Blog skriebels dag 61 | 17 januari 2016

Gazpacho zingt Mary Celeste. Soms hoor je muziek op indringende momenten. Momenten die daardoor diep in je wezen geëtst raken. Instant bijblijven. Voor altijd. Dat heb ik ook met geuren. Maar met muziek is dat nog een fractie intenser. Gazpacho hoort bij de sloot aan nieuwe muzikale irrigatie die vanaf 15 november op gang is gebracht door een in liefde gedrenkte ontmoeting met almaar uitvloeiende uitwaaiering. Een zoete implosie met ongekende kracht. Met veel nieuwe ontdekkingen, terwijl ik op het gebied van muziek toch echt wel wat gewend ben. Blijkbaar niet, want de verrassingen en heropeningen buitelen over elkaar heen. Alt-J zit ook in dat rijtje. Muziek staat überhaupt met stip weer hoog op mijn aandachtlijstje. Het zit in mijn blog. In mijn dag. In mijn auto. In mijn hoofd. In mijn agenda. Een caleidoscoop vol inspiratie die voortdurend nieuwe deuren op een kier zet en aanspoort om af te pellen wat erachter verstopt zit. Een aanhoudende bron van blijdschap. Mijn oren raken net niet buiten adem. Net als mijn lippen mogen ze vol aan de bak. Nieuwe herinneringen. Oude herinneringen. Verbonden door liedjes. Hoorde net Terence Trent d'Arby langstrekken met Let her down easy en mijn gedachten zitten prompt in München tijdens mijn eerste Mode Messe begin oktober 1986. Een broekie met een grote mond. Het liedje zat in een likkebarend entertainende modeshow en omlijstte de bruidsjurken. Het was de start van een enerverende fase in mijn leven. De show maakte indruk die na al die jaren nog steeds niet vervlogen is. Was een periode van belangrijke kruisingen. Doorspekt ook met beurzen. Net als nu. De geschiedenis werkt in cirkels. De weg ligt open en lonkt naar me. De vraag is waarheen. Archive zingt Again...