Blog skriebels dag 75 | 31 januari 2016

Sinds deze week zijn we in Nederland de grootste waterparkeerplaats rijker, het Volerak-Zoommeer. Op de kruising van Zeeland, Noord Brabant en Zuid Holland is een opvangbekken uit de grond gestampt dat voldoende groot is om een dreiging te pareren die eens in de 1430 jaar zou kunnen optreden wanneer een gesloten stormvloedkering en hoogwater in de rivieren een vervelende cocktail vormen samen. In het kader van droge voeten in almaar grotere klimatologische onzekerheid bleek gezond verstand de beste raadgever. Een simpele afweging van de feiten bleek de basis voor een miljoenen investering die op termijn miljarden zal gaan besparen aan ellende in de randstad. Voorkomen is beter dan genezen. Een oud gezegde met veel waarheid. De plek waar we 70% van ons nationale inkomen genereren kan zich simpelweg niet permitteren om daar Hollands zuinig over te doen. Waren we voor onszelf ook maar wat minder zuinig. Zoals de randstad de fundering voor ons verdienmodel is, zo zijn wijzelf het fundament onder ons inkomen. Die logica volgend zouden we alle ballen op ons welzijn gooien. Onze gezondheid voorop zetten. Proactief en niet alleen met Nieuwjaar wanneer we en bloc debiteren dat gezond zijn het allerbelangrijkst is. Want onze gezondheid garandeert een stabiel inkomen. Een kinderlijk eenvoudig gegeven. Het tegendeel is helaas waar. Met speelse achteloosheid plempen we de grootst mogelijke rotzooi in ons lichaam. Geven de fabrikanten de schuld voor het produceren ervan en vergeten dat wij die rotzooi kopen en nuttigen. Willen we het wetenschappelijk aangetoond hebben dat het ook rotzooi is. Wat een geweldige humor. Wijzen onze eigen verantwoordelijkheid af als een heet theekopje waar we onze vingers aan branden. Vervuilen onze levensaders, de rivieren. Onze levenslaag, de bodem. En onze levensadem, de lucht. Daar zijn we wel heel consequent in. Dan gaan we plots niet voorkomen maar achteraf zuiveren. Daar hebben we altijd een goede reden voor. Vaak een economische reden. Goede grap. Want voorkomen is goedkoper. Gaan we achteraf met verve de schade herstellen wanneer onze gezondheid ons ten lange leste in de steek laat na een uitputtende slag in een poging te ontdekken hoe ver de vergevingsgezindheid van ons fysiek strekt. Ons lichaam is tot heel veel in staat. Kan heel veel rotzooi verstouwen maar er zijn grenzen. Overal zijn grenzen aan. Ook aan naïviteit. Die transformeert vanzelf wel in realiteit. Loopt onze vitaliteit de soep in, dan komen we in actie. Dan gaan we het gevecht aan. Een gevecht waarbij we onszelf onwillens en onwetens in een underdog positie onzalig in de achterhoede hebben gelazerd. Daar waar je leert om aan het kortste eind te trekken. Dat biedt ook sloten met wijsheid. De beleving is alleen veel minder. Stukken minder. Het is waar je voor kiest...

Blog skriebels dag 74 | 30 januari 2016

Erykah Badu zingt On & on. Indertijd was zij de soul revelatie van haar generatie. Een nieuwe stem aan het firmament. De voorloper van een hele golf van aanstormende soul diva's. Een dame met stijl en een heel eigen geluid. Karaktervol. Uitgesproken. Niet voor iedereen. Daarna niet meer veel van haar gehoord. Opkomst en ondergang. Net als de zon. Je eigen stralen hebben een beperkte reikwijdte, maar in die beperking kun je volle kracht stralen. Gedurende een tijdje. Dat kan een leven lang zijn maar meer niet. Foetelen heeft geen zin. De feiten leren gebruiken helpt teleurstelling voorkomen. Een beetje hulp, een drager, een ondersteuner is handig. Net zo goed als een iPod zinnig is als drager om muziek mee te nemen op je weg. Zo gebruik ik krachtige op mij uitgezochte mineralen om mij te helpen dat vermogen de ruimte te geven. Haar album Baduizm begeleidt mijn wakker worden. Laten mijn gedachten vrij dwalen terwijl ik een bloedbad produceer tijdens het scheren. Kracht gaat gepaard met gestuntel. Een fraai duo. Een kabbel dag. De aanzet voor nieuwe ontmoetingen. Ben nieuwsgierig wie ik ga tegenkomen. Sta tegenwoordig weer vaker op een beurs. Een hernieuwde kennismaking met een bekend fenomeen. Ooit startte mijn loopbaan met een beurs. Meteen internationaal. Meteen in mijn element. Spreek mijn talen. Hou van mensen. En sta ik ergens achter. In mijn casu mineralen die je in voordeel werken. Dan is dat heerlijk meegaan in het moment. Dan vind ik het een feestje om mensen mee te nemen in een verhaal dat zinnig is en werkelijk iets voor ze oplevert. Potten kan breken. Op hele lange termijn. Je leven lang. Krijgt mijn enthousiasme het podium en de vrije teugel. En dan groei mijn element. Stroomt de energie uit al mijn gaten...

Blog skriebels dag 73 | 29 januari 2016

Conflict verandert een aardig iemand in een giftige ratelslang. Dan verandert mijn geduld en vredelievendheid in een hartklop in ongeduld en oorlogszucht. Daar waar ik in prettige doen eindeloos geduldig kan zijn. Oog heb voor de opening. In verbinding ben. Zo groot is de tegenstelling wanneer ik me aangevallen voel. Me bedreigd voel. Dan schiet mijn lontje razendsnel in de hens. Worden mijn woorden koppensnellers en scalpjagers. Sneller dan ik met mijn ogen kan knipperen. In conflict zijn mijn woorden de eerste en laatste lijn in mijn defensie. Tonen ze tegelijk offensieve en defensieve stekels. Een oude reflex die soms heel nuttig is wanneer het ook echt aan de orde is. Maar soms ook de boel heftiger laat oplaaien bij een welgemeende aanleiding. Want het zijn niet alleen de woorden die in brand vliegen. Ook mijn mimiek is op het oorlogspad. Het suist je als een totaal concept om de oren. Bedreigt je ogen. Bedriegt je ogen. Want de soep is minder heet dan ik het pontificaal op je bordje kwak. Het heeft veel weg van de dreiging in de film Labyrinth. Het lijkt heel wat maar eronder gaat een klein hartje schuil. Mooie poppenkast. De Cleaners die met hun indrukwekkende machine vol draaiende messen het Labyrint schoonvegen blijken in feite een paar goblins die zich lens trappen op hun piepende trap-mechanisme. Dat vraagt van de ander tegenwoordigheid van geest om dat te weerstaan. Nuchterheid en volhardendheid om daar doorheen te prikken. Om de alarmfase rood weer in het groen te krijgen. Gelukkig gebeurt dat ook. Ben ik alleen maar blij om. Raak dan verstrikt in iets ouds dat nu niet speelt maar wel nog een vage echo heeft. Een laatste schermutseling om me dat tikje bewuster te maken. Oud struikeldraad dat nog even weerlicht. Met wegstervend nog wat nasputterend gerommel verdwijnt de onweersbui uiteindelijk achter de horizon. Niet zo snel als het noodweer naderde, dat weer niet. Maar het drijft over om niet meer terug te komen. Dan ontstaat vanzelf de ruimte voor plezier. Conflict verdiept de liefde op intense wijze. Lloyd Cole and the Commotions zingt Rattlesnakes. Die zijn giftig maar ze waarschuwen. All you need is, love is all you need...

Blog skriebels dag 72 | 28 januari 2016

ui Buiten zit een Vlaamse gaai met een triomfantelijke blik in een tak te pikken. Vol overgave. Moet blijkbaar erg lekker zijn. De Vlaamse gaai vind ik wel een beetje mijn vogel. Voel me verwant. Heb geen vliegaspiraties. Dat niet. Is een kraaiachtige die niet aan zwart doet. Verre van zelfs. Een charmant brutaaltje. Heeft wat weg van een indiaan bedenk ik me nu. De roodhuid onder zijn gelijken. Zijn gezicht in pregnante oorlogstinten met witte en blauwkleurige veren op favoriete plaatsen. En daverend eigenwijs. Niet onbelangrijk. Net als de specht. Bij de Indianen is mijn teken dat van de specht. Bij uitstek het Sjamanen teken. Ben gezegend met sterke tekens. Een draak bij de Chinezen. En zelf eerste zoon. Eerste en enige zoon Xahro is ook een draak. Bij de Chinezen word je dan bijna met goud bekleed zoveel aanzien levert dat op. Ben gevoelig voor aanzien. Mijn addertje onder het gras. Was een hardnekkige en terugkerende valkuil waar ik hard voor heb moeten werken om dat te transformeren. Bij zo'n draak steekt mijn sterrenteken kreeft waar ik lange tijd totaal niets mee had dan weer schriel af. Zo lijkt het. Is allemaal veranderd. Met de rijpheid rijpt ook wijsheid. Zorgt voor een prima evenwicht. Sterke tekens om kwetsbaarheid te maskeren. Net als de schaal het gevoelige van de kreeft. Je hebt sterkte en zwakte nodig. Het zijn allebei krachten waar je uit kunt putten. Er zit zwakte in sterkte en sterkte in zwakte. Het is handig om daar geen onderscheid in te maken. Indianen. Ik heb zeker iets met Indianen. Bewonder hun pure uitstraling, hun levenshouding. Hun verbinding met alles om ons heen. Ze dragen de kracht van de aarde uit. De kracht van leven. Een zijn met het universum. Dat spreekt me enorm aan. En met al hun kracht ook totaal kwetsbaar. Geen partij voor de blanken. Ook dat is evenwicht. Heel specifiek voel ik me verbonden met de Arawakken. Een Indianen volk dat verspreid over de Antillen woonde en vooral ook op het eiland Aruba. Er stroomt Arubaans bloed door mijn lijf. Dan is de link gauw gelegd. Heeft ook voordelen. De zon hoeft maar in de buurt te zijn en ik ben bruin. Die verbondenheid gaat heel ver terug. Als kind las ik een boek. Jossy wordt een indiaan. Sindsdien reddeloos lotsverbonden. Het zakt af en toe naar de achtergrond maar het is altijd aanwezig. Voor Indianen mag je me wakker maken. Heb de film Thunderheart al ontelbare keren gezien en nog steeds krijg ik er geen genoeg van. Een achteloze aanleiding kan genoeg zijn om het vuur weer te laten opvlammen. Tears for fears zingt Woman in chains. Was de ontketenende doorbraak voor Oletta Adams. Well it's a world gone crazy. So free her! The sun and the moon. The wind and the rain. Een beetje gek is niet gek...

Blog skriebels dag 71 | 27 januari 2016

Sade zingt Every word. Every word you say. Teleurstelling klinkt erin door. Haar vertrouwen is beschaamd. Elvis costello zingt Still. Sometimes words tumble out. Liefde aan het woord. Lips kiss. Woorden gaan alle kanten op. Vertalen gevoelens waar we over struikelen. Die ons raken. Overhoop halen. Blij maken. Verraden. Vertrouwen schenken. Woorden geven lucht aan het wijde uitspansel van onze geest. Aan onze beleefwereld. Woorden verbinden. Woorden splijten onbarmhartig. Woorden brengen in beweging. Goldfrapp zingt Clowns. Woorden entertainen. Zetten op het verkeerde been zodat een nieuw evenwicht kan ontstaan. Een nieuwe richting een kans krijgt. De beklemming even haar houdgreep laat verslappen zodat inzicht kan ontsnappen naar een nieuwe fase in ontwikkeling. Twijfel zaait kennis. Woorden verpulveren zekerheden. Scheppen verwarring. Creëren chaos waaruit een nieuw jij kan opstaan. Woorden inspireren. Irriteren. Intrigeren. Zijn intriganten. Als eenzaat tegenover een fikse oppositie komt mijn element helemaal naar boven drijven. Ben dan die vis in het water. Ballen mijn kwaliteiten samen tot iets onverzettelijks. Ooit liefkozend splijtzwam genoemd. Wel vaker. Dat kwam ergens vanuit de tenen. Van pure ergernis. Van onmacht. Op het juiste moment een splijtzwam zijn omdat oneerlijkheid, machtsmisbruik, eenkennigheid of simpelweg blindheid roet in het eten dreigt te gooien is lef hebben. Niet bang zijn om te zeggen wat gezegd moet worden. Wat in de lucht hangt en bidt om uitgesproken te worden. Stand houden en trouw zijn aan je opvattingen is onder dat soort condities hard werken. Dan help ik het lot een handje. Ben ik de spreekbuis voor verweesde woorden. Voor onderdrukte woorden. Knok ik voor het juiste op dat moment. Neem ik consequenties voor lief. Dat smaakt zoeter dan zoet al zijn de druiven van het pal staan nog zo zuur in het vuur van de verwijten. Die later zullen verdampen als het weten doordringt. Of nooit wanneer het geheugen weigert om te erkennen. Dat vertrouwen vraagt enorm veel van me. Dat ga ik niet uit de weg. Dat motiveert een streven diep van binnen. Dat is mijn missie. Als een moderne tempelier draag ik het goede in mijn vaandel en strooi het licht kwistig rond....

Blog skriebels dag 70 | 26 januari 2016

Sing us a song. You're the pianoman. Doen waar je goed in bent. Billy Joel zingt The Pianoman. Stond op een dubbelalbum. Een fenomeen dat verdween met de komst van de cd. Net als de voor- en achterzijde van een plaat. Alle informatie kwam voortaan op 1 kant terecht. Meer gemak. Minder gedoe. Een uitkomst voor mij. Geen eindeloos doordraaiende LP omdat mijn Thorens wel subliem geluid produceerde maar geen automatische afslag bezat. En ik weer eens in slaap gevallen was. Aandacht was geboden. Zorgvuldig de naald erop en zorgvuldig eraf. Was gek met mijn platen. Plastic buitenhoes. Plastic binnenhoes. Top platenspeler. Geen franje. Super functioneel. In dienst van het oorstrelende geluid. De hele audio installatie stond in het licht van de muziek. Er brandde geen lampje teveel. Pure soberheid voor een hemels genoegen. Ik ging niet meteen overstag. Dat niet. Dat moest groeien. Zag de voordelen maar hapte nog niet. Liep ook niet voorop met de iPod. Volg mijn eigen koers. Doe waar ik goed in ben. Gebruik mijn kwaliteit. En mijn beste kwaliteit is mijn vermogen om te uiten. Mijn stem raakt. Is niet gemaakt om te zingen. Dat niet. Beslist niet. Ooit een bijna wanhopig stop met zingen in de badkamer verzoek van een buurvrouw gekregen. Ze kwam er speciaal voor aanbellen. De nood zat nogal hoog en ze schatte in dat ze het niet lang meer kon volhouden. Mijn stem is gemaakt om te praten. Om woorden te geven aan mijn andere kwaliteit. Mijn ideekracht. Mijn overtuigingskracht. Zie de dingen anders. Weet waarover ik praat. Kan krachtig verwoorden. Ben de woordman. Een ervaringsman pur sang. Een woordman is er om het weten te vertolken. Zal woorden meer laten uitvliegen. Meer de vrijheid geven in dienst van een waarheid die raakt. Een waarheid die je overstag helpt. Die je dichter bij jezelf brengt. Doen wat nodig is. Meer laten stromen. Als een virus vermenigvuldigend woorden verspreiden. Woorden die de stilte verbreken. Die doen verbleken. Heb genoeg smaken in huis. Ideeën kracht bijzetten. Mijn keel gaat het nog druk krijgen. Tijd om mijn instrument met nog meer vreugde te bespelen...

Blog skriebels dag 69 | 25 januari 2016

Muziek en film. Dat zijn mijn drank en drugs. Heerlijk om dat te kunnen delen. Om dat delen toe te laten. Je moet er wel iets voor doen. Het onbekende betreden. Het niet alleen willen. Niet teveel alleen willen. Niet teveel zelf. Boston zingt Foreplay longtime. Op de albumhoes stond ooit: no synthesizers used. Listen to the music. Overbodige informatie. Was en ben nog steeds onder de indruk. Luister graag. Niet vaak. Ik pik mijn momenten. Zoals nu. Sommige zaken behouden hun kwaliteit dwars door de tijd. Een liedje dat zich met brute overgave door de speakers naar buiten wurmt. Gelukkig zijn die niet van gisteren. Het zijn Muse veteranen en dan kun je wel wat hebben. Erin slagen de ultieme bombast met 2 vingers in de neus te verhapstukken maakt je tot een grote kei onder de luidsprekers. Dan tel je mee. Dan is Boston maar een eitje. Well I'm taking my time. I'm just moving on knibbelt vriendelijk in mijn oor met de kracht van een tornado. I've got to keep on chasing that dream or I may never find it. Weten wat je wilt. Daarvoor durven uitkomen. En daar je rust in bewaren. Niet gek laten maken wanneer het niet onmiddellijk lukt. Delen waar je mee bezig bent. Open kaart spelen. Je ontvankelijk opstellen. Hulp vragen en accepteren. Uitdagingen voor mij. Oh ik weet wel wat ik wil. Maar tjonge dat uiten. Dat laten blijken. Een oester doet het beter. Maar ik begin het te leren. More than a feeling zingt Boston. Samen maakt het gevoel zoveel groter. Het plezier zoveel groter. Instant. Je schaduw achter je laten werkt bevrijdend. Minder Mata Hari. Meer in de volle zon. Het kost je wat doortastendheid maar dan opent een compleet andere wereld in dezelfde wereld. Zelfde uitdaging. Andere beleving. Piece of mind. Take a look at her klinkt het niet mis te verstaand. Met volle overtuigingskracht eruit geschreeuwd. Scheurende gitaren. Beukende drums. Ik kijk en geniet. Met volle teugen. There is something about you. Mijn hart roffelt volle bak...

Blog skriebels dag 68 | 24 januari 2016

Ik voel me een zendeling. Dat maakt me net zo drammerig als de monniken in The Mission. Of welk ander slag verlichtingsbrengers ook. Wil te graag overtuigen. Te graag zieltjes winnen voor de goede zaak. Tamelijk zinloos. Overbodig kwistig zijn met mijn energie. Mensen voor me innemen. Aardig gevonden willen worden. Overhalen. Niet onbaatzuchtig. Er ligt een agenda onder. Een lieve manipulator. Een aardige veroordeler. De ergste soort. Die herken je niet meteen. Pas als het te laat is. Als mijn web je al stevig in zijn greep heeft. Blijkbaar hou ik te weinig van het donker. Veroordeel ik het donker, terwijl ik je als een gulzige vampier naar mijn wereld van het licht zuig. Glip je ongemerkt in een onvrijwillig veranderingstraject. Toch een blijk van gebrek aan vertrouwen. Durf onvoldoende te bouwen op wat ik zie, wat ik weet. Hoe het werkt. En weten doe ik het het. Denk ik alsmaar. Maar zou ik het echt weten dan zou ik vertrouwen en met laten. Daar zit dus een loei van een kink in het verhaal. Wil altijd dat extra stapje zetten. Het laatste woord hebben. Het hoogste woord als het even kan. Hoogste tijd om te genieten van hetgeen naar me toe komt. En die fase is al begonnen. Heb een beetje de blindheid om dat niet te zien. Was nog niet zo lang geleden aan het wachten op mijn voorgerecht terwijl het al enige tijd voor mijn neus stond. Dit schrijvend en realiserend ergens in Almere komt er prompt iemand naar me toe om te vertellen hoezeer ze geïntrigeerd is door de sfeer van mijn boodschap hier op deze plek. Dat ze volkomen spontaan de rust ervaart die de mineralen uitstralen. Minder doen meer laten gebeuren. Het juiste doen. Niet perse niets doen. Iets aanzwengelen en nieuwsgierig zijn naar de beweging die daaruit voortvloeit. Mijn energie meer laten dansen. Dat is pas zinvol. Dat is fijn verknoeien... John Barry speelt The John Dunbar theme uit Dances with wolves. Een zendeling met respect voor Indianen. Iemand die stappen zet vanuit nieuwsgierigheid. Die danst met de wolf. De zeldzame schoonheid van een ogenblik als dit overvalt me. Laat mijn hart stralen. Keer op keer op keer...

Blog skriebels dag 67 | 23 januari 2016

Op reis naar jezelf. Dat is een omgekeerde beweging. De indirecte weg. Van buiten naar binnen. Een lus naar jezelf. Mooi. Zeker. Een manier. Natuurlijk. Vanuit jezelf reizen. Van binnen naar buiten. Dat is pas een uitdaging. Dat is een weg die meteen begint. Direct. Niet dadelijk. Nu. Vanuit contact stappen zetten. Vanuit je hart reizen. Ontdekken wat je tegenkomt. Wie je tegenkomt. Ontdekken hoe jij uitpakt. Hoe jouw reis uitpakt. We reizen naar aspecten van onszelf. De onbekende kant van onszelf. Van onze wereld. Komen eigenlijk nooit los van onszelf. Nooit los van onze wereld. Het is een deel van ons. We hoeven ook niet los te komen. Het is zelfs onmogelijk. Hoeven onze zinnen niet te verzetten. We denken nieuwe dingen tegen te komen, maar ze zijn niet nieuw. Het is ons eerder gewoon niet opgevallen. Alles is er. Alleen wij waren er nog niet aan toe. Waren er nog niet klaar voor. Geen tijd. Geen aandacht. Geen zin. Geen idee. We zijn heel maar denken niet heel te zijn. Voelen ons afgescheiden. In het tegenkomen ontdekken, her-inneren we het heel zijn. Raken we weer heel. Het probleem is onze voorliefde om voorwaarden stellen. Willen dat op onze wijze. Gaan daar naar op zoek. Maken ons afhankelijk van een idee. Van iemand. Dat mag. We mogen nodig hebben. Hebben voortdurend nodig. Kunnen bijna niets alleen. Zonder zuurstof geen leven. Was het de bedoeling dat we het alleen zouden moeten kunnen dan waren we allemaal aparte planeten. Kwamen we niemand tegen. In de ontmoeting zit de oplossing. In het samen zit de sleutel. In de weg de bewandeling. We reizen en ontmoeten om onszelf te vinden. Een mooie kronkel. Bochtjes maken om de kern. Je kunt ook de kern vastpakken en daarmee aan de slag gaan. The Blue Nile zingt Stay close to me. We zoeken het graag ver weg. Maar het antwoord is dichtbij. Dichtbij in jezelf ligt het doel van je reis. Jij. Geniet van het openen van jou...

Blog skriebels dag 66 | 22 januari 2016

Ons leven past ons als een handschoen. Als een Italiaans maatpak. Perfect op maat. Perfect van snit. Perfect van stijl. Jouw voorkeuren. Mijn voorkeuren. Jouw fijnafstemming. Mijn fijnafstemming. Het zit er allemaal in verwerkt. Veel werk geweest om het te maken. Durf jij dat Italiaanse maatpak aan stukken te scheuren. Durf ik mijn maatpak uiteen te rijten. Want zodra ik ook maar en beetje verander, dan past het niet meer. Duivels dilemma. In eerste instantie probeer je je nog aan te passen. In figuurlijke zin hou je je buik in. Of je adem. Trek je wat harder aan de knoopjes. Hoop je dat ze houden. Maar er is geen houden aan. De naden beginnen al los te laten. Het scheuren is begonnen. Een lawine van oorverdovendheid breekt naar buiten. Er gaat nog iets van een steek door je hart. Iets van afscheid. Was toch een mooi pak. De knelling drijft je naar buiten. Je eigen beknelling. Zelf gefabriekt. Zorgvuldig geconfectioneerde reflexen, secuur gesneden patronen die mijn boeltje een aura van veiligheid verschaffen. Oh wat zit het me uiteindelijk in de weg. Ze staan tussen mij en mijn geluk in. Als een aan het kortste eind trekkende in het nauw gedreven kat biedt het oude vertrouwde wanhopig weerstand. I can't give everything away zingt David Bowie. Ik kan alles weggeven, maar mezelf weggeven is geen optie. Onmogelijk. Mijn reflexen. Mijn patronen bij het grof vuil zetten of tegen het licht houden natuurlijk wel. Die optie ligt meer voor de hand. Is tegelijk ook moeilijk. Ontegenzeggelijk. Je eigen veiligheid open breken. Geen sinecure. Daar zit wel mijn ruimte. Mijn eigen ruimte innemen om uit te breken. Uit mijn zelf geschapen keurslijf. Hier met die schaar. Ik hoef niet te wachten tot het gaat scheuren. Ik kan ook zelf die stap zetten. Aan stukken dat pak. Hier kom ik...

Blog skriebels dag 65 | 21 januari 2016

Gezond egoïsme. Gezonde arrogantie. Gezond de oren wassen. Gezond de ander met de rug tegen de muur zetten. Er is groot verschil tussen een houding aanmeten en een houding gebruiken. Het ene heeft te maken met jezelf staande houden. Nodig hebben. Vanuit frustratie of ander gebrek. Je compenseert een innerlijke leegte met uiterlijk vertoon. De leegte blijft zodra je stopt met jezelf verstoppen in iets wat je jezelf hebt aangeleerd om jezelf overeind te houden. Het betere voorwenden. Dat kost veel energie. Je loopt op je tenen. Levert angst op. Bang voor de ballon die doorgeprikt wordt. Zo'n houding kun je niet laten varen zonder de pijn te ervaren die eronder zit. Je bent haast verplicht om je zo op te stellen anders red je het niet. Ga je onderuit. Kom je in je eigen shit terecht. Het ander heeft te maken met meestromen. Meegaan in wat nodig is op dat moment. Heeft te maken met duidelijk zijn. Duidelijkheid die van je gevraagd wordt. Vanuit een vreugdevol hart. Vanuit volheid. Vanuit vrijheid. Innerlijke vrijheid. Je weet dat je niet arrogant bent, dat je geen egoïst bent, maar de situatie vraagt om arrogantie, vraagt om egoïsme. Om dominantie. Om autoriteit. Dat kan alleen maar als jij het niet werkelijk nodig hebt. Als je vrij bent om het wel of niet te gebruiken. De scheidslijn daartussen luistert heel nauw. Oplettendheid is geboden. We hebben een breed scala aan kwaliteiten. Aan kanskaarten. Die mogen we allemaal gebruiken. Dat is onze ruimte. Onze speelruimte. Oordeelkundigheid is noodzakelijk. Veroordeel vooral niet. Oordeel niet vooraf. Doe gewoon. Ontdek wat nodig is op welk moment. Dat kan alleen maar door goed naar jezelf te luisteren. Door goed bij jezelf te blijven. Eerlijk te zijn. In de gaten te hebben wat je doet. Aandacht is key. Niets hoeven bewijzen. Niemand hoeven overtuigen. Een schoft zijn vanuit een lieve inborst. Een klootzak met een goed hart. Ergens op duwen, ergens tegen aan schoppen omdat je weet dat er iets veel mooiers onder klem zit. Iets waarachtigs. De leugen ontmaskeren. De façade doorprikken. De leegheid bloot leggen. Dat vraagt moed. Soms meer moed dan je lief is. I belong to you zingt Muse. How much pain has cracked your soul. How much love will make you whole. We hoeven niemand heel te maken. We zijn heel. We hebben alle liefde in ons. We zien het alleen niet. Hoe blind willen we zijn. Een gezonde blikseminslag, een goede donderslag in je vastigheid doet wonderen om weer te zien hoe het zit. Om weer te doen wat je werkelijk wil. Om weer terug op je lijn te komen. Lucie Silvas zingt Nothing else matters. Forever trust in who we are...

Blog skriebels dag 64 | 20 januari 2016

Kate Bush zingt Among angels. Een piano in de stilte. Haar ijlende stem als begeleiding. Zelden wordt de stilte zo breekbaar verbroken. Stilte is een apart fenomeen. Vele soorten stiltes. Ongemakkelijke stilte. Opgeluchte stilte. Hoorbare stilte. Ooit op Madeira een plek beleeft waar de stilte pijn deed aan mijn oren. Een onwerkelijk oord verborgen op het plateau dat centraal op het eiland ligt. Een laagvlakte boven op de berg met het karakter van een Engelse moor. Om die stilte te vinden moest je weer afdalen in een kloof verscholen in de laagte op die hoogte. Prettig bizar. Sowieso een maf eiland. Liefkozend bloemeneiland genoemd. Doorweven met levada's, smalle irrigatiekanalen dwars door de bergen die het mogelijk maken om zonder stijgen of dalen op de meest mooie plekken te komen. Bijzondere ervaring. Op die onwaarschijnlijk stille plek stond de wereld stil. Onwillekeurig hield ik mijn adem in. Bang om die stilte te verstoren. Indrukwekkend. Het voornemen om daar Tai chi te doen was onbegonnen werk en mislukte faliekant. Wat tussen de koeien wel lukte, lukte daar volslagen niet. Kon niet bij mezelf blijven. Was ook niet de bedoeling. Niets doen bleek het devies. Genieten. Het enige dat bewoog waren mijn tranen. In stilte. Omringd door niets. Door ademloze schoonheid. We worden voortdurend omringd door schoonheid. Door engelen zonder vleugels. Een onbekende buurman die ik op straat niet zou herkennen maar wel een voor mij bestemd pakket aanneemt en in alle vroegte komt afgeven. Een opgestoken middelvinger onderweg van een engel met een ander gevoel van rechtvaardigheid. Onbedoeld helpen we elkaar meer dan we in de gaten hebben. Zijn we engelen voor elkaar. Iedereen werkt vanuit het goede. Iedereen draagt bij aan toenemend bewustzijn. Ook de grootste klootzak ter wereld doet nog iets goeds. Dat is geen gemakkelijke waarheid. Maar het is een waarheid. We zijn allemaal in meer of mindere mate onbewust. Waren we volledig bewust dan zouden we elkaar of onszelf niets willen aandoen. Nada. Niente. Onbewustheid is nodig om beweging te veroorzaken. Beweging is verandering. Verandering is groei. Prachtige muziek klinkt in de achtergrond nu. Ik kom overeind. Ben nieuwsgierig. Tennessee heet het stuk. Komt uit de film Pearl Harbor. Mijn glimlach groeit. Treffender kan niet. Pearl Harbor was een sleutelmoment in de geschiedenis. Een belangrijke kentering. Dramatisch toen, met verlies van heel veel levens. Maar cruciaal voor onze vrijheid nu. De aanval van de Japanners heeft ons onbedoeld een schitterend kado opgeleverd. Zij schokten de Amerikanen in beweging die iets te hard naar hun eigen navel staarden terwijl de wereld in brand stond. Laaghartigheid zwengelde eervolheid aan tot as verzwelgende orkaankracht. Dat heeft miljoenen mensen iets moois gegeven. Vrede in Europa waar voorheen conflict woedde. Wie durft zo te kijken. Ik wel...

Blog skriebels dag 63 | 19 januari 2016

Blij zijn met wat je hebt. Blij zijn met wie je bent. Blij zijn met wakker worden zonder wekker en nog even kunnen blijven liggen. Blij zijn dat je wakker wordt überhaupt. Blij zijn dat je adem haalt. Kunt beminnen. Bemind wordt. Elke dag weer opnieuw je leven aanzetten en kijken wat er gebeurt. Wat je tegen komt. Wie je tegen komt. Het leven is een ketting van kleine wonderen. Kleine verrassingen. Elk moment weer. Eindeloos weer. Buiten wintert het. Er ligt nog steeds slagroom over de struiken. Wat poedersuiker op de daken. Geen grimmige koude toestanden tot nu toe. Wel grimmigheid in figuurlijke zin. Blijkbaar is 2016 een afgesproken uitcheck jaar. Mensen die bij leven al legende waren verwisselen en masse dit ondermaanse om te kunnen doorgroeien naar mythische proporties. De ene RIP na de ander. Allemaal niet zo verwonderlijk. Het zijn toptijden voor de dood. Dood is net zo goed leven. Onlosmaakbaar, onmisbaar deel. De dood sluit niemand uit. Hierin zijn we gelijk. We zijn ook gelijk. Pertinent. En tegelijk totaal verschillend. Onherroepelijk. Maar het laat me wel even stilstaan bij het feit door hoeveel moois we voortdurend omringd worden. Het mooie dat ik makkelijk over het hoofd kan zien als ik in beslag word genomen door gepeins. Terwijl dit peinzen nu juist mijn ogen opent voor het kleine. Wat een zalige paradox. Ik probeer het vooral niet te begrijpen. Harry Connick Jr zingt Drifting. Rondzwerven door onwetendheid. Dat levert veel moois op... Mijn iPod opent met Heavenly joy. Ik hoef het niet te verzinnen. Nergens voor nodig...

Blog skriebels dag 62 | 18 januari 2016

You only disappear zingt Tom McRae. Close my eyes I'm moving still. Vervoering. Laten gebeuren. Gevoelens toelaten. De ander laten indringen in je veiligheid. Je open stellen. Een situatie toelaten. De afstand. De verwijdering laten. Overgave is toelaten. Jezelf toestaan. Het zelf gunnen. Genieten van wat er is. Zien zoals het is. Niet meer. Niet minder. Niet groter maken. Niet wegwuiven. Heb zelf de neiging om de scherpe kantjes eraf te halen. Ervaar ik een gevoel van gemis dan vervang ik dat of relativeer het. Nu weet ik dat je dan jezelf te kort doet. Die scherpe kantjes maken juist het verschil. Zo'n emotie mag er helemaal zijn. Het is jouw reactie op iets. Het laat je zien waar je mee bezig bent. Samen mag. Alleen mag. Missen mag. Geen contact mag. Tekort schieten mag. Niet aardig zijn mag. Verwarring mag. Niet weten mag. Ik mag helemaal zijn. Met alles erop en eraan. Alle zwakte en sterkte. Dan transformeert zwakte in sterkte en sterkte in zwakte. Dan ben ik vrij. Ben ik vrij van de angst om mijn kracht te verliezen. Vrij van de angst om mijn zwakte te tonen. Op dat moment kan ik zijn wie ik ben. Ben ik vrij om mijn hele spectrum in te zetten. Om te handelen naar het moment. Dat maakt leven dieper. Rijker. Freak Power zingt Turn on tune in cop out. Let it flow now druipt mijn gehoorgang binnen. Meebewegen. Opgaan in de dans met jezelf. Met de ander. Elkaar niet hoeven begrijpen om het fijn te hebben. Het fijne weten volstaat. Genieten van dezelfde golflengte. Verschillende zenders. Verschillende kwaliteiten. Eurythmics zingt This city never sleeps. Zat in Risky Business met een piepjonge Tom Cruise en een ontwapenende Rebecca de Mornay. Zweterige scene in de metro. Zou een aardige suggestie voor een ultieme laatste wens kunnen zijn. I guess It's just a feeling. If I listen in I feel my own heart beating. Opgaan in intimiteit. Aandacht hebben. Elkaar beleven is jezelf ontdekken. Vooral doen. Gotan Project zingt Chunga's revenge. Een ritme om stoer op mee te deinen. Latino macho. Trots zit ook in mijn pakketje. Mijn schouders laten zich meeslepen. Het wiegen begint. En daar vallen mijn heupen in de maat. Vervoering. Lekker begin van deze dag...

Blog skriebels dag 61 | 17 januari 2016

Gazpacho zingt Mary Celeste. Soms hoor je muziek op indringende momenten. Momenten die daardoor diep in je wezen geëtst raken. Instant bijblijven. Voor altijd. Dat heb ik ook met geuren. Maar met muziek is dat nog een fractie intenser. Gazpacho hoort bij de sloot aan nieuwe muzikale irrigatie die vanaf 15 november op gang is gebracht door een in liefde gedrenkte ontmoeting met almaar uitvloeiende uitwaaiering. Een zoete implosie met ongekende kracht. Met veel nieuwe ontdekkingen, terwijl ik op het gebied van muziek toch echt wel wat gewend ben. Blijkbaar niet, want de verrassingen en heropeningen buitelen over elkaar heen. Alt-J zit ook in dat rijtje. Muziek staat überhaupt met stip weer hoog op mijn aandachtlijstje. Het zit in mijn blog. In mijn dag. In mijn auto. In mijn hoofd. In mijn agenda. Een caleidoscoop vol inspiratie die voortdurend nieuwe deuren op een kier zet en aanspoort om af te pellen wat erachter verstopt zit. Een aanhoudende bron van blijdschap. Mijn oren raken net niet buiten adem. Net als mijn lippen mogen ze vol aan de bak. Nieuwe herinneringen. Oude herinneringen. Verbonden door liedjes. Hoorde net Terence Trent d'Arby langstrekken met Let her down easy en mijn gedachten zitten prompt in München tijdens mijn eerste Mode Messe begin oktober 1986. Een broekie met een grote mond. Het liedje zat in een likkebarend entertainende modeshow en omlijstte de bruidsjurken. Het was de start van een enerverende fase in mijn leven. De show maakte indruk die na al die jaren nog steeds niet vervlogen is. Was een periode van belangrijke kruisingen. Doorspekt ook met beurzen. Net als nu. De geschiedenis werkt in cirkels. De weg ligt open en lonkt naar me. De vraag is waarheen. Archive zingt Again...

Blog skriebels dag 60 | 16 januari 2016

Ik ben op zoek naar een lichte toon. Naar lichtvoetigheid. Luchtigheid. Minder sturm und drang. Speelser. Frivoler. Meer vanuit het gevoel van vrijheid en blijheid waar ik in zit. Al enige tijd nu. Blossoms zingt At most a kiss. Een jong gezelschap uit Groot Brittannië. Overgewaaid via de radio. Al zou in een samen niets meer zitten dan een kus dan nog zou je een wereld aan je voeten hebben. Er zit zoveel verborgen in een kus. Een continent aan ontdekkingen. Jou zou er bijna een leven voor nodig hebben om het hele raffinement van de kus te doorgronden. Ben 51 jaar moeten worden om erachter te komen dat de kus een universum op zichzelf is. Wauw kan ik je zeggen. Altijd al een grote fan geweest van zoenen, maar de gradaties die sinds luttele maanden open bloeien laten me regelmatig beduusd achter in een zinnenprikkelende nagalm. Een waas vol verwondering. En nog vinden er openbaringen plaats van verrukkelijke orde. En dat is alleen maar de kus. Dan is er ook nog zoiets als de dans van de handen. Sinds 2015 weet ik dat ook in handen dimensies verborgen zitten die aanzetten tot enthousiaste expedities. Heerlijke geheimen die al strelend en om elkaar heen dartelend vreugdevol aan het licht komen. Vingers die in een tango met elkaar verwikkeld zijn. Sensueler dan de blinde Al Pacino in Scent of a woman met Gabrielle Anwar. En die mocht er al zijn. Vingertoppen. Handpalmen. Polsen. Zweren samen in een ritmische wals zonder klanken. Pure koestering. Alleen begeleid door een glimlach die uitblinkt in stilte. Verblindend in een zee van plezier. De heerlijke lichtheid van het bestaan kan niet treffender gevangen worden dan in dat lachende spel met elkaar. Alt-J zingt Nara. Light the fuse. Halleluja, halleluja. Love is the warmest color klinkt het. Halleluja is de toon die aardig in de buurt komt. De spijker op zijn kop...

Blog skriebels dag 59 | 15 januari 2016

Het is geen winter zonder sneeuw meer. Wel de eerste december zonder vorst ooit. En met afstand de warmste sinds de eerste meting in 1901. We grossieren in records. Maar gelukkig is er geen verband tussen klimaatverandering en wat we allemaal uitspoken en uitstoten. Tenminste dat vinden de struisvogels onder ons. Niks mis mee om je hoofd hardnekkig in het zand te proppen. Ik zie de attractie niet, maar contrasten maken duidelijker. Brengen scherper in beeld. Contrasten horen erbij. Sinds gisteren weer even kunnen proeven van wit. Niets fanatieks. Niets blijvends. Gewoon een voorafje. Je vindt het fijn of niet fijn. Het beïnvloedt je dag of niet. We hebben moeite om ons aan te passen aan veranderende omstandigheden. Blijven voortgaan op de gebaande weg. Gaan rustig in de file staan. Willen graag iets. Mooi weer bijvoorbeeld. Meer licht. Minder kou. Voor mij geen echt thema. In de kou gaat mijn tempo omlaag. In de warmte ook. Werkt goed. Ik wilde daarnet stoer buiten gaan zitten in het donker op mijn terras. Toch maar bedacht. Zo'n held ben ik niet. Blijkt. Maar het kriebelt wel. Dus dat gaat binnenkort wel ergens gebeuren. Ik ken mezelf. Daan zingt Icon op de radio. Studio Brussel. If you try to be an icon than the icon becomes you. Don't kid yourself. Hou je zelf niet voor de gek. Jij zet stappen. Jij schept je eigen omgeving. Jij geeft richting aan je leven. Jij wil iets bereiken. Iets uitstralen. Jij hecht ergens aan. Jij hangt er waarde aan. De ander doet jou niets aan. De ander doet iets. Jij bepaalt de lading van impact. Jij bent de veilingmeester die afslaat op de prijs. Die blijft hangen. Die zich laat vangen door je eigen onbewustzijn. Niets valt niet los te zien van je eigen handelen. Je eigen kiezen. Je eigen denken. Wil je iets, durf dan ook te kijken naar wat je eigenlijk niet wilt. Waar ben je bang voor. Daar schuilt de oplossing voor je verlangen. Voor je drijfveer. Soms zijn de verbanden mooier dan fictie. Op de radio starten ze een actie om Arsenal voetballer Aaron Ramsey van scoren af te houden. Ze hebben een link vastgesteld tussen zijn doelpunten en de dood van berucht- of beroemdheden. Zijn magere Hein lijst mag er zijn. Whitney Houston, Bin Laden, Gaddafi, Steve Jobs, Paul Walker, David Bowie en Alan Rickman. Gelukkig scoort Aaron niet veel. Dat verzacht een tikkel...

Blog skriebels dag 58 | 14 januari 2016

Goed kunnen denken is niet hetzelfde als je denken goed gebruiken. Wijsheid is schromelijk ondergewaardeerd in onze samenleving terwijl intelligentie royaal overgewaardeerd is. We kweken een universitair geschoolde elite met een ethiek van het laagste allooi. Grappig. We dichten overdreven veel gewicht toe aan het trainen van onze grijze cellen. Maar hebben nauwelijks oog voor het zorgvuldig inzetten van de macht die daarmee gepaard gaat. Bedden macht niet in bescheidenheid. Leren niet het nut van grenzen. Willen juist grenzen verleggen. Overtreden. Gokken op rudimentaire integriteit. Zijn op dat front zeldzaam naïef. Alles is een kwestie van balans. Van grenzen. Hoogopgeleid is niet gelijk aan hoogstaand. Was dat maar zo. Dan zouden de schandalen met topmannen niet over elkaar heen buitelen. Paolo Nuttini zingt Iron Sky. Oh that's Life. That's dripping down the wall. Oh a Dream that cannot breathe. In this harsh reality. Mass confusion spoon fed to the blind. Hartverscheurend mooi gezongen liedje met een wrange, vreemd genoeg positieve ondertoon. Serves now to define our cold society. From which we'll rise. Over love over hate. Through this iron sky that's fast becoming our mind. Over fear and into freedom. In het liedje zit ook een fragment van Charlie Chaplin in The Great dictator over Machine men with machine minds and machine hearts. Pakkend. Rakend. Puur rationeel zonder tegenhang is te calculerend. Te eenzijdig. Te koud. Te eng. Daar hoort een voldoende groot contragewicht bij. Veel meer hart,
veel meer besef van waar het werkelijk om gaat. Meer samenhang. Meer dienstbaarheid, fors minder beloning gericht. In de tekenfilm The Prince of Egypt figureert een liedje Through heaven's eyes met een prachtige tekst. And the stone that sits up on the very top of the mountain's mighty face. Does it think that it's more important than the stones that forms the base. Formidabel geformuleerd proza. Er bestaat geen leider zonder mensen die de organisatie vormen en bereid zijn om te volgen. Een leider zonder mensen is geen leider. Er bestaat geen winnaar zonder mensen die bereid zijn om te verliezen. Een nieuw perspectief is noodzakelijk. Is wenselijk. Een nieuw ethisch reveil om met Raymond van het Groenewoud te spreken. Het perspectief van samen in plaats van ieder voor zich. De aarde dat zijn wij allemaal. We kunnen hem maken of breken. Wat we doen raakt ons allemaal. Hier moeten we het zien te rooien. We kunnen er een bende van maken. We zijn hard op weg. De aarde overleeft dat wel. Maar wij mensen zijn daarin qua tijd wat meer beperkt. De aarde heeft miljoenen jaren. Nog miljarden jaren. Een mensenleven is helaas futiel op die schaal. Maar voorwaar ik ben optimistisch. Bewust zijn groeit op onverwachte plaatsen. Tegen de draad in. Elke flater groot of klein draagt daaraan bij. En flaters maken we bij het leven. Dus dat gaat de goede kant op. Soel zingt My singing soul. Het plaatst me terug op het strand van Ibiza. Chirincana, mijn favoriete strandtent. Eenvoudige picknicktafels. Een aarzelende voorjaarszon. Tomaten in olijfolie. Wijn erbij. De zee op een steenworp aan mijn voeten. De cadans van de golven. Een boer in de verte die de rode aarde ploegt. Leven is vrij zijn. We komen steeds dichter bij wie we zijn. Met vallen en opstaan. Blijkbaar is dat de weg. Het maakt struikelen vele malen leuker...

Blog skriebels dag 57 | 13 januari 2016

Motörhead zingt Ace of spades. I don't wanna live forever. Nou ja zingen dekt de lading niet echt. Met zijn steenkool aangekoekte stembanden bespringt Lemmy Kilmister je trommelvliezen om ze genadeloos mee te zuigen in zijn nietsontziende gegorgel. Tijdens mijn puberschap was dit kleinood van verwoestende ruigheid de tester van onze in elkaar geflanste muziekinstallatie die in volle galop als een ruiter van de apocalyps door de gekwelde speakers naar buiten brak om ons in vervoering achter te laten. Geweldige inbreuk op onze braafheid was dat. En de start van menig garagefeest waar drankmisbruik geduldig in de schaduw loerde om onverhoeds in je nek te springen. Mijn maaginhoud wees me meer dan eens op lessen die het betere koffiedik kijken niet had kunnen verbeteren. Ace of spades vormde in Shoot 'Em Up de soundtrack van een bloeddoorlopen scene in een trappenhuis voor een orgie van geweld als een macaber ballet. Ik zie Clive Owen nog steeds in een regen van kogels de held uithangen om Monica Bellucci te redden. Natuurlijk ontkomen ze. Hoe kan het ook anders. De werkelijkheid van de film is losser. Is beheersbaar. Gevangen in een scenario dat je elke kant op kunt laten gaan. Van happy end naar tragische dood. Lemmy ooit nog roadie van Jimi Hendrix heeft op de valreep van 2015 het aardse voor het eeuwige ingeruild en zit nu met Bowie sterke verhalen op te halen. Kanker velde ook hem. Kanker slaat op dit moment fel om zich heen. Zaait dood en verderf. Dunt onze geleden uit. Geen fijne dood. Gun ik niemand. Geen fijne aandoening ook. Kanker heb je. Je krijgt het niet. Het zijn je eigen cellen die zich tegen je keren. Verraad van binnenuit. Ultiem vernederend. Verwarring die uitgroeit tot iets dodelijks. Ooit een vriend vol levensvreugde zien tuimelen naar levensmoeheid. Getergd door pijn. De eigen pijn. Niet makkelijk om te behappen. Marvin Gaye zingt Sexual healing. Waart ook al vele jaren rond in The nightshift fraai vereeuwigd door The Commodores. Vermoord door zijn vader. Een natuurlijke dood is soms ver te zoeken. Op dit soort momenten een onbereikbaar ideaal. Tijdens datzelfde puberschap schetste hij het lonkende vergezicht dat me liet dromen van iets dat toen nog niet binnen mijn bereik lag. Het flirtte met mijn dirty mind. Speelde met mijn fantasie die ik ben blijven koesteren als een van de belangwekkende katalysators in mijn spectrum. Mijn fantasie is mijn kracht. Er komt bizarre humor uit voort en een afwijkende kijk op de dingen om mee heen. Het helpt me om lijntjes te zien die anderen over het hoofd zien. Daarmee kan ik me onderscheiden. Daarmee kan ik iets aanreiken. Helpen. Op jouw maat. Op mijn manier...

Blog skriebels dag 56 | 12 januari 2016

John Farnham zingt You're the voice. Voor het eerst gehoord tijdens een wereldwijd benefiet festival op tv. In mijn beleving was dat Live8 op 2 juli 2005 of iets in die geest. Een enorme menigte die luidkeels meebrulde. En ik op de toppen van mijn longen voor het scherm. Een Australiër met een liedje dat me niet koud laat. Indringende tekst. You're the voice try understand it. We have a chance to turn the pages over. We're all someone's daughter, someone's son. How long can we look at each other down the barrel of a gun. De eigen verantwoordelijkheid nemen. Elke dag is ergens in de wereld conflict. Worden mensen door mensen afgemaakt. Verjaagd. Op de vlucht gedreven. Om redenen die niets met menslievendheid te maken hebben. Economisch bejag. Haat bejag. Godsdienstig bejag. We zijn erg creatief in een aanleiding vinden om een conflict te starten en in ons voordeel uit te leggen. Conflict elders is geen ver van je bed show. Denk dat vooral niet. Mensen bestaan niet vanzelf. Oorlogsmachines draaien niet op lucht. Die draaien op geld. Geld om wapens te kopen. Om soldaten te betalen. Om munitie aan te schaffen. Om brandstof voor vliegtuigen en tanks te garanderen. De hele wereld verdient aan oorlog. Is gebaat bij oorlog. Is blij met oorlog. Het levert winst op. Rendement. Jouw geld werkt daar voor rente. Olie industrie. Wapen industrie. Chemische industrie. Medicijn industrie. Aandelen industrie. Bij welke bank staat jouw geld. Wat doet jouw bank met dat geld. Maakt het je wat uit hoe jouw rente tot stand komt. We spreken over bloed diamanten wanneer er een link is met conflictgebieden. Maar geld in verbinding met conflict is in feite bloed geld. Hoe zuiver zijn je afwegingen als het om geld gaat. Interesseert het je echt. Of treur en huil je mee met de meute wanneer mensen zoals jij en ik mensen zoals jij en ik over de kling jagen dankzij geld van mensen zoals jij en ik. Bij criminelen spreken we over de boven en beneden wereld. Hoe moeten we deze realiteit noemen die onze wereld is. Laten we het humor noemen. Want dat is het. Mijn geld staat bij de ASN Bank. Samen met de Triodos bank zijn het de enige 2 exponenten in Nederland die pal staan voor ethisch bankieren. Schone banken of niet. Wij zijn degene met de vuile handen. Indirect weliswaar maar toch. Wij maken te graag onderscheid. Tussen vluchtelingen waar we zelf via de geldstroom veroorzaker van zijn. Tussen autochtonen. Tussen allochtonen. Tussen vreemdelingen die we allemaal zelf zijn. Stap uit je wereld en je bent vreemdeling. We zijn allemaal ergens vreemd. Daaraan kan niemand zich onttrekken. Laten we houden van het vreemde. Het onbekende. Dat heeft al heel veel nieuwe smaken opgeleverd. Kruiden die ons leven pittiger maken. Of de koffie die je drinkt. Exotische gerechten die we verorberen. Ooit begonnen als vreemde eenden in de bijt. Ooit door mensen zoals jij en ik verguisd. Zouden we werkelijk intelligent zijn dan zouden we weten dat onze domheid oneindig veel groter is dan wat we denken te weten. Het onbekende is veel indrukwekkender. Het is de basis voor onze nieuwsgierigheid. Voor onze vooruitgang. De motor voor elke ontdekking. Het vreemde leert ons iets. Alleen nog even onze weerstand overwinnen...

Blog skriebels dag 53 | 9 januari 2016

The Police zingt So lonely. Sting stelt In this dessert I call my soul. I always always play the story roll. Alleen is natuurlijk helemaal niet synoniem voor eenzaam. Alleen is een puur ander uitgangspunt dan eenzaam. Alleen is een feit. Eenzaam is de uitwerking die je eraan geeft. Eenzaam is een negatieve basis om op te bouwen. Je bouwwerk zal dan altijd bestaan uit eenzaamheid. Je kunt niet ontsnappen aan jezelf. Daar waar jij je tegen afzet. Dat maak je sterker. Dat krijgt onbedoeld jouw onverdeelde aandacht. Dat wordt jouw basis voor vertrek. Duw je angst weg dan raakt jouw zijn doordrenkt met vrees. De vrees om bij angst uit te komen. En vroeg of laat gaat dat ook gebeuren. Alleen durven zijn. Daarvan genieten. Op jezelf zijn. Je eigen plek weten. Jezelf weten. Als je niemand nodig hebt om je angst voor eenzaamheid af te leiden dan kun je in vrijheid met iemand zijn. Dan mag je iemand nodig hebben om je leven te delen. Want dat lukt niet in je eentje. Fijn samen is genieten van alleen. Blij zijn wanneer er niemand om je heen is, is blij zijn wanneer je met iemand bent. Je eigen tong voelen als je haar lippen streelt. Je eigen huid voelen als haar vingertoppen jou beroeren. Bewust van jezelf in het samen. Bewust van de ander in jouw ruimte. Grenzen proeven. Genot smaken. Extase bewerken. Zonder oogmerk. Het bijzondere in het gewone opmerken. Het gewone is verre van vanzelfsprekend. Het verdient aandacht. Het verdient aanwezigheid. Telkens opnieuw jezelf herinneren hoe mooi eenvoud kan zijn. Een maaltijd delen. Een eeuwigheid delen. Tijd verglijdt anders. Samen inhoud geven. Elkaar inbrengen. Een fontein van verrukking...

Blog skriebels dag 54 | 10 januari 2016

Sarah Blasko zingt fool. Somebody is always playing your rules. I'm tired of being your fool. Blijf bij jezelf. De wereld zal altijd aan je trekken. Je van je stuk af proberen te krijgen. Dat is het spel. Hoe nadrukkelijk leg je de klemtoon. Trek je niets aan van de ogen van anderen. Ga je eigen weg. Geniet van je gekheid. Gek in de ogen van anderen. Geniet van je anders zijn. Eer je eigenheid. Koester het. Kies je eigen lijn. Blijf trouw aan jezelf. Dat is de basis voor heel veel genoegen. Instant. Niet dadelijk of straks maar nu. Dan doe je alles voor jezelf. Raak je niet teleurgesteld of verstrikt in de reacties van anderen. Gezond egoïsme. Gezond eigen belang. Een sterke drijfveer. Niemand weet beter wat er in je omgaat dan jij. Niemand weet beter wat jou drijft. Wat je gedachten en verlangens zijn. Durf daar naar te luisteren. Ik kan het niet vaak genoeg herhalen. Soulsavers zingt Presence of god. Gezongen door Dave Gahan, zanger van Depêche Mode. I feel the presence of god. Occupying my intentions. In my soul. Within my thoughts. Op onze manier zijn we de spil in ons eigen universum. Een wereld vol verrassingen. Vol overvloeiingen. Vol aanrakingen. Vol uitdagingen. Vol valkuilen. Vol twijfels. Vol goddelijkheid. Vol liefde. Jouw wereld. Jouw schepping. Kijk naar je schepping. Dat vertelt veel over jou. Hoe bevalt jouw jou jou? Onbevangenheid is een te prijzen kwaliteit. Het zorgt voor vrijheid. Niets staat vast. Dat alleen al accepteren doet je veel goeds voor je beleving. Alles is eindig. Dat helpt je intenser genieten. Draag jezelf op handen. Gun jezelf tijd om uit de verf te komen. Wat is jouw ware kleur. Wat is mijn kleur. Het kleurt al aardig in de goede richting. Makkelijk is anders. Een omvattende zoektocht. Ik heb gelukkig mijn hele leven de tijd om daar op mijn gemak achter te komen. Misschien weet ik het al, maar durf ik niet te kijken. Leven is een raadsel dat we niet hoeven oplossen. Wel beleven. Vol hartstocht...

Blog skriebels dag 55 | 11 januari 2016

David Bowie zingt Space Oddity. Vanaf vandaag zal David voor eeuwig in de ruimte rond dwarrelen. Het is een mooi beeld maar het afscheid schrijnt dieper dan gedacht. Ik zette een moment daarvoor de radio aan en daar is out of the blue het bericht van zijn overlijden. Bij sommige mensen heb je een gevoel van onsterflijkheid. De werkelijkheid is natuurlijk anders. David zingt Golden years. De radio kan vanzelfsprekend niet weten dat dit nummers zijn die op mijn Magic Vibes lijst prijken. Niet hoog maar wel erin. Mijn lijst telt niet af naar nummer 1. Het is een verzameling van liedjes waarvoor je me altijd kunt wakker maken. Waarvoor ik wakker mijn ogen dicht maak. David zingt Let's dance. Geproduceerd door Nile Rodgers van Chic. Een dinosaurus met sprankelende ideeën. De man die ook goede dingen heeft gedaan voor Pharrell Williams. Mijn benen laten zich meevoeren in het ritme. Mijn voeten doen mee. Sta heerlijk ingetogen te dansen voor het raam. Muziek heeft magische kracht. David zingt The Jean Genie. Het hoogtepunt van menig feest waar ik voor draaide. Ingetogen wordt al uitbundiger. Mijn hele lijf is nu aan zet. Plezier neemt het over van de Blues. Dank je David. Het waren sjieke jaren. Je muziek wordt ouder dan jij. Zoveel is zeker...

Blog skriebels dag 44 | 31 december 2015

Guns 'n Roses zingt November rain. Coldplay zingt Fix you. Pink Floyd zingt Wish you were here. De Top 2000 nadert zijn ontknoping. Dankzij Parijs staat Imagine van John Lennon op 1. Trieste aanleiding. Hoopvol liedje. Stil staan bij het afgelopen jaar. Alles kruipt naar het hoogtepunt. Naar oud op nieuw. Aftellen. Het jaar in ogenschouw nemen. Mijn jaar was verbijsterend. Met geen pen te beschrijven turbulent. Een achtbaan. Het optrekken was ronduit open. Verwachtingsvol. Wist op 1 januari volstrekt niet wat voor een wilde rit het lot voor me in petto had. De afdaling ging krijsend hard. Verwoestende eerste bocht en meteen ondersteboven over de kop. Het besluit om uit elkaar te gaan. Een paar heftige bochten door het donker. De technische afwikkeling. Een stukje vlak. En dan weer een serie bochten, schroeven, loopings. Abrupt. Snel opeenvolgend. Mijn adem bleef bijna achter. Om uiteindelijk in de uitloop terecht te komen. Waar het treintje zijn vaart verliest en uitbolt. Het rustige vaarwater. Dit moment. De relatieve kalmte. Bijkomen. Recapituleren. Evalueren. Genieten vooral. Veel heb ik weten te transformeren in de afgelopen 12 maanden. Veel geleerd. Zeldzaam jaar. Cruciaal. Bruce Springsteen zingt I'm on Fire. Ik heb zin in deze fase. Vooraf kijk je huizenhoog op tegen een verandering waarvan je weet dat die alles overhoop gaat halen. Achteraf pluk je de vruchten van je stoutmoedigheid. Verrassende vruchten. Er is veel in gang gezet. Er is veel vrijgekomen. Ongelooflijk veel energie die nu stroomt in een richting die meer en meer mijn eigen signatuur draagt. Een nieuw samen. Onverwacht. Het resultaat van mijn frustratie onverdund ventileren tijdens een luchtzak. Zwakte blijkt een sterkte. Een kans. Een nieuwe ontwikkeling. Pril maar lekker... The Police zingt Spirits in the material World. Mijn ziel gedijt bij meer luchtigheid in deze stoffelijkheid. Ik ga daar meer aandacht aan schenken...

Blog skriebels dag 43 | 30 december 2015

Madonna zingt Frozen. You're frozen when your heart's not open. Dicht zijn. Op slot. We raken snel vast wanneer we het zicht verliezen op wat we hebben en wie we zijn. Genieten van wat er is. Dat is een kunst. Bedacht gisteren nog dat ik iets niet moest vergeten. Niet moest wegzetten als volkomen vanzelfsprekend. En raad eens. Ik kan het me al niet meer voor de geest halen. Kan me alleen herinneren dat ik het moest blijven eren. Blijven waarderen. Blof zingt Dichterbij dan ooit. De mooiste dingen zijn dichtbij. Mensen zijn dichtbij. Leven is dichtbij. Wakker worden is niet vanzelfsprekend. Gezondheid is niet vanzelfsprekend. Vriendschap evenmin. Parels die ons leven sieren. Blijven kijken wat we hebben. Je niet verliezen in wat je niet hebt of niet denkt te hebben. Dat werkt onvrede in de hand. Onvrede of ontevredenheid is een voedingsbodem voor narigheid. Voor jezelf opjagen. Dat zet druk. Overbodige druk. Meer leren waarderen. De waarde niet uit het oog verliezen. Jezelf blijven zien. Ik ga nog eens goed in de spiegel kijken. James Bay zingt Hold back the River. Let's hold each other. Zinnig advies. Zo simpel kan het zijn. Meteen gaan doen...

Blog skriebels dag 52 | 8 januari 2016

Ik leef in een almaar uitdijend universum. Nieuwe indrukken, nieuwe horizonten, nieuwe stappen. Boz Scaggs zingt Lido Shuffle. Lido missed the boat that day he left the shack. But that was all he missed and he ain't comin' back. Lido laat het oude achter zich en maakt een nieuwe start. Een beetje een knoeier. Elke dag maken we een nieuwe start. Kunnen we opnieuw beginnen. Lido Shuffle is een favoriet van me. Een oude lieveling. Het liedje gaat al heel lang met me mee en nog steeds heb ik de neiging om de volumeknop hoger te draaien. Lieveling. Ik kijk me heen en zie het boek Lieveling van Kim van Kooten op tafel liggen. Mijn gedachten flitsen nog even door naar Sméagol en zijn lieveling uit Lord of the Rings. Naar Precious little diamond van Fox the Fox. Nieuwe en oude lijntjes die samenballen in dit punt. Associaties in een mum. Voorzichtig trap ik op de rem. Het is niet mijn tafel. Het is niet mijn boek. Het maakt deel uit van het nieuwe universum waar ik tot over mijn oren in zit. Waar ik van geniet. Naar hartelust. Nieuwe aspecten. Nieuwe inzichten. Nieuwe auto ook. Sinds gisteren. Een blitz actie. In 3 dagen geregeld. De radio speelt daar handig op in met warempel allemaal autoliedjes. Net of ze het weten. Reden voor een grote glimlach. Van Daihatsu Cuore naar Daihatsu Cuore. Het italiaanse woord Cuore betekent kern, hart of centrum. Erg toepasselijk in mijn situatie. Een tijdsprong van min 22 jaar naar min 5 jaar. Ik trek het verleden in het heden. Overbrug 17 jaar zonder tijdmachine. Een wereld van verschil. Japanners zijn de meesters van de Kei car. De Micro auto. Klein van buiten, groots van binnen. Ik werk met mineralen, met stenen. Ben al kei man genoemd. Dus die connectie bezorgt me veel binnenpret. Midden in dit moment zingt Marco Borsato Binnen. Toe maar. Verras me oh mafheid. Mijn hart warmt al op. Een dag vol wonderlijkheden. En het etmaal is nog maar net begonnen. Queen zingt One vision. No wrong, no right. And visions of one sweet union. Komt uit de soundtrack van Highlander. Een lievelingsfilm. Staat op het album It's a kind of magic. Magie hangt in de lucht...

Blog skriebels dag 51 | 7 januari 2016

Alt-J zingt Tessallate. Moest de betekenis opzoeken. Met mozaïek bekleden ontdek ik vlotjes op internet. Oneindige vraagbaak. Vond vroeger al dat weten waar te vinden belangrijker was dan in je knar pompen. Dat schept meer speelruimte om te begrijpen ipv de drang te koesteren om te willen onthouden. Alt-J geldt als de nieuwe Radiohead leer ik via iTunes. Muziek die je langzaam omhelst om niet meer los te laten. Geen fastfood. Lekker slow. Mijn soort muziek. Teksten die niet meteen hun geheimen met je delen. Je moet ervoor gaan zitten. Geduldig zijn wat het in je openbaart. Ken ze pas sinds kort. Nog niet weten te doorgronden. Besef dat ik te weinig aandacht besteed. Een uitdaging. Nieuws ontdekken. Elke dag weer een kans om je spectrum te verheffen. Te verbreden. Dat maakt me blij merk ik. Alt-J zingt Dissolve me. Los me op. Laat me smelten. Daar ben ik dus mee bezig. Ik laat het dromerig smelten in mijn oren als een verrukkelijke chocolade truffel op mijn tong. Het valt mooi op de plaats. Timing is wonderlijk. Niets dan tijd. Tijd genoeg om te genieten van opmerkelijke ontmoetingen. Mensen, muziek, films. Kleine mozaïekjes die samen een kleurrijk geheel vormen. Die mijn leven onstuitbaar verfraaien. Een bakermat van eindeloos plezier...

Blog skriebels dag 50 | 6 januari 2016

Waar oorzaak gaat komt gevolg. Gevolg bestaat niet zonder oorzaak. Wit bestaat niet zonder zwart. Het licht kan niet zonder donker. Vreugde is maatjes met verdriet. Alles werkt in cirkels. Het een volgt het ander op. Logica van de koude grond. Mooie nuchterheid. De natuur laat het ons elke dag weer zien. Eb volgt op vloed en omgekeerd. Kijken naar de gevolgen geeft je aanwijzingen voor oorzaken. Elk gevolg heeft een oorzaak. Oorzaak is een ander woord voor keuze. Die keuze pruttelt omhoog uit ons denken. Wat je denkt bepaalt je doen. Dat zet een heel ratelwerk aan gevolgen in werking. Telkens weer. Elk moment weer. Einstein riep in zijn tijd al dat we de oplossing niet kunnen vinden vanuit het denken dat het probleem heeft veroorzaakt. Onze keuze heeft het probleem veroorzaakt. Wij zijn zelf de oorzaak. Door de eeuwen heen, sinds het begin van beschaving staan er mensen op met een heldere kijk op dingen. Die anders denken. De meest opvallende verspreiders van helderheid redden het niet. We hakken ze de kop af. Verketteren ze. Knopen ze op. Jagen ze aan het gif. Plato. Jesus. Martin Luther King. De lijst is lang en indrukwekkend. We hebben moeite met helderheid. Verkeren liever in het donker. Hoe scherper de helderheid. Hoe krachtiger de schaduw. Kwestie van evenwicht. Alles hangt met elkaar samen. Einstein heeft nog geluk gehad. Maar dood brengt leven. De boodschap gaat harder stralen door de dood. Een schitterende paradox. Gaat het je goed. Zie wat je daarvoor hebt gedaan. Ga voort met doen. Gaat het je slecht. Ook daar heb je iets voor gedaan. Verander je doen. De logica blijft onveranderd van kracht. Wij springen te snel naar de modus daar gaan we iets aan doen of daar kan ik niets aan doen. Maar daarmee pak je de kern niet. Daarmee reageer je op symptomen. Wat doe je ervoor om het slecht te hebben. Wat heb je ervoor over. Dat vertelt een ander verhaal. Werpt ander licht. Dat geeft je onbewustzijn meer lucht. Emiliana Torrini zingt Sunnyroad. Om bij een probleem te komen moeten we alles kappen dat niets met het probleem van doen heeft. Het dode hout. De ruis. De symptoom bestrijding. Anders denken. Meer objectief. Is het terecht wat ik denk. Is het terecht wat ik doe. Is het mijn probleem. Is het een probleem van de ander. Bij de Grieken ontstond een stroming die we kennen als de stoïcijnen. Ze hadden een hele eenvoudige grondregel om naar jezelf te kijken. Haeven zingt Finding out more. Van Epictetus een Romeins stoïcijns filosoof stamt deze tweeduizend jaar oude uitspraak: geef me de moed te accepteren wat niet in mijn vermogen ligt, de kracht om alles te doen wat in mijn vermogen ligt en de wijsheid tussen die twee onderscheid te maken. Stoïcijnen hielden van observeren. Om een probleem op te lossen moet je naar je eigen gedrag, naar je eigen keuzes durven kijken. Naar je denken. Naar de context die je om je heen gecreëerd hebt. Naar belemmeringen die je hebt ingebouwd. Daarin zit de oplossing verborgen. We hebben de neiging om onszelf te blokkeren. Dwars te zitten. De kleur van ons denken bepaalt de kleur die we tegenkomen. Daar hebben we anderen helemaal niet voor nodig. Vrijheid begint van binnen. Begint bij de bron. Begint bij jou. Bij mij. Vrijheid start vandaag. Nu. Durf jij vrij te zijn...

Blog skriebels dag 49 | 5 januari 2016

Op het einde van het jaar halen we een betere versie van onszelf van stal. Worden we een beetje aardiger. Iets melancholischer. Wat zachter voor elkaar. Gaan we nadenken over verandering. Goede voornemens op een rij zetten. Aanzetten maken om bepaald gedrag te stoppen. Moed verzamelen om nieuw gedrag te starten. Roepen we in koor dat we geweld niet meer verdragen. Dat we verlangen naar vrede. In Happy Xmas (war is over) zingt John Lennon War is over if you want it. Een waarheid als een vallend dienblad. Blijkbaar willen we het niet echt. De kerstliedjes zijn verstomd met het nieuwe jaar. Mogen over 11 maanden opnieuw hun warme boodschap verspreiden. De oorlog is niet voorbij. Dat we een eind willen maken aan laakbare gewoontes. Nobel natuurlijk. Te prijzen. Absoluut. Maar kunnen we het waarmaken. Hoeveel goede strevens halen de streep van de eerste januari week. Jezelf tegenwerken of iets opleggen is ook een vorm van  overheersing, een vorm van geweld. Om dat een halt toe te roepen moeten we de aandacht zien te verleggen naar de strijd die in ons brandt. We kampen met een eigen bezettingsmacht die ons vanuit vrije wil aan banden legt. Niet met wapens of ander smart bedacht tuig. Wel met slinks geweld. We buigen voor verwachting. Gaan door de knieën voor doelen die veel energie van ons vragen en weinig geven. Stellen ons normen die ons knechten, uithollen en kleineren. We laten ons bezetten door hoop op verbetering zonder verandering. Tegen onszelf ingaan is geen sinecure. Voorwaar niet. Het is een slagveld. Het maakt ons ziek. Haalt ons onderuit. Legt druk op de ketel. Dat geweld vindt elke dag in stilte plaats. Haalt geen nieuwsuitzending. We zijn op de vlucht voor onszelf, terwijl we alles hebben. Durven nauwelijks thuis te komen bij onszelf. Of hebben geen tijd meer om dat onbekommerd te doen. Verplichtingen voeren razzia's uit in onze overspannen wereld. Want stel je voor dat onze inspanningen voor niets zijn. Niets voorstellen en daarmee zelf niets voorstellen. We blazen onze uitkomsten op om meer eruit te halen. Maar lucht blijft lucht. Meer of minder maakt niet uit. We maken ons kleiner of groter, afhankelijk van onze voorkeur voor minderwaardig of meerderwaardig. Maar dat is niet wie we werkelijk zijn. Is ook niet vol te houden. Willen we weten wie we werkelijk zijn. Dat is een aantrekkelijke vraag. Ik ben al jaren bezig met erachter komen. Heb inmiddels een aardig idee wie ik ben. Dat idee wordt wezenlijker met elke poeha of franje die ik eraf sloop. Met elke neus die ik stoot brokkelt weer wat onzin af. Ik hou van opblazen, maar gelukkig hou ik ook van slopen dus dat scheelt. Dat houdt me aardig bezig. Ik sloop nog even verder. Blaas minder op. Dat helpt. Hoef ik minder bellen door te prikken. Nieuwsgierig wat nog naar de oppervlakte komt wanneer de luchtbellen verdwijnen... Ik ga voor een radiotoets. Benieuwd wat ik tegenkom. Sigma & Rita Ora zingt Coming home. There's a life I always knew but never had...

Blog skriebels dag 48 | 4 januari 2016

Het leven als game. Niets te verliezen. Vanuit het hart spelen. Punten voor mooie acties. Voor nieuw inzicht. Stappen terug bij flaters. Troostpunten bij herhaling. Hergroeperen bij tegenslag. Toenemende mistbanken om je heen bij ondoordachtzaamheid. Overal aanwijzingen en gidsen onderweg. Opletten op openingen. Op deuren die open gaan. Luiken die sluiten. Wie kruist je pad. Met welke boodschap. Waar kom je uit. Spelen vanuit genoegen. Spelen voor genoegen. Alles met alles verbonden. Als je lekker in je vel zit. Je in je element voelt. Dan is leven licht. Dan loopt het lekker. Stroom je soepel mee. Paul Simon zingt Slip slidin' away. Het leven als een groot spelbord waar je pas achteraf de lijnen van ziet. Of misschien wel nooit. Niets is wat het lijkt. Deel uitmaken van een groter plan. Met in het hart ervan je lotsbestemming. De hele wereld in stelling om dat wonder te realiseren. In de film Winter's tale komt een prachtig uitgangspunt aan bod. Iedereen heeft 1 wonder in zich voor 1 iemand. Hoe dichter bij je doel hoe meer het universum zich samen pakt om het te volbrengen. Mensen die hun wonder vervullen nemen als sterren hun plek aan de hemel in. Miracle zingt KT Tunstall tijdens de aftiteling. Heel mooi liedje. Een ode aan het wonder in ons. Want wij zijn het wonder. Wij doen met zijn allen recht aan dit bestaan. We hebben allemaal iets belangrijks te vervullen. Niemand uitgezonderd. Stuk voor stuk. Dat zien geeft vleugels...

Blog skriebels dag 47 | 3 januari 2016

Sta stil bij wat je hebt. Bekijk alles met ogen alsof je het voor het eerst ziet. Ervaar je geluk. Sta het helemaal toe. Het is jouw geluk. Beleef het tot in je kleine teen. In iedere vezel mag dat geluk zitten. Het tegenovergestelde telt ook. Stop met jezelf af te kammen. Kritisch. Prima. Maar een puinhoop is jouw puinhoop. Daar mag je ook met een glimlach naar kijken. Die puinhoop heeft een functie. Maakt je wijzer. Geduld en tijd. En fraai koppel. Ze zijn op jouw hand. Staan aan jouw kant. Ben niet teveel bezig met wat nog moet komen. Met wat nog zal zijn. Geen idee nu. Een glimp misschien. Glimpen kunnen je onderuit halen. Jij trekt de lijn vanuit dit punt naar voren. Vanuit vertrouwen zal die lijn oplichten. Vanuit angst of een minder gemoed zal die lijn bezorgdheid inboezemen. Of nog erger. Wanhoop of paniek veroorzaken. In dit nu zit jij helemaal. Zit ik helemaal. Zitten we samen. In dit nu zit liefde. Is verbondenheid. Voel je de liefde vanuit jou. Voel je de verbondenheid vanuit jou. Vanuit jou lopen alle lijnen. Vanuit jou start elk perspectief. Het begint met maximum contact met jezelf. Dat helpt om bij mezelf te blijven. Om mijn eigen waarde weer op mijn netvlies te krijgen. Om te realiseren hoe goed ik het hebt. Niet wat ik nog moet. Wat er is, is mooi genoeg. Plezier. Meer dan genoeg... Ik zet de radio aan. Benieuwd naar de soundtrack van dit moment. Beth Hart zingt Swing my thing back around. Ik ervaar een wonderlijke connectie. Sterk in mijn hart. Nog eentje voor de zekerheid. Damien Rice zingt Nine crimes. Hij vraagt Is that alright? Yeah... Leven is mooier dan ik kan verzinnen. Heerlijk...

Blog skriebels dag 46 | 2 januari 2016

Kleine moeite groot plezier. Snow Patrol zingt The planets bend between us. De tekst lijkt verrassend genoeg geïnspireerd op ons avontuur aan de kust op de eerste dag van dit jaar. Het verbaast me hoe muziek en mijn leven in elkaar vallen Het is midden in de roos. Samen zijn. Het lekker uitbrullen van iets oers over de golven. Genieten van elkaars aanwezigheid. Genieten van kleine gebaren. Kleine dingen. Klein geluk. Dat maakt je wereld groot. Maakt je leven rijk. Maakt plezier reusachtig. Doen is kiezen. Niets doen is ook kiezen. Doen is willen. Niet het praten of het denken over willen of doen. Je daden bepalen wie je bent. Dat is je werkelijke wil. Dat is waar je voor staat, terwijl we vaak roepen dat we dat juist niet willen. Daar naar kijken schept een opening voor verandering. Kun je van harte staan achter wat je doet. Is het fijn wat je doet. Heb je plezier in wat je doet. Ben voorzichtig met keuzes, ideeën en overtuigingen die je klein houden, die je wereld in engen en kort houden. Hou je jezelf kort dan doe je jezelf te kort. Probeer het gat tussen denken en zeggen, tussen zeggen en doen zo klein mogelijk te maken. Dat maakt je grootser. Dan neem je je verantwoordelijkheid. En verantwoordelijkheid bepaalt je vrijheid. Loop je daarvoor weg, wijs je die af, dan draagt je deze over aan een ander en bepaalt een ander je vrij zijn. Een logica die je goed in de gaten mag houden. Je verantwoordelijk maken voor een ander, is de ander zijn vrijheid ontnemen. De vrijheid om fouten te maken, om pijn te lijden, om het leven af te wijzen, om er een zooitje van te maken, om slachtoffer te zijn, om weg te lopen voor verantwoordelijkheid. Dat is moeilijk want we willen graag het goede doen. Maar we mogen ook het foute doen. Is evenzeer van belang. Zorgt voor evenwicht. Helpt het ontstaan van inzicht. Draagt bij aan groei. Alles draagt bij aan groei. Soms een lastig te verteren waarheid. Vrij zijn begint bij jezelf. In het kleine schuilt de grootste vrijheid. Sarah Blasko zingt Cast the net. When you're a victim of a change of heart, you're a victim of a changing heart. Verandering is vrijheid. Luisteren naar je hart levert interessante verandering...

Blog skriebels dag 45 | 1 januari 2016

Eenvoud werkt verbluffend. Een simpel plan. Oud op nieuw op het strand. Samen. Een klein vreugdevuurtje met last minute tankstation hout. In de auto zingt The Eagles vanuit een wegebbende Top 2000 The last resort. Don Henley vraagt zich af waarom je iets paradijs noemt terwijl je het vaarwel kust. Het doel van de reis is Egmond aan Zee. De elementen voeren ons naar een bescheiden maar op de plaats vallend diner in volle vertrouwelijkheid. Het strand in tweede instantie. Niet stil en verlaten. Opgelaten vreugde. De kus valt in het nulste moment. Het vuur overwint de stormende wind, verzengt het hout met likkende vlammen. Wakkert naar gloeiend comfort. Voedt de fijnheid. Hand in hand. Tederheid. Verbazing. Samenspraak. Met elkaar elkaar beschouwen in het licht van de leeglopende maan. Wanhoop verdwijnt in de vlammen. Angst verdwijnt in de vlammen. Prosecco kleurt de behaaglijkheid aangenaam bij. Vuurwerk als sprankelende entourage daagt de nachtelijk bezaaide sterrenhemel uit tot een zinloos duel. De Grote Beer kijkt mild toe. Regen en kou deren niet. Het uitstervende vuur dwingt uiteindelijk na uren onverbiddelijk beminnelijk naar dromenland. De ongemerkt opgeslagen kou wasemt uit. Maakt warmte een onmisbare noodzakelijkheid. Luttele uren later terug op het zand dankzij een matineus ontbijt. Een primeur voor deze week. De voeten dansen in de branding. Prikken van het koude zeewater. Zetten aan tot een dans in het rulle zand. De zon kust onze schaduw. En de zee neemt in alle rust de oerkreet tot zich die uit mijn diepste omhoog welt. Fiction Factory zingt Feels like heaven. Het terras lonkt. Wat een start van 2016. Gelukkig Nieuwjaar!