Blog skriebels dag 68 | 24 januari 2016

Ik voel me een zendeling. Dat maakt me net zo drammerig als de monniken in The Mission. Of welk ander slag verlichtingsbrengers ook. Wil te graag overtuigen. Te graag zieltjes winnen voor de goede zaak. Tamelijk zinloos. Overbodig kwistig zijn met mijn energie. Mensen voor me innemen. Aardig gevonden willen worden. Overhalen. Niet onbaatzuchtig. Er ligt een agenda onder. Een lieve manipulator. Een aardige veroordeler. De ergste soort. Die herken je niet meteen. Pas als het te laat is. Als mijn web je al stevig in zijn greep heeft. Blijkbaar hou ik te weinig van het donker. Veroordeel ik het donker, terwijl ik je als een gulzige vampier naar mijn wereld van het licht zuig. Glip je ongemerkt in een onvrijwillig veranderingstraject. Toch een blijk van gebrek aan vertrouwen. Durf onvoldoende te bouwen op wat ik zie, wat ik weet. Hoe het werkt. En weten doe ik het het. Denk ik alsmaar. Maar zou ik het echt weten dan zou ik vertrouwen en met laten. Daar zit dus een loei van een kink in het verhaal. Wil altijd dat extra stapje zetten. Het laatste woord hebben. Het hoogste woord als het even kan. Hoogste tijd om te genieten van hetgeen naar me toe komt. En die fase is al begonnen. Heb een beetje de blindheid om dat niet te zien. Was nog niet zo lang geleden aan het wachten op mijn voorgerecht terwijl het al enige tijd voor mijn neus stond. Dit schrijvend en realiserend ergens in Almere komt er prompt iemand naar me toe om te vertellen hoezeer ze geïntrigeerd is door de sfeer van mijn boodschap hier op deze plek. Dat ze volkomen spontaan de rust ervaart die de mineralen uitstralen. Minder doen meer laten gebeuren. Het juiste doen. Niet perse niets doen. Iets aanzwengelen en nieuwsgierig zijn naar de beweging die daaruit voortvloeit. Mijn energie meer laten dansen. Dat is pas zinvol. Dat is fijn verknoeien... John Barry speelt The John Dunbar theme uit Dances with wolves. Een zendeling met respect voor Indianen. Iemand die stappen zet vanuit nieuwsgierigheid. Die danst met de wolf. De zeldzame schoonheid van een ogenblik als dit overvalt me. Laat mijn hart stralen. Keer op keer op keer...