Blog skriebels dag 66 | 22 januari 2016

Ons leven past ons als een handschoen. Als een Italiaans maatpak. Perfect op maat. Perfect van snit. Perfect van stijl. Jouw voorkeuren. Mijn voorkeuren. Jouw fijnafstemming. Mijn fijnafstemming. Het zit er allemaal in verwerkt. Veel werk geweest om het te maken. Durf jij dat Italiaanse maatpak aan stukken te scheuren. Durf ik mijn maatpak uiteen te rijten. Want zodra ik ook maar en beetje verander, dan past het niet meer. Duivels dilemma. In eerste instantie probeer je je nog aan te passen. In figuurlijke zin hou je je buik in. Of je adem. Trek je wat harder aan de knoopjes. Hoop je dat ze houden. Maar er is geen houden aan. De naden beginnen al los te laten. Het scheuren is begonnen. Een lawine van oorverdovendheid breekt naar buiten. Er gaat nog iets van een steek door je hart. Iets van afscheid. Was toch een mooi pak. De knelling drijft je naar buiten. Je eigen beknelling. Zelf gefabriekt. Zorgvuldig geconfectioneerde reflexen, secuur gesneden patronen die mijn boeltje een aura van veiligheid verschaffen. Oh wat zit het me uiteindelijk in de weg. Ze staan tussen mij en mijn geluk in. Als een aan het kortste eind trekkende in het nauw gedreven kat biedt het oude vertrouwde wanhopig weerstand. I can't give everything away zingt David Bowie. Ik kan alles weggeven, maar mezelf weggeven is geen optie. Onmogelijk. Mijn reflexen. Mijn patronen bij het grof vuil zetten of tegen het licht houden natuurlijk wel. Die optie ligt meer voor de hand. Is tegelijk ook moeilijk. Ontegenzeggelijk. Je eigen veiligheid open breken. Geen sinecure. Daar zit wel mijn ruimte. Mijn eigen ruimte innemen om uit te breken. Uit mijn zelf geschapen keurslijf. Hier met die schaar. Ik hoef niet te wachten tot het gaat scheuren. Ik kan ook zelf die stap zetten. Aan stukken dat pak. Hier kom ik...