Goed kunnen denken is niet hetzelfde als je denken goed gebruiken. Wijsheid is schromelijk ondergewaardeerd in onze samenleving terwijl intelligentie royaal overgewaardeerd is. We kweken een universitair geschoolde elite met een ethiek van het laagste allooi. Grappig. We dichten overdreven veel gewicht toe aan het trainen van onze grijze cellen. Maar hebben nauwelijks oog voor het zorgvuldig inzetten van de macht die daarmee gepaard gaat. Bedden macht niet in bescheidenheid. Leren niet het nut van grenzen. Willen juist grenzen verleggen. Overtreden. Gokken op rudimentaire integriteit. Zijn op dat front zeldzaam naïef. Alles is een kwestie van balans. Van grenzen. Hoogopgeleid is niet gelijk aan hoogstaand. Was dat maar zo. Dan zouden de schandalen met topmannen niet over elkaar heen buitelen. Paolo Nuttini zingt Iron Sky. Oh that's Life. That's dripping down the wall. Oh a Dream that cannot breathe. In this harsh reality. Mass confusion spoon fed to the blind. Hartverscheurend mooi gezongen liedje met een wrange, vreemd genoeg positieve ondertoon. Serves now to define our cold society. From which we'll rise. Over love over hate. Through this iron sky that's fast becoming our mind. Over fear and into freedom. In het liedje zit ook een fragment van Charlie Chaplin in The Great dictator over Machine men with machine minds and machine hearts. Pakkend. Rakend. Puur rationeel zonder tegenhang is te calculerend. Te eenzijdig. Te koud. Te eng. Daar hoort een voldoende groot contragewicht bij. Veel meer hart,
veel meer besef van waar het werkelijk om gaat. Meer samenhang. Meer dienstbaarheid, fors minder beloning gericht. In de tekenfilm The Prince of Egypt figureert een liedje Through heaven's eyes met een prachtige tekst. And the stone that sits up on the very top of the mountain's mighty face. Does it think that it's more important than the stones that forms the base. Formidabel geformuleerd proza. Er bestaat geen leider zonder mensen die de organisatie vormen en bereid zijn om te volgen. Een leider zonder mensen is geen leider. Er bestaat geen winnaar zonder mensen die bereid zijn om te verliezen. Een nieuw perspectief is noodzakelijk. Is wenselijk. Een nieuw ethisch reveil om met Raymond van het Groenewoud te spreken. Het perspectief van samen in plaats van ieder voor zich. De aarde dat zijn wij allemaal. We kunnen hem maken of breken. Wat we doen raakt ons allemaal. Hier moeten we het zien te rooien. We kunnen er een bende van maken. We zijn hard op weg. De aarde overleeft dat wel. Maar wij mensen zijn daarin qua tijd wat meer beperkt. De aarde heeft miljoenen jaren. Nog miljarden jaren. Een mensenleven is helaas futiel op die schaal. Maar voorwaar ik ben optimistisch. Bewust zijn groeit op onverwachte plaatsen. Tegen de draad in. Elke flater groot of klein draagt daaraan bij. En flaters maken we bij het leven. Dus dat gaat de goede kant op. Soel zingt My singing soul. Het plaatst me terug op het strand van Ibiza. Chirincana, mijn favoriete strandtent. Eenvoudige picknicktafels. Een aarzelende voorjaarszon. Tomaten in olijfolie. Wijn erbij. De zee op een steenworp aan mijn voeten. De cadans van de golven. Een boer in de verte die de rode aarde ploegt. Leven is vrij zijn. We komen steeds dichter bij wie we zijn. Met vallen en opstaan. Blijkbaar is dat de weg. Het maakt struikelen vele malen leuker...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten