Blog skriebels dag 94 | 19 februari 2016

Vanmorgen sneeuwde het. Niet erg fanatiek. Maar de winter weet nog niet van wijken. Ergens op deze aardkloot is het zomer. Het is hier zwaar bewolkt, maar ergens schijnt de zon in alle hevigheid. Tegenstellingen. We worden erdoor gedreven. Het is de motor voor alles. Aantrekking en afstoting. Onlosmakelijk samen in een groot geheel. Niet elke goeierik is goed bezig. Niet elke fouterik is fout bezig. Het een sluit het ander niet uit. Het is een gegeven dat me met tijd en wijlen bezig houdt. Een groot geheel. De wereld als een groot lichaam. Meer dan een hemellichaam. Als we de aarde als een mens zouden beschouwen hoe zou de conditie van deze mens zijn. De rivieren zijn de bloedvaten. Op sommige plekken zou geen bloed meer doordringen. Een vinkje voor afstervingsverschijnselen. Op sommige plaatsen zou sprake zijn van ernstige bloedingen. Nog een vinkje. Hij zou slecht lucht krijgen met zo nu en dan ademnood omdat orkanen hem de lucht afsnijden. Weer een vinkje. En wij mensen zouden de cellen zijn. Die onderling op plekken elkaar naar het leven staan. Op veel plekken. Cellen die elkaar bevechten. Elkaar tegenwerken. Nog een vink van zorg. Was de aarde een mens dan zouden alle alarmbellen afgaan. Een permanent geval van intensive care zonder veel hoop op verbetering. Gelukkig is de aarde geen mens. De aarde overleeft de mens. De mensen overleven zichzelf niet. De aarde heeft miljoenen jaren om weer spik en span te zijn. Om onze onwetendheid van zich af te schudden als een lastige vlieg. Wij hebben die tijd niet. Maar we gedragen ons zo wel. Lorde zingt Royals. We're driving Cadillacs in our dreams. We dromen iets teveel van materie. Niks mis mee. Maar als materie ten kostte gaat van onszelf. Dan vraagt dat langzaam om ogen te openen. Om anders te kijken naar wat we doen. We zijn materieel rijk. Rijker dan we beseffen. We hebben eigenlijk teveel. Geestelijk houdt het niet over. Daar knelt het. Zitten we te zeer op vluchtig genot. Zijn zappers. Hoppen van de ene waan naar de andere gril. Goedkope succesjes. Wat veel sensatie zucht. Luisteren we iets te weinig naar gezond verstand. Leunen te hard op vergankelijke kennis. Kennis is mode. Het komt en gaat. Te weinig op oer wijsheid. Kijken te weinig naar het grote geheel. Toetsen niet of het goed voor ons is wat we doen. Zien niet hoe we een steeds grotere kloof creëren tussen arm en rijk. Tussen gevoel en verstand. Lopen onze emoties achterna. Krijgen niet genoeg van macht. Niet genoeg van bezit. Raken heen en weer geslingerd tussen uitersten. Tussen hoop en vrees. Tussen hebben en kwijtraken. En kwijtraken is een zekerheid die we proberen te omzeilen om langer te kunnen hebben. Wat nooit gaat lukken. Je kunt niet winnen van de tijd. Onze tijd is eindig. Bezit ook. Immaterie is oneindig. Geluk kan niet opraken. Liefde kan niet opraken. Je kunt het niet vastzetten. Of opsparen. Je kunt er niet in handelen. Niet mee betalen. Je kunt het alleen laten stromen. Flink gebruiken. Overvloedig gebruiken. Tijd om het midden te vinden. Tijd om de oneindigheid in onze eindigheid hoger te gaan waarderen en dat smaakje te leren kennen. Universele waarden ons oor te lenen. Oude wijsheid afstoffen. Dat wordt nog een klus. Een leuke klus. Dat wel...