odds. De titelsong uit de gelijknamige film. Jeff Bridges in de hoofdrol. Ongenaakbaar. Aanwezig. Onaangepast. Tegenover hem Rachel Ward. Mooi. Onbereikbaar. Onberekenbaar. Femme fatale. Verwikkeld in een affaire die nooit zal zijn. Een liedje dat bij Phil op de plank lag en de cut niet had gehaald van zijn solo album. Een liedje dat uiteindelijk toch zijn moment in het spotlicht kreeg. Sommige wendingen zijn voorbestemd. Staan in de sterren geschreven. Die breken door tegen elke verwachting in. De meest tragische liefdes zijn de liefdes die op het oog alles hebben en toch geen toekomst samen hebben. Geen romantische wandeling blijken te zijn naar de zonsondergang. Niets van dat alles. Gedoemd om niet te lukken. Net niet. Een liefde net buiten het bereik van je vingertoppen. Afscheid nemen van een relatie die nog maar net aan zijn klim begonnen is maar ondergaat door groeiende onbetekendheid. Kleine fricties die als hardnekkig vlekjes op de lens weigeren te verdwijnen. Spanning als voorbode van erger. Eerst als een schaduw in de ooghoek. Maar steeds brutaler meanderend naar het centrum van je aandacht. Om niet meer weg te gaan. Afscheid nemen van iemand die hoog in je dierbaarheid staat valt zwaar. Zeker in de fase dat de splinter met struikelblok-ambitie nog steeds in het stadium van de splinter verkeert. Voor iemand die bepaald geen indrukwekkende staat heeft opgebouwd als relatie beëindiger ben ik in een korte tijdspanne nadrukkelijk kennis aan het maken met de wrange zijde van je verantwoordelijkheid nemen terwijl de storm nog maar die befaamde vlinderslag is. De zon schijnt nog met de belofte van een mooie dag die niet zal aanbreken. Dan de stekker eruit trekken trekt een wissel op jou en je geliefde. Definitief. Onwederkeerbaar. Je eigen weg lopen brengt je op plekken die je graag zou vermijden maar ontegenzeggelijk noodzakelijk blijken. Waar het naartoe gaat? Ik weet het niet. Die verrassing zal zich langzaam laten uitpakken. Soms stroef. Soms soepel. Eraan ontsnappen is zinloos. Dit is mijn weg. Helemaal achter jezelf gaan staan. Achter mezelf gaan staan. Meer kan ik niet doen. Met de nadruk op doen...

Blog skriebels dag 96 | 21 februari 2016

Amatorski zingt Same stars we share. We delen niet alleen de sterren samen. We delen alles samen. Meestal staan we daar niet bij stil. Te druk bezig met bezig zijn. We zien het vaak niet. We delen de zon, het water, de aarde en de lucht. Elkaar. Als we werkelijk zouden realiseren dat we verbonden zijn dan hoeven we niet meer ons best te doen om verbindingen tot stand te brengen. Dan gaan we die verbindingen die aan onze aandacht ontglippen gebruiken. Dan gaan we de lijntjes die er lopen maar waar we geen oog voor hebben op hun waarde schatten. Onderzoeken. Wat zit er. Wat zit er niet. Dan gaan we dat bloot leggen. Openbaren. Waar zit die klik met de ander. Snap ik die klik. En niet langer hoe krijg ik een klik met de ander. Echt gaan kijken wat er is. En dat toepassen. Inzetten. Het is zoals het is, is de mooiste dooddoener die we met elkaar beleiden. We gebruiken dit als patstelling om juist niets te hoeven doen. Om aan te geven dat het uit onze handen is. Dat we er niets aan kunnen doen. Maar als iets is zoals het is, dan kun je daar juist mee aan de slag. Dan heb je de feiten voor je neus. Die feiten vertellen je iets. Stroomt je energie. Stroomt je energie niet. Loopt je verhaal. Loopt je verhaal niet. Ervaar je geluk. Ervaar je geen geluk. Wat is de uitkomst van jouw optelsom aan stappen die je zet en keuzes die je maakt. Verlangen naar vrijheid is geen vrijheid. Het laat je zien dat je op dit moment onvrij bent. Maar wij kijken naar het verlangen. Dat is onze drijfveer. Die onvrijheid zien we niet. Net als die verbinding. Die zien we ook niet. Op zo'n moment halen we onze wil van stal. Maar willen we iets voor elkaar krijgen zonder te kijken wat er feitelijk is. Dan zijn we juist bezig om wat er is te verstoren of te verergeren. Dan gaan we inspanningen doen die de werkelijkheid geen recht doen en juist op zijn kop zetten. Die onszelf geen recht doen. Die ons onderuit halen of in een positie brengen dat we onszelf uitzonderlijk kwetsbaar maken met alle minpunten van dien. Jezelf liefhebben is kijken naar alles wat je deelt met jezelf. Wat deel je liever niet met jezelf. Daar liggen de mooiste antwoorden verborgen die het meeste voor je doen...

Blog skriebels dag 95 | 20 februari 2016

We both have no intentions of holding back. Matt Simmons zingt Miss you more. Een liedje met een tekst die iets heel anders prijs geeft dan de titel doet vermoeden. Net als wijzelf. Net als ik zelf. Doen heel erg ons best om onze kwaliteiten in de etalage te zetten. Aardig gevonden worden. Aantrekkelijk gevonden worden. Slim gevonden worden. Maar wat we in ons rommelhok wegstoppen is vaak veel interessanter. Wat willen we niet laten zien. Wat houden we achter. Jezelf niet inhouden betekent niet rücksichtslos doen waar je zin in hebt. Iets wat we vaak wel zo opvatten en invullen met alle problemen en conflicten van dien. Jezelf niet inhouden is al het verborgene van jezelf aan het licht brengen. Aan jezelf openbaren. Wat gaat er werkelijk in je om en durf je daar uiting aan te geven. Aan je angst. Je onzekerheid. Je falen. Je kleinheid. Kleine moeite om dat tekens weer te overschreeuwen. Maar het zet geen zoden aan de dijk. Het lost uiteindelijk niets op. Het is eerlijker om het aan te gaan. Pijn of angst is energie waar je geen raad mee weet. Energie in verwarring. Je eigen energie nota bene. Is niet van een ander. Bang zijn voor jezelf is niet het slimste wat we kunnen verzinnen. En angst roept weer angst op. De angst voor ontdekking. Voor ontmaskering. Voor gekwetst raken. Zelf de stoute schoenen aantrekken is handiger. Niet inhouden en je eigen angsten aangaan. Levert meer op. Direct. Geeft een gevoel van vrijheid zonder die vrijheid te hoeven veroveren op de buitenwacht. Een gevoel van klimmen zonder een berg te bestijgen. Dat is makkelijker. Daar heb je geen tanks, oorlogstaal of ander oorlogsspul voor nodig. Dan is jezelf beschermen opeens overbodig want je hebt niet langer iets te verliezen. Dan wordt jouw angst een bron van vrijheid. Kleine moeite. Groot plezier...

Blog skriebels dag 94 | 19 februari 2016

Vanmorgen sneeuwde het. Niet erg fanatiek. Maar de winter weet nog niet van wijken. Ergens op deze aardkloot is het zomer. Het is hier zwaar bewolkt, maar ergens schijnt de zon in alle hevigheid. Tegenstellingen. We worden erdoor gedreven. Het is de motor voor alles. Aantrekking en afstoting. Onlosmakelijk samen in een groot geheel. Niet elke goeierik is goed bezig. Niet elke fouterik is fout bezig. Het een sluit het ander niet uit. Het is een gegeven dat me met tijd en wijlen bezig houdt. Een groot geheel. De wereld als een groot lichaam. Meer dan een hemellichaam. Als we de aarde als een mens zouden beschouwen hoe zou de conditie van deze mens zijn. De rivieren zijn de bloedvaten. Op sommige plekken zou geen bloed meer doordringen. Een vinkje voor afstervingsverschijnselen. Op sommige plaatsen zou sprake zijn van ernstige bloedingen. Nog een vinkje. Hij zou slecht lucht krijgen met zo nu en dan ademnood omdat orkanen hem de lucht afsnijden. Weer een vinkje. En wij mensen zouden de cellen zijn. Die onderling op plekken elkaar naar het leven staan. Op veel plekken. Cellen die elkaar bevechten. Elkaar tegenwerken. Nog een vink van zorg. Was de aarde een mens dan zouden alle alarmbellen afgaan. Een permanent geval van intensive care zonder veel hoop op verbetering. Gelukkig is de aarde geen mens. De aarde overleeft de mens. De mensen overleven zichzelf niet. De aarde heeft miljoenen jaren om weer spik en span te zijn. Om onze onwetendheid van zich af te schudden als een lastige vlieg. Wij hebben die tijd niet. Maar we gedragen ons zo wel. Lorde zingt Royals. We're driving Cadillacs in our dreams. We dromen iets teveel van materie. Niks mis mee. Maar als materie ten kostte gaat van onszelf. Dan vraagt dat langzaam om ogen te openen. Om anders te kijken naar wat we doen. We zijn materieel rijk. Rijker dan we beseffen. We hebben eigenlijk teveel. Geestelijk houdt het niet over. Daar knelt het. Zitten we te zeer op vluchtig genot. Zijn zappers. Hoppen van de ene waan naar de andere gril. Goedkope succesjes. Wat veel sensatie zucht. Luisteren we iets te weinig naar gezond verstand. Leunen te hard op vergankelijke kennis. Kennis is mode. Het komt en gaat. Te weinig op oer wijsheid. Kijken te weinig naar het grote geheel. Toetsen niet of het goed voor ons is wat we doen. Zien niet hoe we een steeds grotere kloof creëren tussen arm en rijk. Tussen gevoel en verstand. Lopen onze emoties achterna. Krijgen niet genoeg van macht. Niet genoeg van bezit. Raken heen en weer geslingerd tussen uitersten. Tussen hoop en vrees. Tussen hebben en kwijtraken. En kwijtraken is een zekerheid die we proberen te omzeilen om langer te kunnen hebben. Wat nooit gaat lukken. Je kunt niet winnen van de tijd. Onze tijd is eindig. Bezit ook. Immaterie is oneindig. Geluk kan niet opraken. Liefde kan niet opraken. Je kunt het niet vastzetten. Of opsparen. Je kunt er niet in handelen. Niet mee betalen. Je kunt het alleen laten stromen. Flink gebruiken. Overvloedig gebruiken. Tijd om het midden te vinden. Tijd om de oneindigheid in onze eindigheid hoger te gaan waarderen en dat smaakje te leren kennen. Universele waarden ons oor te lenen. Oude wijsheid afstoffen. Dat wordt nog een klus. Een leuke klus. Dat wel...

Blog skriebels dag 93 | 18 februari 2016

De werkelijkheid is indringender dan je denkt. Duikt dieper onder onze radar door dan wij in de gaten hebben. Ik zit heerlijk 's morgens al aan de film. Het voelt als spijbelen. Dat is het natuurlijk niet. Afgelopen weken weekend aan weekend flink de kar getrokken. Op beurzen gestaan in Nederland en België. Flink bezig geweest met zaaien. Met nieuwe contacten leggen. Nieuwe lijnen uitzetten. Keuzes maken en herzien. Een voortdurend vloeiend proces. Suite Française. Een aangrijpende film naar een manuscript dat pas vele jaren na de Tweede Wereld oorlog werd gevonden. Vergeten in een koffer. Geschreven door een vrouw die de dominerende anti-joodsheid moest bekopen met haar leven. Afgevoerd naar een vernietigingskamp om nooit meer terug te keren. Slachtoffer van de dodelijke efficiëntie van een niets ontziend dogma. Dogma's zijn linke soep. Razend gevaarlijk en verwoestend. Dat blijkt maar weer. De ironie is onwaarschijnlijk. Haar roman is het relaas van een Française en een Duitse officier. Geen bruut maar een verfijnd iemand. Een onmogelijke liefde die ondanks alle weerstand toch zijn weg vindt naar harten in verschillende kampen. Het piano stuk dat als centrale thema erdoor heen geweven is heet Bruno's thema. Prachtig. Schoonheid die tegen alle verdrukking in bloeit in een van onze lelijkste hoofdstukken van onze geschiedenis die we als mensen hebben geschreven. Het gevaar van uitsluiten is heel reëel. Is nooit ver weg. Is nog steeds actueel. Of het nu bevolkingsgroepen zijn of aspecten van onszelf. Wat dat betreft zijn we hardleers. Dat wat we onze liefde ontzeggen puur omdat we er niet van houden kwijnt weg in de schaduw van onze eigen onwetendheid. Dat doen we onszelf aan. We doen ons tekort. We ontzeggen ons onze eigen liefde. Dat aspect verdort en raakt vernietigd. Eerst verlept iets als idee en even later als iets concreets. Het mag niet zijn in onze wereld. We lusten het niet. We sluiten uit. Zo ontstaan aandoeningen. Ze beginnen figuurlijk en eindigen letterlijk. En dan heb je ze plakken. Dan ben je slachtoffer van je eigen gebrek. Leren houden van alle aspecten van jou. Van alles dat je omringt. Waarderen. Dankbaar zijn. Dat is de opening naar minder gebrek. Naar overvloed. Naar genieten met volle teugen...

Blog skriebels dag 92 | 17 februari 2016

Ware vrijheid is net als ware liefde onvoorwaardelijk. Steve Winwood zingt While you see a chance. Are you still free. Can you be. Ware vrijheid. Dat moet je kunnen. Verre van eenvoudig. Volkomen zonder handvaten. Nul houvast. Niets om je aan op te trekken. Alleen iets fragiels en subtiels. Jij. Vertrouwen op jezelf. Daarvoor is bewustzijn onmisbaar. Onontbeerlijk. Zonder dat bewustzijn is ware vrijheid onmogelijk. Dan wordt het een dictaat. Je eigen dictatuur. Dan zit je gevangen in je eigen web met eisen die je stelt aan de vrijheid. Dan gaat jouw streven naar vrijheid met jou op de loop. En dan ben je niet vrij. Eigenlijk heel logisch allemaal maar moeilijk in de praktijk te brengen. Want voor je het weet heb je iets geplakt op de vrijheid. Een idee van vrijheid is al een sticker waar je over gaat struikelen. En ware liefde is eenzelfde laken een pak. Vrij zijn met elkaar vraagt aandachtigheid. Vraagt opletten wat het van je vraagt. Kun je dat vrij geven vanuit een blij hart dan zit je goed. De minste of geringste hint van spanning zijn een waarschuwing dat er voorwaarden in het spel zijn. Iets willen. Iets verlangen. Iets verwachten. Iets schuurt. Je eigen voorwaarden die spelbreker zijn. Wrong romance. Break it. We zijn onze grootste bedreiging voor geluk. Niemand anders. Niemand is meer bewust wat werkelijk fijn voor ons is dan wijzelf. Dan ikzelf. Jij bent, ik ben zelf verantwoordelijk. Niet de ander. Nooit de ander. Durf in je hart te kijken. Is het een moordkuil of een feestje daarbinnen. Hoe slaat jouw blij-meter uit. Niet alleen als je samen bent. Ook als je alleen bent. Er is geen verschil tussen binnen en buiten. Geen onderscheid tussen alleen of samen. We komen overal dezelfde uitdaging tegen. Ontdekken wie we zijn. Niet meer. Niet minder...

blog skriebels dag 91 | 16 februari 2016

Let me go. I don't wanna be your hero speelt door mijn geest. Family of the year zingt Hero. Ik ben verantwoordelijk voor mijn geluk. Ik ben niet verantwoordelijk voor jouw geluk. Die held kan ik niet zijn. Zou ik wel die held willen uithangen dan creëer ik een probleem. Op dat moment veroordeel ik jou. Minacht ik jouw idee van geluk. Is voor mij ontzettend moeilijk om daar vanaf te blijven. Om toch niet in actie te komen om je te helpen een ander geluk te vinden. Iedereen weet zelf het beste wat goed voor je is. Of we er naar luisteren? Daarin schuilt nu juist onze ontwikkeling. Ik kan je inzicht geven en je laten voelen hoe het voelt om bij jezelf te zijn. Hoe dicht je bij jezelf staat. Hoe dicht je bij je eigen geluk bent. Of jouw geluk voor je werkt of dat jij moet werken voor jouw geluk. Hoe beter jij jezelf kunt voelen hoe meer jij jezelf kunt zijn. Beter jezelf kunnen voelen betekent meer rust in je leven. Meer stilte. Meer ruimte. Meer lichtheid in jouw realiteit. Niet om jouw realiteit lichter te maken. In de zin van onverschillig worden. Terugtrekken. Nee in de zin van meer zon in je bestaan. Hoeveel lichtheid gun je jezelf. Een mager zonnetje. En aanhoudend bang dat die verdwijnt. Of een stralende zon die elke dag popelt om je te warmen terwijl jij je uitdagingen aangaat. Niet weglopen maar onder ogen zien. Wijsheid putten. Ervaring opdoen. Meer mens worden. Sterker, nadrukkelijker aanwezig zijn. Vanuit plezier van binnenuit. Jouw vuur biedt warmte en inspiratie. Ik ben een uitnodiging aan anderen om helemaal jezelf te voelen. Met alle plussen en minnen. Door niets uit te sluiten. Helemaal van jezelf houden. Dan stroomt jouw liefde onverdund naar buiten. Als een verrukkelijk elixer dat de wereld aangenaam zonniger maakt. Je kunt iemand een tijdje ondersteunen als het lopen moeizaam gaat. Maar uiteindelijk lopen we zelf onze weg. In de zon of niet. Rechtop of krom gebogen. Voorwaarts of achterwaarts Op onze eigen manier. Dat mag je niemand afpakken. Je kunt wel laten zien of het fijn loopt. Of het aangenaam is. Daar een lichtje op zetten. Want de feiten laten blijken of het loopt voor jou. Aan jou de eer om je stappen te zetten. Met een licht of een zwaar gemoed. Dat maakt nogal verschil...

Blog skriebels dag 90 | 15 februari 2016

Deep Purple zingt door mijn hoofd. Child in time. See the blind man shooting at the world. In zekere zin zijn we allemaal blind. We dragen alleen niet per se een blinddoek. Hoe we ook op onze kop gaan staan. Het volgende moment blijft altijd in nevelen gehuld. We zetten stappen zonder te weten waar we naartoe gaan. Zijn omringd door raadsels die we denken door te hebben. Fraaie misvatting die ons danig parten kan spelen. Willen het zo graag weten. Het zou veel pijn schelen zouden we het inzien vooraf. Maar juist de pijn helpt je inzien. Doorleven. Doorgronden. Eigen maken. Het maakt je leven rijker. Rijper. Het maakt je sterker. Met elk friemeltje dat je begrijpt laat je je steeds minder gek maken. Door jezelf of door anderen. Pijn is een waardevol instrument om jezelf te laten groeien. Pijn toelaten. Niet weren. Niet afzetten tegen pijn. Want dan wordt de pijn concreter. Reëler. Groter ook. De pijn begrijpen. Geen makkelijke opgave. Willen er vanaf zijn. Duiken dan vaak terug in het vertrouwde dat juist de pijn veroorzaakt heeft. Het verleden doet ons pijn. De toekomst maakt ons bang. Onze emoties spelen spelletjes met ons. Het zijn onze emoties. Het is onze eigen energie die in verwarring is geraakt. Die in de turbulentie is gaan klonteren. Vast is komen te zitten. Inzicht brengt die energie weer in beweging. Laat je hart weer stromen. Maar inzien is altijd achteraf. Nooit vooraf. Je moet het meemaken om het echt te weten. Dat raakt dieper maar brengt meer. Veel meer dan je denkt. Het vraagt mega veel vertrouwen dat pijn zin heeft. Op zo'n moment is dat vaak de zwaarste opgave. Vertrouwen dat pijn je verder brengt. Pijn is niet fijn. Het opent de weg naar fijn als je de boodschap weet te ontsluiten. Pijn helpt je realiseren wat je aan het doen bent. Dat je iets vasthoudt waar je je vingers aan brandt. Dat je ernaast zit. Net zo goed als blijheid je wijst dat je erop zit. Op een weg die mooier zal uitpakken naarmate je beter leert luisteren naar jezelf. Meer respect hebt voor jezelf. Jezelf uiteindelijk het beste gunt. Simpele dingen als blijheid. Pijn maakt blij zijn vrij. Brengt je dichter bij jezelf. Je moet het durven toelaten. Hoe groter de pijn hoe groter het inzicht. Durf jij. Durf ik. Keane zingt A bad Dream. I wake up. It's a bad dream. No one on my side. Ik ben niet alleen. Ik heb mezelf. Het verzacht mijn pijn...

Blog skriebels dag 89 | 14 februari 2016

Wat zet jou in vuur en vlam. Wat is je vonk. Wat is jouw passie. Wat is de tondeldoos die jou in lichterlaaie brengt. Waar zit jouw talent dat jouw hart doet overslaan. Valentijn is het moment om aandacht te hebben voor wie jou hoteldebotel maakt. Maar dat is maar 1 dag per jaar. En die geliefde is een liefde buiten jezelf. Een liefde die heel lang kan aanhouden. Misschien wel je leven lang. Schitterend vooruitzicht. Maar die liefde ben jij niet. Die liefde zit niet in jou. Het kan je inspireren om je mooiste kant naar buiten te toveren en dat alleen al is de moeite waard. Naar buiten komen via hulp van buiten. Daar is niks mis mee. Naar buiten komen van binnenuit. Dat is de kunst. Niemand nodig hebben om die sprank aan te spreken. Af te vuren. Helemaal vrij te maken. En natuurlijk heb je iemand nodig om dat te beleven. Om dat contact te maken waarin een beetje magie plaatsvindt. Luther Vandross zingt Little miracles (happen every day). Love is a miracle. De liefde in jou aanraken. Daar draait het om. De bron in jou aanspreken om elke dag weer het wonder van passie mee te maken. Te voelen dat je leeft. In je eentje. Met zijn twee. Met meer. Delen met elkaar wat we te bieden hebben. Diep van binnen. Krachtig naar buiten stralend...

Blog skriebels dag 87 | 12 februari 2016

Je hebt 2 punten nodig voor een stroom. Voor een beweging. Daarvoor ontmoeten we elkaar. Hoe fijner die punten aan elkaar gewaagd zijn hoe krachtiger de stroom. Dan ervaren we een klik. Je hebt tijdelijke kliks en duurzame kliks. Kortstondige momenten waarin iets bijzonders wordt uitgewisseld en langdurige relaties waarin een veel groter bereik samen verkend kan worden. Beide kliks zijn even waardevol. Even zinnig. Even nodig. Alleen de lengte waarin die klik kan doorklinken, die is verschillend. Maar de boodschap klinkt even helder door. En daarvoor kan ik alleen maar dankbaar zijn. Tot in het diepst van mijn wezen. Van harte dankbaar voor al het mooie en niet mooie dat ik heb beleefd in een samen dat niet verder kon galmen. Dat wonderbaarlijk mooi klonk maar uiteindelijk de eigen eindigheid ontdekte...

Blog skriebels dag 88 | 13 februari 2016

Deuter speelt Healing circle. Soms zijn er geen woorden. Alleen de helderheid in de verwarring...

Blog skriebels dag 86 | 11 februari 2016

Vanuit vreugde aan je weerstand werken. Daar kan ik je bij helpen. Vanuit een goed gevoel je angst transformeren voor kanker bijvoorbeeld. Snappen dat angst je genezing belemmert. En vanuit dat inzicht de obstakels die jou in de weg staan opruimen. De eigen kalmte in je hart meedragen terwijl er onrust om je heen is. Stoppen met jezelf iets op te leggen dat jou weerhoudt om je hart voluit te laten stromen. Om niet langer te kiezen voor de afstand maar voor de verbinding. Voor het contact. Voor een groter kwaliteit van zijn. Voor meer effect van je handelen en minder teleurstelling. Voor inzicht waar je wat aan hebt. Voor voelbaar vooruitgaan. Ben je hooggevoelig, loop je ergens tegenaan, zit je op een kruising, dan ben ik jouw man. De combinatie met mineralen op maat ondersteunt het openbloeien van jouw wezen. Van jouw essentie. Vanuit Jip en Janneke. Vanuit klare taal. Vanuit een helder verhaal. Niet langer jezelf voor de gek houden maar de kern pakken en aan de slag. Diepere lagen aanboren. Ruimte maken. De vraag is wil je dat. Mayana zingt I am. I am hope. Met hoop alleen kom je er niet. Lekker doen maakt het verschil...

Blog skriebels dag 85 | 10 februari 2016

Gezondheid is een hot issue. Het trekt 10 duizenden naar de Nationale Gezondheids Beurs in Utrecht. Gezondheid zou geen thema zijn als het goed ging met de vitaliteit van onze bv Nederland. Maar de cijfers zijn schrikbarend. We worden met zijn allen niet beter ondanks miljarden verslindende ziektekosten. Het wordt erger. Triest maar waar. De trend is weinig bemoedigend. Desondanks hijsen we niet de stormbal. Gezondheid is een dagje uit. Je laten amuseren. Je vergapen aan innovaties die ons in staat stellen langer ongezond bezig te zijn. Lekker even een dagje weg. Je zinnen verzetten. Gezondheid is voor de meeste mensen om je heen kijken. Wie kan mij helpen. Welke dokter kan mij genezen. Voor de meeste mensen is het vooral niet naar binnen kijken. We turen naar buiten voor de reddende remedie. De voor de hand liggende vraag hoe kan ik mezelf helpen komt niet ter sprake. Hoe kan ik zelf iets veranderen. Wezenlijk veranderen. Want een belangrijk deel van de oplossing op de langste termijn zit in ons. In je leefstijl. Hoe kun je je leefstijl weer met jou in het reine krijgen. Constructief voor jou. In plaats van alles tot je te nemen zonder na te denken over consequenties. Mineralen op maat zorgen voor een fundamenteel andere aanpak. Je eigen verantwoordelijk staat helemaal voorop. Daar waar die ook hoort. Zelf aan de slag. Met adequate, duurzame ondersteuning. We hoeven het niet allemaal zelf te doen. De keuze om aan onszelf te werken die maken we volkomen alleen. De rest takes a village. Vanuit een achterstand is het moeilijk inlopen. Mineralen zorgen dat je voelt waar je naar onderweg bent. Dat motiveert. Dat je voelt waar het om gaat. Dat hou je vol. Zodat je energie overhoudt. Dat werkt makkelijker. En tegelijk bieden ze structurele heelkracht. Ze houden je bij de les en helen met engelen geduld wat we gemold hebben door onze wilskracht. We voelen vaak wat goed is maar zien het niet. En zien we het dan doen we het niet. Dat kan anders. Makkelijk anders...

Blog skriebels dag 84 | 9 februari 2016

Welke vlam ben je? Op welk pitje wil je branden. Ben jij die fakkel die als een waakvlammetje door je bestaan stapt. Voorzichtig. Altijd oplettend dat het vlammetje niet dooft. Madonna zingt Frozen. You're frozen when your heart is not open. Madonna heeft gelijk. Als jij op een lager pitje staat dan je werkelijke vlam ervaar je voortdurend de kou van het gemis. Zelf veroorzaakt gemis omdat je zo graag bij iemand ben wilt zijn die minder fel pruttelt. Liefde voor een ander is bij lange na geen liefde voor jezelf. Is niet automatisch respect voor jezelf. Die kou noopt je om te compenseren. Om warmte op te wekken door dingen te doen die je een goed gevoel geven. Indirecte warmte die stopt zodra jij stopt met doen. Onbevredigend en kortstondig. Goedkope succesjes die je moet blijven herhalen en je niet helpen groeien. Durf je eigen vlam te zijn. Ben jij die verschroeiende toorts. Wees dan dat laaiende vuur. Met alles wat je hebt. Niet bang zijn! En kijk wie zich op die temperatuur senang voelt. Dat is je match. Go for it!

Blog skriebels dag 83 | 8 februari 2016

Charl Delemarre zingt Zonder jou. Een liedje dat hij ook te berde bracht tijdens de 2015 Popronde in Sittard. Pure passie op blote voeten. De gitaar in de aanslag en de strot wijd vooruit. Wat zouden we zijn zonder elkaar. We menen ons heel wat. In elke fase van ons leven zijn we masters of the universe. In meer of mindere mate. Afhankelijk van je voorkeursinstelling. Als 0-jarige draait de hele wereld om ons. Onze tijd passerend met eten, drinken en poepen. En krijsen. We weten niet beter dan dat we het helemaal zijn. De nummer 1 waar iedereen om ons heen alle aandacht voor heeft. 0 vrijheid 0 verantwoordelijkheid. Maar alle ruimte om ons te laten gelden. En iedereen komt rennen. Voor een 6-jarige zijn we een ontzettende schreeuwlelijkerd. In zijn ogen draait het om hem. Veel wijzer en rijper dan de peuters en kleuters. Een snotneus in de beleving van een 12-jarige die de eerste stappen naar een veel serieuzere dimensie zet. Vrijheid neemt toe. Verantwoordelijkheid idem. Een brugpieper in de marge van de 18-jarige. Vrijheid 100%. Verantwoordelijkheid 100%. Rijbewijs lonkt. Stemrecht trekt. De wereld aan je voeten maar nog nada op je palmares dat de handen op elkaar krijgt van alles wat daar boven jarig is. Een koetnul voor iedereen die weer meent verder te zijn. Zonder elkaar zouden we niet weten waar we staan. Zouden we heel wat prettig referentiekader moeten missen. Competitie. Rivaliteit. Zonder de ander waren we niemand. Konden we ons nergens tegen afzetten. Nergens aan meten. Nergens op verheugen. Net zomin als er geen vrijheid zonder verantwoordelijkheid bestaat, bestaan wij niet zonder de ander. Een beetje dankbaarheid voor de ander zou helemaal niet zo gek zijn. Zelfs al vechten we elkaar de tent uit. Zonder de ander zou er geen enkele interactie zijn. En waar zouden we dan al die liefde die we in ons dragen op moeten richten? Lang leve de ander. Het leven zou vele malen minder zijn...

Blog skriebels dag 82 | 7 februari 2016

Zoals in het klein zo ook in het groot. Ooit was er een commercial van een beleggingsbank. Die lieten eerst een kleine slinger in actie zien om vertrouwd te raken met het feit dat een slinger nooit verder kan uitslaan dan zijn opwaartse aanzet. Vervolgens lieten ze een mega sloopbal een mega slinger uitvoeren naar een glaswand. Gebruikmakend van dat inzicht bleef die onbeschadigd. Uiteraard. Als je weet hoe iets werkt dan kun je dat onbekommerd mega groot maken. Naar de uiterste grens brengen. Alles eruit halen wat erin zit. Op ongekende schaal. Vanuit de feiten. Niet vanuit geloven. Ons leven staat bol van de natuurwetten. Keiharde logica die je in je voordeel kunt laten werken. Ga je er tegen in. Dan is het ook meteen poot aan spelen. Dan krijg je het voor je kiezen. Raak je verstrikt in je eigen drijfzand. Dan gaat je wensdenken met je op de loop. Ga je erin mee dan levert dat wind in de rug op. Die wind kun je gebruiken. Er tegenin gaat niet werken om vooruit te komen maar alle andere smaken zijn mogelijk. Hoe beter je de wind gebruikt hoe harder je vaart. Val je stil dan begrijp je de wind verkeerd. Gebruik jij de wind verkeerd. Dat kun je weer gebruiken om je koers te verleggen. Want je zult iets moeten veranderen. Hetzelfde volhardend blijven doen gaat je niet vooruit helpen. Voor een topprestatie heb je een top lichaam nodig. Wil je op het hoogste niveau iets voor elkaar krijgen dan zal alles in overeenstemming moeten zijn met dat niveau. Anders draai je de vernieling in. Dus ook je lichaam zal je het beste moeten gunnen en niet alleen je weten constant blijven voeden. Weten alleen is onvoldoende. Het doen levert pas op. Op lange termijn blijven doen waar je goed in bent, vraagt op lange termijn goed zorgen voor jezelf. Dat begint nu. Niet straks als de burn out al in je nek hijgt. Wil je het maximale dan moet je het maximale aankunnen. Dat vraagt gezond verstand en discipline. Dat vraagt op tijd gas terug nemen en kiezen voor ruimte voor jezelf. Dat vraagt het juiste doen. Dat vraagt om beter weten. Doe ik iets in het klein fout dan gebeurt dat ook in het groot. En omgekeerd. Net als die sloopbal. Wakker blijven geblazen...

Blog skriebels dag 81 | 6 februari 2016

Communicatie is een bitch. Gedachtes. Veronderstellingen. Inschattingen. Verwachtingen. Ze gooien de boel duchtig in de war. Met verwarring en irritatie als logisch resultaat. Uiten is nog niet zo makkelijk. Ook al kun je nog zo makkelijk praten als ik. Die tongriem roer ik wel. Maar op cruciale momenten komt daar toch de klad in. Dan zwijgt mijn mond in alle toonaarden. Zit mijn geest op een andere golflengte en ontbreekt de aansluiting met de realiteit. De aansluiting met de ander. Joe Jackson zingt Fast forward. Fast forward to understanding my age. Dat zou ik op die momenten ook graag willen. Doorzappen naar het begrijpen. Doordraaien naar het aha. Het eureka op mijn schaal. Voorbij de benauwdheid. Voorbij het stoethaspelen. Maar dat kan niet. Eigen maken is het devies. Inzien wat ik doe. Wat ik nalaat. Hoe ik uit mijn alertheid schiet een mezelf dan in de kont bijt. Mijn communicatie kan beter. Zoveel is zeker. Eraan werken. Blijven werken. De opening zien en erin. Met alles wat ik heb...

Blog skriebels dag 80 | 5 februari 2016

Ons lichaam is een wonderlijke staaltje vernuft. Optimaal functionerend bij 37,6 graden. Daarboven of daaronder zitten we ogenblikkelijk in de probleemzone. Met een harde boven- en ondergrens. Dankzij ons levensbehoudende en overduidelijke waarschuwingsysteem dat onfeilbaar en onophoudelijk verklikt wanneer we van onze ideale temperatuur lijn afdwalen hoeven we wonderbaarlijk weinig te doen om 37,6 te zijn. Hoeven eigenlijk alleen maar iets te laten. Ons er vooral niet mee bemoeien. Dat is het toverwoord. Gewoon laten gebeuren. We mogen beslist de boel verstieren. Niet teveel. Er is marge voor error. Maar een redelijke puinhoop is ingecalculeerd. Ondanks dreigende problemen komen we niet gauw in de problemen. Met een beetje opletten en een beetje goede wil kom je een heel eind. Het lichaam kan zichzelf volstrekt zelfstandig op orde houden. Zolang we niet teveel zand in de raderen strooien zitten we goed. De zaak een beetje onderhouden. Beetje verzorgen. Op tijd wat vastigheid naar binnen. Op tijd wat vloeibaars. Op tijd wat zuurstof. Af en toe wat liefde als kers op de taart. Mooi systeem. Het kiest voor het voordeel van de twijfel. Draait helemaal op vertrouwen. Vertrouwen in ons lichaam en vertrouwen dat we weten wat nodig is om ons ding te doen. Hoeven er niet mee bezig te zijn. Alleen wanneer het mis is. Dan is het alle hens aan dek. Want het verschil tussen leven en niet leven is maar een fractie en tegelijk een enorme ruimte. Afhankelijk van de kwaliteit van je keuzes. Hoe beter de kwaliteit hoe groter de ruimte. Net als adem halen of al die andere super complexe processen die elke seconde van ons leven plaats vinden zonder dat wij daar weet van hoeven te hebben. Sterker nog. Zou je het weten dan zou je van slag raken. Willen ingrijpen. En dat zou juist funest zijn. Het besef hoeveel kilo microben we met ons mee laten liften. Zou je ze onder een microscoop ontmoeten dan zou het idee van een blokje om lopen razendsnel door je heen schieten. Lelijke mormels. Maar onmisbaar voor onze gezondheid. Durven laten is de sleutel. Een beetje vuiligheid maakt ons sterker. Een beetje vreemdheid. Alles is erop gericht om ons vooruit te helpen. Een schappelijke serie blunders maakt ons wijzer. Alles draait om onbalans binnen grenzen die ons helpt groeien Grenzen zijn onmisbaar voor gezond leven. Grenzen lief hebben geeft je energie vleugels. De belangrijkste zaken draaien het beste zonder ingrijpen. Lopen het soepelste als je durft mee te stromen. Niet met je ogen dicht. Ogen open graag! The Nits zingt The Dream. And the wheel is turning. Lekker laten draaien dat wiel. Een wiel weet als geen ander hoe dat moet. Dat hoef je een wiel niet bij te brengen. Verloren energie die je handiger kunt inzetten. Af en toe smeren, dan draait het vanzelf wel...

Blog skriebels dag 79 | 4 februari 2016

Paul Anka zingt Everybody hurts. Staat op het album Rock swings. Klassieke rock parels in een Big band jasje. Paul Anka maakte ooit nog deel uit van een vurige discussie in Spanje tussen een verleidelijk mooie Elvis fan uit Huissen en een hartstochtelijke Elvis wegwuiver uit Stein. Die wegwuivende eigenwijze, dat was ik. 13 jaar oud. En oh wat was ik stoer. Luisterde naar geleende cassettebandjes met the best of van Lou Reed en Jimi Hendrix van de bieb die ik afspeelde op een veeldehandse aftandse draagbare radio-cassette recorder. Recorder was een veel te groot woord voor het ding. Maar het deed het en zorgde voor een welluidende eerste reis naar Spanje. Met zijn vieren op de achterbank van een Ford Taunus coupé. Gedreven teksten opzuigen die pas veel later binnenkwamen. Dus die Monique en haar gedweep met Elvis viel niet in ontvankelijke aarde bij mij. Ook al was ik nog zo stiekem verliefd op haar. Ze had een zwaarwegend argument om het belang van zijn invloed te schetsen. Tegen dovemans oren. Uiteraard. Maar ik hoor haar nu nog steeds zoveel jaar na dato. Dus blijkbaar heb ik wel geluisterd. Zonder Elvis zouden we nu nog naar Paul Anka luisteren. Profetische woorden die zelfs met de illustere bijdrage van Elvis achteraf waar blijken. En Paul Anka leerde ik weer kennen op een andere reis. Wederom met de auto. Naar Andorra. Vele jaren ouder. Hoog in de bergen ontdekken we een restaurant aan een meer dat heel toepasselijk Du Lac was gebombardeerd. Gerund door Parijzenaars die zoveel gastvrijheid in hun pink hadden. Dat was gewoon akelig. Ze hebben mij een bijzondere verjaardag bezorgd met alle egards die ze konden verzinnen. Hun muzieksmaak was eclectisch. Loungy, Frans hip en links en rechts Angelsaksisch. Dus ook Paul Anka met zijn Rock swings. Muziek drijft momenten dieper naar binnen. Helpt ze de juiste indruk maken. Gelukkig is er muziek. Het helpt mij beklijven waar ik blij van word. Straks naar de release van de nieuwe plaat van DeWolff in Paradiso. Het leven is mooi zo...

Blog skriebels dag 78 | 3 februari 2016

In mijn hoofd zingt David Bowie Black Star. I'm a black star klinkt het. Als iemand de paradox in eigen persoon is, dan is hij dat. De werkelijkheid en onwerkelijkheid vloeien naadloos in een kameleon mens. Waar non-fictie eindigt begint fictie en omgekeerd. Zijn is een fabuleuze paradox. Alles zit in dit moment. Elk aspect van het bestaan. Al het weten. Al het niet weten. Een dode Bowie. Een levende Bowie. Oneindigheid in mijn hopeloos sterfelijke gedachte. Onmetelijkheid in een menselijke beperking. Het hele universum in dit ogenblik. Alle verdriet. Alle plezier. Alle oorlog. Alle vrede. Elk planetenstelsel. Het kleinste element. De nietigheid hand in hand met omvangrijkheid. Om stil van te worden. Het zijn gedachten die er gewoon zijn. Ze komen en gaan. Vasthouden heeft geen zin. Me'shell Ndegéocello zingt God shiva. Goddelijkheid is niet los te zien van de grootste atheist. Allemaal verbonden. Of we het wel of niet willen zien. Fascinerend om te beschouwen. Zonder dat mijn hoofd explodeert door deze expanderende mijmerstroom. Wij zijn een wonder op benen...

Blog skriebels dag 77 | 2 februari 2016

In gedachte loop ik naar buiten om de krant uit de bus te halen. Ongemerkt staan mijn voeten op een natte stoep. Soms kan het contact met de realiteit haperen door gebrek aan aandacht. Kan de wereld op grote afstand staan juist door te observeren. Loop graag op blote voeten en die houden je wel bij de les. Keane zingt Everybody's changing. I don't feel the same. Ik haal inspiratie uit muziek. Het voedt mijn glimlach. Het doet me goed. We veranderen elke seconde al houden we onszelf nog zo strak ingesnoerd. Onze cellen vernieuwen zich. Dat is niet tegen te houden. We gaan vooruit in de tijd. Daar is niets tegen bestand. Worden met de tel ouder. We klimmen gestaag ook al denk je nog zo hard te dalen. De aarde draait. Onze wereld beweegt. Onweerstaanbaar. Rond de klok. Er is altijd beweging. Altijd verandering. Ik ben geen moment hetzelfde. Een brok permanente vernieuwing. Fascinerend spul waar we in zitten. We klemmen ons vast aan vluchtigheid. Aan gedachten. Aan afspraken. Aan een toekomst. Aan een verleden. Prachtige tegenstelling. En het kan allemaal. Het bestaat allemaal. In de spiegel naar jezelf kijken. In de spiegel om je heen kijken. Naar je eigen virtualiteit. Naar een jou die je niet kunt aanraken. Niet kunt vastpakken. Naar een wereld die je niet kunt betreden. Procol Harum zingt Whiter shade of pale. Een kleinood vermomd als titel. Een gedicht van 4 woorden. Wanneer ik dit liedje hoor dan flitsen mijn gedachten subiet naar de barkeeper van een kroeg aan de kade van het havenstadje Porto Cristo op Mallorca. Hij was idolaat van Procoel Haroem zoals hij dat onnavolgbaar uitsprak in zijn Spaanse tongval. Leerde door hem anders te luisteren naar iets dat ik dacht te kennen. Meer waarderen. Ontdekte door zijn enthousiasme het Spaanse Ketama. Iets nieuws trekt makkelijk mijn aandacht. Dan staan mijn oren op scherp. Muziek verbindt. Verleden met nu. Stemming en heden. Brengt het onzichtbare in het zicht. Koppelt harten en passie aan elkaar. Plaveit de weg voor vernieuwing...
.

Blog skriebels dag 76 | 1 februari 2016

De stilte in een onbekend rep en roer die met zijn eigen staccato de rust in de stilte laat. John Lennon zingt Starting over. De radio voegt zijn kwaliteit in het geheel. In de rust is het fijn naar onrust kijken. In contact met je eigen stilte is het heerlijk genieten terwijl je waarneemt wat er allemaal door die stilte heen gaat. Dan ben je bezig vanuit over hebben. Vanuit een voorsprong. Vanuit overvloed. Is heel ontspannend. Andersom is minder fijn. Vanuit onrust op zoek naar rust levert druk op. Spanning om de ontspanning te vinden. We zitten graag in de spanning. Zoeken het op of houden het vast. Biedt een gevoel van leven. We vinden spanningloos saai. Dan gebeurt er niets. Zijn niet zo gek op niets. Kicken op spanning. Zijn verslaafd aan spanning. Maar spanning maakt meer kapot dan je lief is. De feiten spreken voor zich. Spanning maakt ons niet perse leukere mensen. Tijddruk. Werkdruk. Het levert vooral geïrriteerde mensen op. Met weinig oog voor elkaar. Alleen oog voor degenen die ons in de weg staan terwijl we onder druk staan. Het beschadigt ons plezier. Slaat deuken in onze vrijheid. Druk geeft ons minder speelruimte. Druk duwt ons uit onszelf. Realiseer me dat ik gisteren voor het eerst een skriebel heb afgeleverd zonder een referentie naar of een link met muziek. Die vrijheid om wel of niet muziek te betrekken heb ik natuurlijk. Maar door dat consequent te doen beperk ik mijn eigen vrijheid. Wat eerst zomaar ontstond verandert in een vaste prik. In een moeten. Een milde onschuldige vorm van moeten. Want wat je leuk vind ervaar je niet als moeten. Het is uitnodiging voor mij om daar eens naar te kijken. In een vreemde omgeving of in een andere routine is het makkelijker om je eigen patroon een fractie anders te laten verlopen. Dat gaat vaak spontaan. Onbewust. Maar je kunt jezelf ook bewust op een ander been zetten. Met intentie een ander gezichtspunt kiezen om naar jezelf te kijken. Wat je bezig houdt. We beginnen elke dag opnieuw. Kunnen elke dag heroverwegen wat we aan het doen zijn. Of onze voorkeuren ook voor ons werken. Houden we teveel vast dan komen we vast te staan. Laten we teveel los dan laten we teveel liggen. Naar de feiten kijken is niet zo eenvoudig als het klinkt. Veranderen is niet zo eenvoudig als je denkt. Hebben allemaal onze eigen kleur bril. Die van mij zit beslist in het roze spectrum. Zie het positief. Daar kun je de klok bijna op gelijk zetten. Dat heeft voordelen. Ongetwijfeld. Maar daarmee zie ik de feiten in een ander licht dan de werkelijkheid. Een scheut nuchterheid doet in mijn geval wonderen. Daarom koester ik de stilte van de ochtend als alles nog zijn ritme zoekt. Als mijn ritme nog wat slaapwandelt. Daarin sluimert de opening voor verandering. Kiemt het nieuwe zacht geeuwend...