Blog skriebels dag 103 | 28 februari 2016

Zien wat je ziet. Dat is nog een hele kunst. We hebben de neiging om het beeld bij te stellen. In je voordeel of in je nadeel. Vaak missen we een essentieel stukje omdat we te zeer onze focus op iets richten dat ons welgevallig of juist onwelgevallig is. En dan zitten we eigenlijk al in de mist. Gaan we de mist in. De boot in. Onze ogen zien zuiver maar onze waan bedriegt ons. We zien iets dat niet helemaal klopt en maken het laatste stukje kloppend. Met alle gevolgen van dien. Zou je bewust zijn van het kloppend maken dan zou je daar heel veel vertrouwen uit kunnen putten ook al trap je erin. Iets zien en iets doen zijn 2 aparte grootheden. 2 aparte talenten. Kwaliteiten. Soms willen we gewoon te graag. Je ziet iemand die zo goed als in de buurt komt van wat je voor ogen hebt. Dan wil je niet verder kijken. Dan wil je dat het dit is. Dat je de jackpot hebt. Volkomen te begrijpen. Volkomen menselijk. Volkomen normaal. We laten ons vangen door onze eigen verwachtingen. Onze verlangens. Ons vooruitzicht. Dat vooruitzicht vraagt een beetje meer van ons. We willen ons te graag aanpassen om het passend te maken. Gaan schuren en schaven. Gaan ons best doen. Ons beste beentje voorzetten om een puzzeltje dat net niet past er toch in te persen. We zijn allemaal stukjes van de grote puzzel. Zijn allemaal uniek qua stukje. Hoe mooier en vrijer jouw stukje hoe sneller je ziet of het past met een ander stukje. Met geweld kloppend maken, daarmee doe je jezelf geweld aan. Wie wil nu slachtoffer zijn van het eigen geweld. Liever niet. Maar dat is geen garantie. Falen is een optie. Altijd. We zijn mensen. Gemaakt om te falen. Gemaakt om op te staan. Het werkt bevrijdend wanneer je alleen dat al durft te zien...