Blog skriebels dag 63 | 19 januari 2016

Blij zijn met wat je hebt. Blij zijn met wie je bent. Blij zijn met wakker worden zonder wekker en nog even kunnen blijven liggen. Blij zijn dat je wakker wordt überhaupt. Blij zijn dat je adem haalt. Kunt beminnen. Bemind wordt. Elke dag weer opnieuw je leven aanzetten en kijken wat er gebeurt. Wat je tegen komt. Wie je tegen komt. Het leven is een ketting van kleine wonderen. Kleine verrassingen. Elk moment weer. Eindeloos weer. Buiten wintert het. Er ligt nog steeds slagroom over de struiken. Wat poedersuiker op de daken. Geen grimmige koude toestanden tot nu toe. Wel grimmigheid in figuurlijke zin. Blijkbaar is 2016 een afgesproken uitcheck jaar. Mensen die bij leven al legende waren verwisselen en masse dit ondermaanse om te kunnen doorgroeien naar mythische proporties. De ene RIP na de ander. Allemaal niet zo verwonderlijk. Het zijn toptijden voor de dood. Dood is net zo goed leven. Onlosmaakbaar, onmisbaar deel. De dood sluit niemand uit. Hierin zijn we gelijk. We zijn ook gelijk. Pertinent. En tegelijk totaal verschillend. Onherroepelijk. Maar het laat me wel even stilstaan bij het feit door hoeveel moois we voortdurend omringd worden. Het mooie dat ik makkelijk over het hoofd kan zien als ik in beslag word genomen door gepeins. Terwijl dit peinzen nu juist mijn ogen opent voor het kleine. Wat een zalige paradox. Ik probeer het vooral niet te begrijpen. Harry Connick Jr zingt Drifting. Rondzwerven door onwetendheid. Dat levert veel moois op... Mijn iPod opent met Heavenly joy. Ik hoef het niet te verzinnen. Nergens voor nodig...