Blog skriebels dag 95 | 20 februari 2016

We both have no intentions of holding back. Matt Simmons zingt Miss you more. Een liedje met een tekst die iets heel anders prijs geeft dan de titel doet vermoeden. Net als wijzelf. Net als ik zelf. Doen heel erg ons best om onze kwaliteiten in de etalage te zetten. Aardig gevonden worden. Aantrekkelijk gevonden worden. Slim gevonden worden. Maar wat we in ons rommelhok wegstoppen is vaak veel interessanter. Wat willen we niet laten zien. Wat houden we achter. Jezelf niet inhouden betekent niet rücksichtslos doen waar je zin in hebt. Iets wat we vaak wel zo opvatten en invullen met alle problemen en conflicten van dien. Jezelf niet inhouden is al het verborgene van jezelf aan het licht brengen. Aan jezelf openbaren. Wat gaat er werkelijk in je om en durf je daar uiting aan te geven. Aan je angst. Je onzekerheid. Je falen. Je kleinheid. Kleine moeite om dat tekens weer te overschreeuwen. Maar het zet geen zoden aan de dijk. Het lost uiteindelijk niets op. Het is eerlijker om het aan te gaan. Pijn of angst is energie waar je geen raad mee weet. Energie in verwarring. Je eigen energie nota bene. Is niet van een ander. Bang zijn voor jezelf is niet het slimste wat we kunnen verzinnen. En angst roept weer angst op. De angst voor ontdekking. Voor ontmaskering. Voor gekwetst raken. Zelf de stoute schoenen aantrekken is handiger. Niet inhouden en je eigen angsten aangaan. Levert meer op. Direct. Geeft een gevoel van vrijheid zonder die vrijheid te hoeven veroveren op de buitenwacht. Een gevoel van klimmen zonder een berg te bestijgen. Dat is makkelijker. Daar heb je geen tanks, oorlogstaal of ander oorlogsspul voor nodig. Dan is jezelf beschermen opeens overbodig want je hebt niet langer iets te verliezen. Dan wordt jouw angst een bron van vrijheid. Kleine moeite. Groot plezier...