Blog skriebels dag 72 | 28 januari 2016

ui Buiten zit een Vlaamse gaai met een triomfantelijke blik in een tak te pikken. Vol overgave. Moet blijkbaar erg lekker zijn. De Vlaamse gaai vind ik wel een beetje mijn vogel. Voel me verwant. Heb geen vliegaspiraties. Dat niet. Is een kraaiachtige die niet aan zwart doet. Verre van zelfs. Een charmant brutaaltje. Heeft wat weg van een indiaan bedenk ik me nu. De roodhuid onder zijn gelijken. Zijn gezicht in pregnante oorlogstinten met witte en blauwkleurige veren op favoriete plaatsen. En daverend eigenwijs. Niet onbelangrijk. Net als de specht. Bij de Indianen is mijn teken dat van de specht. Bij uitstek het Sjamanen teken. Ben gezegend met sterke tekens. Een draak bij de Chinezen. En zelf eerste zoon. Eerste en enige zoon Xahro is ook een draak. Bij de Chinezen word je dan bijna met goud bekleed zoveel aanzien levert dat op. Ben gevoelig voor aanzien. Mijn addertje onder het gras. Was een hardnekkige en terugkerende valkuil waar ik hard voor heb moeten werken om dat te transformeren. Bij zo'n draak steekt mijn sterrenteken kreeft waar ik lange tijd totaal niets mee had dan weer schriel af. Zo lijkt het. Is allemaal veranderd. Met de rijpheid rijpt ook wijsheid. Zorgt voor een prima evenwicht. Sterke tekens om kwetsbaarheid te maskeren. Net als de schaal het gevoelige van de kreeft. Je hebt sterkte en zwakte nodig. Het zijn allebei krachten waar je uit kunt putten. Er zit zwakte in sterkte en sterkte in zwakte. Het is handig om daar geen onderscheid in te maken. Indianen. Ik heb zeker iets met Indianen. Bewonder hun pure uitstraling, hun levenshouding. Hun verbinding met alles om ons heen. Ze dragen de kracht van de aarde uit. De kracht van leven. Een zijn met het universum. Dat spreekt me enorm aan. En met al hun kracht ook totaal kwetsbaar. Geen partij voor de blanken. Ook dat is evenwicht. Heel specifiek voel ik me verbonden met de Arawakken. Een Indianen volk dat verspreid over de Antillen woonde en vooral ook op het eiland Aruba. Er stroomt Arubaans bloed door mijn lijf. Dan is de link gauw gelegd. Heeft ook voordelen. De zon hoeft maar in de buurt te zijn en ik ben bruin. Die verbondenheid gaat heel ver terug. Als kind las ik een boek. Jossy wordt een indiaan. Sindsdien reddeloos lotsverbonden. Het zakt af en toe naar de achtergrond maar het is altijd aanwezig. Voor Indianen mag je me wakker maken. Heb de film Thunderheart al ontelbare keren gezien en nog steeds krijg ik er geen genoeg van. Een achteloze aanleiding kan genoeg zijn om het vuur weer te laten opvlammen. Tears for fears zingt Woman in chains. Was de ontketenende doorbraak voor Oletta Adams. Well it's a world gone crazy. So free her! The sun and the moon. The wind and the rain. Een beetje gek is niet gek...