Blog skriebels dag 135 | 31 maart 2016

Al Jarreau zingt Not like this. Zo in de ochtend als mijn wereld soezerig zijn ritme zoekt maar nog niet lekker in zijn cadans zit. Dat zijn momenten dat ik gevoelig ben voor een fluim melancholie. Dan ben ik vatbaar voor het oude vertrouwde en ook weinig betrouwbare. Dat realiseer ik me in een en dezelfde adem. In retrospectief blinkt alles net iets fijner. Blijft klatergoud. Een nep glans. Maar toch. Het kriebelt en het trekt. Het neemt je mee naar kanten van jezelf waar nog wat verdriet sluimert. Waar nog wat fragmenten van emoties slingeren die wat helderheid kunnen gebruiken. Negeren heeft geen zin. Het zit er en het vraagt je aandacht. Niet om je mee te zuigen naar een onbekende diepte waar het licht niet schijnt. Juist om jezelf in je volledigheid toe te laten. Om jezelf nog beter te begrijpen. Om te gaan houden van je valkuilen. Van je eigen struikeldraad. Met veel liefde door jezelf gespannen. Jouw en mijn persoonlijkheid heeft voor- en nadelen. Het is die combinatie die leven aantrekkelijk maakt. Net als elke keuze voor- en nadelen heeft en onze levensloop volstrekt onvoorspelbaar en spannend maakt. Soms te spannend. Soms niet spannend genoeg. The police zingt Walking on the moon. Licht als een veertje is aantrekkelijk en tegelijk ook eng. Het besef om jezelf kwijt te raken. Verloren te raken. Los van alles. De zucht naar verbinding. Met de wereld. Jouw wereld. Mijn wereld. Verbinding die er altijd is maar af en toe uit beeld raakt. Zoals nu...

Blog skriebels dag 134 | 30 maart 2016

Soms loop ik rond als een vreemdeling in mijn eigen wereld. Maak ik geen contact met wat er pal voor me is. Kijk ik te ver. Mis ik het mooiste en verlies me in gedachten. Hoe mooi ook. Polyanna zingt Stranger to the world. De ochtend begint kabbelend. Ik zit aan tafel. Een opgepimpte biertafel bezig aan een tweede jeugd. Lang eind Xahro zit naast me. Zoon en mijn gast gedurende deze 2 weken. Mijn aandacht is ergens in mijn hoofd, niet aan tafel. Elders. Geniet van mijn koffie die hij met veel liefde fijngemalen en voorbereid heeft. Een liedje trekt aan mijn mouw en ik duik op de iPod om te ontdekken wie het is. Rain tree crow zingt Big wheels in shanty town. En dan sijpelt het besef door. Op mijn hurken staat me voor ogen wat ik niet zie staan. Xahro! Hij zit daar op zijn dooie akkertje te ontbijten. Straalt zo'n rust uit dat je hem helemaal niet zou opmerken. Maar nu plotseling wel. Ik kruip weer naast hem op de bank en vertel hem dat. Hoe mooi zijn uitstraling is. De kalmte in hem. De invloed op zijn juffen in het verleden. Dat we vaak op het verkeerde been staan in de beoordeling van hem. Hij vertelt over zijn invloed op het paard maandag. Dat het zijn hoofd volkomen ontspannen liet hangen tijdens de rit. De kalmte van Xahro aan het werk. We praten wat. Niets bijzonders. Gewoon even contact maken. Samen aan tafel. Meer niet. Gedurende een wijl een genoegen delen met elkaar. Genieten van een onverwachte ingeving. Van dit moment. Hoe simpel kan het zijn...

Blog skriebels dag 133 | 29 maart 2016

De dag der gammelheid. Ik word wakker met een gevoel van mis. Een loerende misselijkheid die zijn ware gezicht nog niet onder het masker van dreining vandaan wenst te toveren. De kater wacht geduldig in de coulissen om toe te slaan. Alleen ik weet het nog niet. De geur van koffie bevalt al niet. Vers gebakken brood. Ik moet er niet aan denken. Mijn neus neemt vaak de leiding. In tijden van plezier en in tijden van ellende. Zelf gecreëerde ellende in mijn casus. Heerlen blijft me aangenaam verbazen ook al voel ik me nu niet zo aangenaam. Pa's rock heette de verrassing die spontaan uit de hoge hoed kwam. Zeezicht heette de locatie. Je denkt dan meteen verlopen zaaltje ergens op een verlopen plek. Niets is minder waar. En ook wel. De gevel en de plek straalde inderdaad die vergane glorie uit. Maar van binnen was de beleving haaks op de buitenkant. De aanduiding cultuur werkplaats dekt de lading heel aardig. Een indoor festival met een hoog oud hippie gehalte. Swingende oude rockers en nog hip ook. Compleet met foodtrucks. Humor. De sfeer was van we gaan nog niet naar huis. Erg verleidelijk om daar geen gehoor aan te geven. De wijnen vloeide. De muziek deed de rest. Het gezelschap uitdijend fijn. Dus werden we als laatste naar buiten geveegd. Een ouderwets deja vu die tegenwoordig uitblinkt in schaarsheid. Met een kater tegoed als stiekeme meelifter. Deze kater dus. Want zijn ware karakter is niet mis te begrijpen. En zijn openbaring is van de hevige. Geen kleine jongen dit exemplaar. Kwestie van uitzingen. Ben niet van de pillen. Kies voor de natuurlijke weg. Zelf veroorzaakt. Zelf uitzitten. Beetje man. Beetje consequent. Morgen beter...

Blog skriebels dag 132 | 28 maart 2016

Hue & Cry zingt Where we wish to remain. We organiseren allemaal op onze eigen manier onze veiligheid. Stellen ons pakket samen waarbinnen we senang zijn. Ons zeker wanen. Ons goed voelen in een omgeving waar onze eigen onveiligheid als grondtoon de maat slaat. Of onzekerheid. Of onvrijheid. De een is meer defensief ingesteld. De ander meer offensief, meer gungho. Ik ben meer van de vlucht naar voren. Voel ik me minder op mijn gemak dan trek ik me terugkom door sterker naar buiten te komen. Aardig paradoxaal. Laat ik meer van me zien. Maak ik me groter. Ga ik domineren. De regie overnemen. Zet ik in waar ik goed in ben om afstand te scheppen tussen mij en de ander. Om de aandacht af te leiden van mijn zwakke plek die ik niet graag in de openheid wil laten spartelen. Word dan illusionist. Ga dan naar boven. Richting ivoren toren. Goeie tactiek als je alleen wilt blijven. Niet handig als je iemand van harte wilt toelaten maar dit mechanisme niet helemaal in de gaten hebt. Ik begin het te zien. Dat is al heel wat. Kan het ook al onderbreken. Halverwege de trap omdraaien. Ook niet verkeerd. Maar trap er wel nog in. Of dat ooit zal veranderen. Moet leren om mezelf te saboteren als ik mezelf weer wil saboteren. Mooie paradox...

Blog skriebels dag 131 | 27 maart 2016

Het verlangen naar de stralende ridder stralend van eigen liefde. Als die ridder nu voor je staat. In je leven is. Op dit moment. Is het genoeg? Misschien. Een eerlijk antwoord van een jonkvrouwe verre van in nood. Soms is de droom zo mooi dat de werkelijkheid moeite heeft om eraan te tippen. Is het moment een kado dat we bijna niet durven uitpakken. Bang om het verlangen tekort te doen. Willen we niet wat er is. Zien we niet hoe verbluffend mooi het is. Willen we meer. Nog meer dan het wonder dat zich ongemerkt ontvouwt. Wil ik meer. Jagen onzekerheid, ongeduld en onbegrip het moment over de kling met welgemikte halen. De onzekerheid dat ik niet in de gaten heb hoe ontstellend bijzonder is wat er ontrolt. De intimiteit ter plekke niet ten volle snap. Het ongeduld dat er meer is. Weer een stap. Door naar het volgende. De rijkdom niet begrijp in deze prille ontmoeting. Waarin iets heel teers bloot gegeven wordt. Iets uitzonderlijk subtiels de lippen beroerd op een plek die op zijn zachts nogal openbaar is. Drijft mijn wil me in gedachten al naar de volgende fase die niet vanzelfsprekend is terwijl dit moment alles in zich draagt om boven alles uit te stijgen. Is de connectie volkomen maar vind ik de actie nog niet compleet genoeg. Moet er nog iets bij dat als je het heel oprecht gaat beschouwen het breekbare alleen maar kan beschadigen. Simpelweg vertrouwen. Meer niet. Dat valt niet te regelen. Dat valt alleen te ontdekken. Blij zijn met wat er is. Ademloos, woordenloos stilstaan bij het gevoel dat zijn weg naar mijn hart met warmte doordesemd. Zeldzaam hoe een genieter als ik een probleempje heeft met genieten als het genieten ultiem is. Dit is het. Dit is mooi. Dat werkelijk zien en toelaten dat is pas een daad van schoonheid. Schoonheid heeft nog wat met me te stellen. Trage leerling. Maar ik leer wel...

Blog skriebels dag 130 | 26 maart 2016

We kruisen voortdurend wegen. Komen de hele tijd mensen tegen. Kom je steeds dezelfde mensen tegen dan staat je ontwikkeling op een laag pitje. Loop je in cirkels. Val je in herhaling. Ga je verandering uit de weg. Ontmoet je veel verschillende mensen. Steeds leukere mensen. Dan brandt de vlam van je groei al interessanter. Wat of wie we tegenkomen vertelt alles over ons. Alles over mij. Wie ontmoet ik. En welke boodschap. Welk aspect heeft de ander voor mij in zijn of haar knapzak zitten. Wat laat de ander mij zien. Waar wil ik niet naar kijken. De ontmoetingen die ons irriteren geven prijs waar we vast zitten. Flink vast zitten. Waar we met onszelf in conflict zijn. Waar onze oorlogsgebieden liggen. Brad Paisley zingt Find yourself. Jezelf vinden is om je heen kijken. Is de moed vinden om van je begaande pad af te raken. Het niet durven weten. Van harte de weg kwijt zijn. Dan wordt leven op slag boeiender. Nieuwe inzichten toelaten. Hulp vragen. Laten. Doen wat inspireert. Wie maakt je wakker. Wie neemt wie bij de hand. Al die kruisende wegen verbergen aanwijzingen voor je. Al die mensen zijn er voor jou. Maar let niet op de aanwijzingen. Let op jou. Voel je afstoting. Ga kijken waar je bij jezelf aan het afstoten bent. Voel je aantrekking. Kijk welk aspect je bij jezelf ontzettend graag zou willen aantrekken. Waar je je ogen voor aan het sluiten bent. Waar je nog niet jezelf kunt zijn omdat dat stukje zelf nog niet op de kaart staat. Waar je nog teveel rekening houdt met iets anders. Iets wat niet van jou is maar denkt dat het van jou is. Word ontdekkingsreiziger naar jezelf en beleef reusachtige avonturen met jezelf. Samen met anderen. Een ander. Een speciaal iemand. Met veel boodschap voor je. Wie zal het zeggen. Leven is een open boek. Blader naar hartelust...

Blog skriebels dag 129 | 25 maart 2016

Ik raak steeds meer fan van Japans vernuft. Ik rij al jaren in een Japanse auto. Eerst tamelijk groot en nu tamelijk klein. Een micro auto. Een zogenoemde kei car. De Japanners hebben een hele eigen kijk op de wereld. Ze schonken ons Wabi Sabi. De kunst van het imperfecte. Waarbij de vergankelijkheid, het kapotte, het beschadigde, een eervolle, essentiële noot heeft in de uitwerking van iets. Zelfs bewust in de creatie wordt gebracht. Stikken ook van de rituelen en tradities waar je wel of niet iets me hebt. Zelf zou het me benauwen, maar dat neemt niet weg dat ik daardoor wel bewust word van mijn eigen rituelen. Rituelen zijn nuttig. Zijn geleiders. Helpen je om je dag te beginnen of juist te eindigen. Helpen om moeilijke momenten te bezeilen. Zijn als die leuning langs de trap die je nooit nodig hebt tenzij je je evenwicht verliest. Dan is het fijn om je even op te vangen. Mijn eigen ritueel in de ochtend heeft ook weer een Japans element. Op dit moment drink ik weer koffie. Geen sloten. Zo'n beetje 2 keer per dag. Daar begin ik mee als eerste. En mijn bio bonen uit Ethiopië maal ik met de hand. De molen komt uit Japan. Geweldig klein ding met grootse uitkomst. Elke keer draai en maal ik geduldig mijn koffie als een mantra. Het is haast meditatie. Een hele bewuste handeling. Elke morgen weer opnieuw. Voor zolang als het duurt want alles is vergankelijk. Dit ritueel was ooit niet. Maar op dit moment wel en daar kan ik enorm van genieten. De geur van het maalsel in mijn neus. Het borrelen van het water in de waterkoker. Het zakken door de filter. Het inschenken. De melk. Klein genoegen. Groot plezier. Een dankbare verhouding. Leven is niet ingewikkeld...

Blog skriebels dag 128 | 24 maart 2016

We hebben alles in ons. Alle liefde van de wereld. De liefde van ons leven. Het zit allemaal in ons hart. Daar ligt de kans om te ontsluiten. Om het geheim van liefhebben te ontsluieren. We zijn naar buiten gericht. Willen het buiten onszelf vinden. Doen daar heel veel voor. Passen ons aan. Tomen ons in. Lopen op de tenen. Versleutelen wie we zijn in een poging aanvaard te zijn. De ander moet ons zien. Ons leuk vinden. Waarderen. In het hart sluiten. Maar waar blijf jij dan. Waar is jouw echte ik dan. Je bent het mooiste stukje aarde. Het enige stukje aarde waar je echt iets over te vertellen hebt. En zelfs dat is maar beperkt. Want we zitten ook in een scenario waar alle rollen nauwgezet op elkaar aansluiten. Maar hoe jij dat stukje aarde verzorgt dat is aan jou. Je kunt het niet willen zien. Verwaarlozen. Je kunt het teveel willen zien en daardoor de aansluiting missen met het geheel. Je kunt ook vanuit het midden werken. Vanuit je kern waar alles zit. Daar ben je engel en duivel. Goed en fout. Kun je naar believen uitstapjes maken naar al jouw gebieden vanuit mini expedities. Dipje duivel. Dipje engel. Dipje goed. Dipje fout. Verkennen. Onderzoeken. Eigen maken. De ander in jou leren kennen. Want de ander zit in jou. Het mooie. Het hart verwarmende. Aspecten die je wel bij de ander ziet maar niet bij jezelf. Toelaten. Laten. Eens niet zo streng zijn voor jezelf. Niet zo blind zijn voor jezelf. Jezelf een kans geven. Elke dag opnieuw. Elk moment begint opnieuw. Jij ziet. Jij weet. Jij telt. Jij bent....

Blog skriebels dag 127 | 23 maart 2016

Liefde gaat haar eigen weg. Verzet is zinloos. Liefde stroomt vanzelf waar liefde samen komen kan. Waar de verbinding ligt die naadloos vloeien wilt. Liefde heeft zo haar eigen spelregels. Eigen voorkeur. Dwingen is hopeloos. Sturen. Richten. Vasthouden. Tegen houden. Bezitten. Bepalen. Willen. Kiezen. Vergeefse moeite. Energie verspilling. We willen zo graag liefde geven. Aan iemand. Aan iets. Aan een doel. Aan de wereld. Maar we vergeten om onze liefde de ruimte te geven. Liefde gaat waar liefde vrij is. Ongehinderd. Onbekommerd. Voortdurend. Liefde verdwijnt niet. Pruttelt vrolijk in ons hart. Altijd. Duikt onder maar komt altijd weer naar de spiegel van ons zijn. Waar en wanneer. Onbekend. Met wie. Onzeker. Hoe. Onduidelijk. Ooit. Jazeker. Weerstand of controle duwen liefde naar een andere stroom. Naar een nieuwe bedding. Met minder obstakels. Met minder sta in de weg. Minder tegengas. Een stroom die gaandeweg soepeler gaat. Sneller gaat. Waar liefde haar gang kan gaan. In blijheid en vrijheid. Liefde toelaten. Dat is de clou. Onvoorwaardelijk...

Blog skriebels dag 126 | 22 maart 2016

De hand, de kus en de knuffel. Stond zondag op een beurs in de schaduw van Antwerpen. Het was niet druk maar ik had wel aanloop. Geen stormloop. Af en toe druppelde iemand in de Verwonderstoel. Uit nieuwsgierigheid. Soms gericht. Druppels op een gloeiende plaat begon ik langzaam te denken. Stilaan groeide de vraag wat ik hier eigenlijk deed. Naar mijn smaak gebeurde er te weinig. Op dat soort momenten wil de verhaallijn nog wel eens met een ruk de andere kant opgaan. Daar kun je dan bijna de klok op gelijk zetten. Ik ga altijd voor 1 contact. Maar dat contact was nog niet gelegd. Ik baalde in stilte. Plots ontstonden 2 contacten uit 1 bezoek. En wat voor contacten. Meteen het betere ik ga ervoor werk. Mijn dag kleurde aangenaam lichter. Ik stond hier niet voor niets. Voor een optimist kan ik aardig donker denken. Dus misschien ben ik minder optimist dan ik denk. Wie zal het zeggen. En toen was daar het moment met een vrouw op leeftijd wier naam een ode was aan de engelen, terwijl ze elfjes in haar hart droeg en hondjes op de tong. Ze kwam eigenlijk even goeden dag zeggen. Voelde zich aangetrokken tot de energie van mijn plekje tussen de andere aanbieders. Dat goeden dag zeggen verliep stroef. Had ze zich anders voorgesteld. Mijn analyse vinger schoot bij eerste gelegenheid uit zijn holster naar haar belemmerende aspect. Split second de roos treffend. Maar ze maakte een punt dat me bij bleef. Ze was niet geaard maar koos daar willens en wetens voor. Wilde terug naar de hemel. Had geen zin meer in de aarde. Had spijt dat ze zich had laten opereren voor haar familie. Had niet het lef gehad om voor de dood te kiezen. Zat nu in een twilight zone. Het gesprek nam een andere wending. Ze verliet een hele poos later na haar door tranen beslagen bril ontelbare keten gepoetst te hebben de Verwonderstoel. Ze gaf me een hand bij het afscheid. Iets dat ze alleen bij hoge uitzondering deed. Hield niet van de energie van anderen. Maar mij wilde ze graag een hand geven hetgeen ik een hele eer vond. Daarmee was de koek van verwondering nog niet op. De beurs gleed naar het laatste uur. Het moment van de laatste ontmoeting. We zaten naast elkaar op de balansballen. Een spontaan verzoek van haar kant of ze mocht komen zitten. Was voormalig balletdanseres. Klassiek geschoold. Gaf nu dansles. Kwam uit Tsjechië met een Belgisch sausje overgoten. Er was een fijne klik waarbij we aspecten genoeglijk de revue lieten passeren die het hart goed doen. Dat leverde me een kus op vanwege de vreugde die ze eindelijk weer in haar hart voelde en niet veel later een hartelijke knuffel ten afscheid. Dan realiseer ik me weer ten volle waarom ik ergens sta. Aanwezig ben. Hier doe ik het voor. Ik heb leuk werk. Heel leuk werk...

Blog skriebels dag 125 | 21 maart 2016

Iedereen heeft het recht om te zijn zoals hij of zij nu is. Wil je vastzitten? Zit heerlijk vast. Wil je zweven? Zweef grondig. In de klem. In de knoop. Lage vitaliteit? Leef je uit. Ontdek wat daarin voor je verborgen zit. Welke inzichten geduldig op je wachten om onthuld te worden. Jij kiest. Jij wilt. Jij draagt de volle verantwoordelijkheid. Dus geniet. Of geniet niet van de uitkomst van je wil. Het is jouw vrije wil. En vrijheid of recht komt met verantwoordelijkheid of verplichting. Met consequenties. Dus kruip niet in de slachtofferrol, maar ga trots staan voor je keuze. We zijn uniek. Wees uniek. Durf je op de borst te slaan als je in de put zit. Of hopeloos verward of volkomen ernaast tast. Doodziek bent. Of je hart met bloed doorlopen ogen van respect afdwingende volhardendheid niet volgt. Zelfs in je meest karige toestand van zijn, ben je nog steeds een waardevol ingrediënt in het geheel. Het belangrijkste zelfs. Je bent perfect zoals je nu bent. Vervul je rol met verve. Durf die stralende ster te zijn, waardig voor een Oscar. Iemand die de rol van zijn leven speelt. En weet. De Oscar gaat meestal naar iemand die in een lijdensweg verkeert. Volkomen onbegrepen wordt. Een misfit. Dat soort talent krijgt de hoofdprijs. Maar ben je die rol zat, want aan alles komt ooit een einde. Durf dan ook een compleet andere rol te aanvaarden. Typecasting is onverstandig. Is meer van hetzelfde. Dan loop je in cirkels die je al kent. Alleen de poppetjes zijn anders. Staan anders. Kies dan uit de rest van het menu. Uit het onbekende spectrum van jezelf. Daar ligt nog meer groei op je te wachten. Met hetzelfde engelengeduld...

Blog skriebels dag 124 | 20 maart 2016

Mijn denken kan sneller een mening naar voren schieten dan mijn schaduw met de ogen kan knipperen. Soms ongefundeerd. Vaak ongehinderd. Daar in die bovenkamer is het een wirwar van vingertjes die razendsnel heen en weer flitsen op zoek naar het gelijk. Op jacht naar een omvattend oordeel willen mijn gedachten nog wel eens feestelijk ernaast zitten. Want gelukkig is de werkelijkheid anders. Veel leuker. Bevrijdender. Verrassender. Levendiger. Vandaag was weer zo'n mooi moment. Ik geef een lezing en iemand loopt weg uit het gezelschap. Ze vindt er niks aan flitst het door mijn knar. Maar dat mag flitst er achteraan. Ik ben geen smaakje voor iedereen fluistert mijn ego nog even gauw. Vrolijk stromende denkderrie zonder affiniteit met de feiten. Het lijkt heel verstandig maar is het toppunt van onnozelheid. Wat blijkt. Ze komt terug met een tweede persoon, neemt na afloop als eerste plaats in de Verwonderstoel, gaat nota bene samen met haar dochter voor een consult ter plekke en kiest als klap op de vuurpijl voor een mineraal setje. Zeldzaam hoe je de werkelijkheid inkleurt om jezelf niet te bekrassen. Om nibbelende teleurstelling te ontzenuwen. Pure schade beperking. Terwijl het goede gevoel er gewoon is. Dat raakt niet zo snel bekrast als je daarbij durft te blijven. Als je niet stantepede gaat reageren. Je denken raakt hopeloos verweesd als het contact met wat er werkelijk speelt op drift raakt. De feiten zijn er niet voor niets. Daar kun je volop en hartelijk gebruik van maken. Dat vraagt als tegenprestatie ook iets van je. Luisteren en handelen. Je mening even opschorten. Even laten voor wat het is. De situatie vrijelijk een kans geven en meestromen. De vingers van de ad hoc knop...

Blog skriebels dag 123 | 19 maart 2016

Open Your eyes to the morning. 4 Hero zingt Morning Child. Mijn iPod is aan het werk. Onverdroten. Onvermoeibaar rollen de liedjes naar buiten. Streelt me met woorden of zonder. Legt een tapijtje van behaaglijkheid. De rode loper om mijn dag fijn te beginnen. Zelf ben ik nog niet zo actief. Zit nog met een been in de wakker word modus. Hou van doelloos drentelen op dit tijdstip. Van dom voor me uitstaren. De puzzelstukjes maken nog geen contact in mijn hoofd. Lekker gevoel is dat. Voelen wat er in me omgaat. Zonder mijn aandacht te richten. Simpel waarnemen. Niets doen. Geen actie. Kijken. Voelen hoe ik sta. Hoe mijn duim de tekst naar voren tovert. Naar mijn ruimte. Naar de aanzet van een bescheiden schommelen op de muziek. Je mag het dansen noemen. Is het ook. Ik dans meer van binnen dan van buiten. Hoe de glimlach in duet gaat met mijn voeten. Hoe mijn heupen invallen en de dans groter maken. Uitbundiger. Dansen op een liedje waar ik niet van zou denken dat het zou kunnen. Maar het gebeurt tegen de verdrukking van mijn eigen gedachten in. Ik ben dankbaar dat mijn gevoel niet luistert naar mijn denkbrij...

Blog skriebels dag 122 | 18 maart 2016

De context zet de toon. Zing je iets los uit zijn verband dan raken overtuigingen geactiveerd die de werkelijkheid voorbij schieten. Joe Jackson zingt Real men. Nog steeds een van mijn favorieten. Heel mooi liedje. Ik vergeet nooit de reactie van mijn beste vriend op scholengemeenschap St. Michiel. Kortweg Michiel. Hij wilde nooit meer iets met Joe Jackson te maken hebben omdat hij vond dat Joe discrimineerde. Daar was hij heel stellig in. Ergens in de tekst zit de zin Kill all the blacks. Kill all the reds. Ik was verbaasd over zijn reactie. Het was juist een aanklacht tegen discriminatie en vroeg hem of hij ook wel het hele liedje geluisterd had. Want zou je dat doen dan zou je begrijpen wat hij werkelijk bedoelde. Dat had hij niet. Dat was ook meteen de grond voor zijn verwarring en afwijzing. Iets waar hij gelijk op terug kwam nadat hij alle woorden had gehoord. Onze weegschaal kan heel snel diametraal doorslaan naar de tegenovergestelde richting als we niet opletten. Als we alleen maar een deel kijken en niet naar het geheel. We slingeren dan naar het tegendeel van de feitelijke bedoeling. Wat bepaalt jouw kritische massa. Hoe is die geladen. Negatief of positief. Wat brengt jou in beweging. Wat laat jouw mening doorslaan. Waar hecht je waarde aan. Waardoor word jij getriggerd. In die tijd was er wel meer verwarring op tal van terreinen. In de klas en buiten de klas. Geen lieverdjes tijd. Het was het moment van grootschalig te laat komen, spijbelen, spieken en er een spelletje van maken om zwakke leraren in no time overspannen te krijgen. Wat voelde ik me slim. Ik gebruikte het systeem om mijn vrijheid te organiseren. Waande me onaantastbaar. Niet erg slim bleek al snel want die rebellie kwam met een prijs. In mijn geval doubleren. Samen met mijn beste vriend. Dat was een meevaller. Alles komt met een prijs. Naar jezelf luisteren vraagt om trouw zijn aan jezelf. Jezelf blijven erkennen. Monitoren wat je doet. Open kaart spelen. Niet naar jezelf luisteren om door de zure appel heenbijten. De consequenties aanvaarden. Je intuïtie op ijs leggen. Je gevoel verdonkeremanen. Het kost je altijd wat. Welke prijs ben jij bereid te betalen...

Blog skriebels dag 121 | 17 maart 2016

Stop met zoeken naar de waarheid. John Barry speelt Suite Indecent proposal. Ik ben het nu al opmerkelijk vaak tegengekomen dat de waarheid voor sommigen onder ons als een oneerbaar voorstel geldt. Als iets dat je niet wilt. De waarheid kan blinkend en stralend voor je staan. In je hand liggen. In je oor fluisteren. Je als een warm bad omringen. En dan nog niet voldoende zijn. Een reden zijn om verder te zoeken. Als je de waarheid gevonden hebt. Doe jezelf dan het plezier om jezelf niet wijs te maken dat je nog even door moet zoeken. Durf dan blij te zijn met het feit dat de waarheid niet in je plaatje past. Dat je kiest voor de onwaarheid. Dat je die liever hebt. Daar meer van houdt. Dat scheelt een hoop tijd met vergeefs doorgraven. Vergeefs doorgronden. Vergeefs doordenken. Die tijd kun je fijn aan iets anders besteden. Aan genieten van de onwaarheid bijvoorbeeld. Alles brengt je verder. De onwaarheid ook. Maar begin met eerlijk je eigen oneerlijkheid lief te hebben. Dat groeit fijner. Dat maakt blijer ook al zit je bewust ernaast...

Blog skriebels dag 120 | 16 maart 2016

Heerlen is de vijfde stad van Nederland op gebied van cultuur. Je zou het niet zeggen zo van de buitenkant. Maar onder dat grijzige aura klopt een warm artistiek hart. Hier gebeuren spannende dingen. Letterlijk en figuurlijk grensoverschrijdend. Dit is de laatste week dat het euregionale Schrit_tmacher Festival zijn aandacht opeist met een uitdagende programmering gelardeerd met aanstormende en gevestigde dansgezelschappen van overal ter wereld. Black Grace uit Nieuw-Zeeland beet de spits af en zette een daverend indrukwekkende opening neer. Virginie brunelle uit Canada deed vorige week nog een rebels erotisch geladen duit in het zakje. Gisteravond was het de beurt aan Akram Khan Company uit London. Dans in een crossmediale setting. Spraakmakend. Enerverend. Hypnotiserend. Ongemakkelijk ook. De Britse choreograaf met Bengaalse roots weet hoe hij de spanning moet vasthouden. Gooit alles in de strijd. Perfecte harmonie. Perfecte disharmonie. Vervreemdende klanken. Opzwepende tonen. Prachtige bewegingen. Pure stilstand. Diep zwarte belichting. Licht. Donker. Alles in de mix. Fascinerend dans spektakel vanuit slim gekozen eenvoud. Vanuit herhalende patronen. Vanuit doorbroken patronen. Creatie en vernietiging hand in hand. Net als het leven zelf. Prachtig om naar te kijken. Mijn derde voorstelling. Lukraak uit een breed hoogstaand aanbod. Wederom eindigend in een staande ovatie. Nooit gedacht dat ik wonen in Heerlen nog eens zo leuk zou vinden...

Blog skriebels dag 119 | 15 maart 2016

Op afstand wordt alles weer ideaal. In je gedachten klopt alles. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Sta onder de douche en mijn gedachten dwarrelen naar een mooi moment nog niet zo lang geleden. Een moment van samen. Van verbondenheid. Van delen. Een bijzonder moment dat tegelijk ook bijzonder schrijnt. Soms wil je iets maar kan het niet. Het zit er niet in hoezeer je ook zou willen. De werkelijkheid laat zich niet dwingen. Hoe sterk je ook duwt. Onder druk wordt alles vloeibaar. Haal je de druk weg dan zie je of het vanzelf vloeibaar wil zijn. Dat is de feitelijke toestand. Dat is hoe het is. Het vraagt moed om ergens een eind aan te maken terwijl de tekens nog naar de wand kruipen en nog verre van duidelijk zijn. Problemen ontwaren in de kiem zonder dat ze volledig tot uitwerking komen. Ze zijn zo klein dat je ze ook makkelijk kunt negeren. Afdekken. Aan de kant schuiven. Ernaar luisteren en ernaar handelen. Dat is andere koffie. We hebben de neiging om het mooie te zien en het niet mooie te veronachtzamen. Minder te waarderen. Het geheel telt. Niet wat je wel of niet wilt zien. Het geheel geeft weer hoe de chemie daadwerkelijk is. Hoe de klik is. Hoe omvattend is die klik. Een deelklik is fantastisch maar redt het niet om het geheel te laten werken. Als het geheel werkt mogen de delen niet werken. Andersom werkt niet...

Blog skriebels dag 118 | 14 maart 2016

Sommige zaken vallen je gewoon in je schoot. Daar hoef je niets voor te doen. Alleen aanwezig te zijn. Gisteren stond ik op de Lotusbeurs en zag de NOS een reportage maken. In een flits dacht ik film mij. Maar ze hadden geen oog voor mij. Dacht ik. Hun aandacht was op iets anders gericht. Ik denk wel vaker iets dat nauwelijks aansluit bij de werkelijkheid. Want ze hadden mij wel gespot en hebben mij op beeld vastgelegd zonder dat ik het in de gaten had. De berichtjes 's avonds dat ik in het Achtuurjournaal zat waren daarvan getuigen. Denken wil nog wel eens ernaast zitten. Toen ik de allereerste keer in aanraking kwam met mineralen op maat, voelde ik me waanzinnig aangetrokken maar dacht niet dat ik er iets mee kom. Hoe anders was de realiteit. Bij de eerste aanraking was het zo intens dat het leek alsof ik altijd al met mineralen had gewerkt. Alle puzzelstukjes vielen naadloos in elkaar. Mijn denken zat mijn ontwikkeling simpelweg stokken in de spaken te duwen. En ook nu zijn mijn gedachten een hopeloos gemankeerde nostradamus. De stap om helemaal voor mineralen op maat te gaan en nadrukkelijk te investeren, volledig erachter te gaan staan. Mijn gedachten vooraf waren weer van het niveau ik weet niet of ik het kan. Mooie twijfelzaaiers zijn het. Verwarring strooiers. Ik kan het. Punt. Dat blijkt nu. Weten mijn gedachten veel. Die zijn goed in denken. Van de werkelijkheid snappen ze eigenlijk niets...

Blog skriebels dag 117 | 13 maart 2016

Beurs mensen zijn de nomaden van deze tijd. Het concept popup is hier tot in de finesse uitgekristalliseerd. Alle andere popup initiatieven zijn hieraan schatplichtig. Nomaden zijn natuurlijk van alle eeuwen maar tegenwoordig zijn we aardig honkvast. Het brandalarm in de hal krijst ondertussen bezeten om aandacht maar begrijpt zelf niet dat er geen brand is en dat het zelf ergens een schroefje los heeft. Hij bedoelt het goed maar zit ernaast. Het is net een mens. We vragen ook om aandacht van anderen die we onszelf kunnen schenken. Wij hebben ook een aardige pan af. Blijkbaar willen we het zo. Zo hebben we wel meer eigenaardigheden. Als ik hier om me heen kijk naar de schare lichtwerkers, geluksbrengers, engelen, inzichtschenkers of hoe iedereen zich ook noemt. Dan valt me op dat een opvallend deel van die schare eigenlijk in een buitengewoon slechte conditie verkeert. Overgewicht. Roken. Serieus allergisch. Ernstig ziek. Een dwarsdoorsnede van de maatschappij. Al het inzicht dat hier verstuifd wordt, zou bovengemiddeld meer effect mogen sorteren. Blijkbaar is het een uitdaging om wat je weet zelf toe te passen. Vegetarisch, veganistisch, biologisch, superfoodisch, spiritueel of welke andere blijde boodschap ook. Dit veelbelovende licht brengt niet de broodnodige vitaliteit als je er zelf niet volledig achter gaat staan en je evenwicht weet te bewaren. Ik noem dat dogmatische verwarring. We zijn op zoek naar de oplossing maar kijken niet wat we tegen komen. De oplossing kan ons in het gezicht staren terwijl wij ons blind staren op iets anders. We kiezen niet om onze eigen spiritualiteit te ontdekken. We kiezen voor spiritualiteit met een hoofdletter. We gaan doen als alle anderen. Gaan nieuwe regels volgen. Met grote inzet van overtuiging. Doen eigenlijk precies hetzelfde als voorheen. Als al die andere mensen die iets volgen. Een boek, een leider, een idee. Maar we volgen niet ons hart. Want volgen we echt ons hart dan gaat het je goed. Heel simpel. Dan voel je je goed. Letterlijk en figuurlijk steek je dan in een goed vel. Feiten vertellen het ware verhaal. Zetten jou in het echte licht. Ben je of ongelukkig of ziek. Onderzoek dan waar dat steekje los zit in je aanpak. In je volharding. Want er zit een schroefje los. En net als dat brandalarm heb je dat zelf niet in de gaten. Gelukkig duwen je gemoed en je lichaam stelselmatig jou je eigen realiteit onder je neus. Even ruiken en je weet het. Wil je het zien of wil je geloven dat je goed bezig bent. Ik zou minder geloven en beter doen...

Blog skriebels dag 116 | 12 maart 2016

Sommige liedjes zijn zo mooi dat je oren zich uitrekken, je hart spontaan open gaat en je wil zich willoos in zijn mandje opkrult. Kalmte legt fluisterend zijn deken en spreidt nonchalant zijn vleugels. Anna Maria Jopek zingt Noce rad rzeka. Heerlijk om zonder wil te zijn. Zalig is dat. Kijk uit voor je wil. Voor je het weet verandert die in een gelukstorpedo. Torpedeert je wil jouw geluk wel te verstaan in een poging je geluk te realiseren. Wil is verraderlijk. Wil komt vaak in stelling wanneer een on de macht grijpt. Een coup pleegt. Onrust, ongeduld, onvrede, ontevredenheid, onzin, ongeluk. Talloze onsen die op de loer liggen, hun tijd verbeiden en de pret aardig verstoren zodra ze de kans krijgen Je kunt alles hebben, het geluk aan je voeten voor het oprapen hebben liggen en toch genadeloos voor de bijl gaan als je een on onverhoeds aan het roer laat. En je wil rücksichtsloos laat gehoorzamen aan die vermaledijde on-factor. Je wil heeft maar een objectief: de wil doordrijven. De wil kijkt nergens anders naar. Maakt iets jou ongelukkig. Wees dan op je hoede. Blijf van je wil af want je wil gaat zorgen voor dieper ongeluk. Je gaat geluk willen maar je wil sleept uiteindelijk alleen maar een bloedig spoor van ongeluk en teleurstelling achter zich aan. Waar je je tegen afzet wordt groter. Sterker. Machtiger. Meer overheersend. Alleen inzicht transformeert een on. Niets anders. Alleen inzicht temt je wil. Je wil komt aan zijn trekken wanneer jij geen genoegen kunt nemen met de feiten. Met de situatie zoals die is en niet naar je zin is. Je vindt het plaatje niet kloppen. Je ontmoet naar jouw smaak een gebrek. Aan erkenning bijvoorbeeld. En daarvan leg je de oorzaak gemakshalve bij de ander. Dan ga je willen dat de ander jou erkent. Daar heb je alles voor over. Daar heb je recht op vind je. De ander schiet tekort. Ziet jou niet. Daar ben je volslagen van overtuigd. Je hebt de hoofdprijs over om gezien te worden om een prijsje te winnen die je ook op de kermis kunt winnen met touwtje trekken. Alles inzetten om een fooi terug te krijgen. De ander ziet je niet en blijft jou niet zien omdat jij jezelf niet ziet. Jezelf niet erkent. Het enige wat de ander doet, is jou dat met engelengeduld duidelijk maken. Als je zou willen dat je jezelf zou zien dan zou het je subiet beter gaan. Jezelf erkennen is kinderlijk eenvoudig en juist daardoor verschrikkelijk moeilijk. Dan moet je je oude bekrompen idee loslaten. Niet makkelijk als dat een levenlang streven is. Als miskenning altijd je motor is gebleken. De brandstof die jou opjoeg op zoek naar de gerechtigheid die je de ander verweet maar jezelf onthield. Blijf met je vinger koeltjes van de torpedoknop af voordat je onbewust een armageddon ontketent en haal eens diep adem. Begin rustig tot 10 te tellen. Wat wilde je ook alweer...
.

Blog skriebels dag 115 | 11 maart 2016

We schrijven 11 maart. De zon heeft dit stukje van de ochtend nog niet gevonden. Maar het terras lonkt en ik zit buiten. Dikke trui. Oud. Dienstsokken. Oud. Beleving. Nieuw. Vakantiegevoel roept een voorbijganger met een gorgelende lach. Een mini-vakantie door een gekke stap. Contact door een afwijking in het patroon. Vakantiegevoel zonder op vakantie te gaan dankzij een lokroep die sterker was dan de gewoonte om het te koud te vinden. Ideaal. Vernieuwing door de schaduw voor lief te nemen en over je eigen drempel te wippen. Letterlijk en figuurlijk. Je niet laten leiden door de moeite die het je kost. Moeite die achteraf nauwelijks moeite blijkt te zijn. Rebels tegen jezelf. Je eigen bevrijder zijn. Heel nuttig om eens flink tegen je eigen schenen aan te schoppen. Om stenen bij jezelf om te draaien. Kijken wat eronder zit. Het andere in jezelf vinden. De ander. Jij zet jezelf vast. Jij maakt jezelf los. Gek zijn op een ander. Het is de eigen overdonderend opgezweepte warmbloedigheid die jou wijst op een aspect van jezelf dat jou aanzuigt bij de ander. Je legt alleen niet de link naar jezelf. Het is jouw liefde aan het werk. Die als hete lava door je heen stroomt. Jij bent die vulkaan die je ontwaart in de ander. Jij ziet het. Jij herkent het. Je erkent het nog niet als iets van jou. Je kunt alleen maar zien wat in je zit. Je kunt alleen maar schoonheid bewonderen als je ergens weet wat schoonheid is. Dat realiseren we vaak niet. Iedereen laat ons iets van onszelf zien. Iedereen draagt een boodschap voor jou met betrekking tot jou. Wij willen de ander graag iets meegeven. Bijspijkeren. Bijpunten. Verbeteren. Maar we vergeten dat het juist andersom is. Wij weten niet wat de ander nodig heeft want we zien onze eigen beperking in de ander. We weten wel wat we zelf nodig hebben want we zien onze eigen beperking in de ander. Onze eigen liefde. Onze schoonheid. Onze afschuw. Onze slimheid. Onze domheid. Onze onbekommerdheid. Onze verwrongenheid. Ons gebrek aan liefde ook. De wereld verandert op slag als dit jouw perspectief is. Welke boodschap heeft de ander voor mij. Wat wil ik niet zien. Dat lokkende aspect van de ander eigen maken. In jezelf omhoog halen. Doen wat je bewondert in de ander. Het knispert en knappert als een heerlijk vuurtje dat jouw liefde, mijn liefde tot grote hoogte stuwt...

Blog skriebels dag 114 | 10 maart 2016

Johan Soderqvist speelt Let the right one in. Tragische violen en parmantige gitaar. Zonder woorden vertelt de muziek het verhaal van een onmogelijke liefde waar lichtpuntjes doorheen glimmen. Filmmuziek die op eigen benen blijft staan ondanks het ontbreken van beelden. Verbondenheid is ingewikkelder dan verwacht. Soms blijkt verbondenheid heel anders dan gedacht. Alles kan kloppen en toch klopt het niet. Verwarrend. Alles wijst in de goede richting maar de goede richting komt niet van de grond. Wat is het juiste. Wie is de juiste. Wie komt in je leven. Wie niet. Afdwingen is geen optie. Respecteren hoe het is een begin van verandering. Respecteren dat de werkelijkheid niet samenvalt met het beeld waar het naartoe lijkt te gaan. Het matcht niet. Het loopt niet synchroon. Dat vraagt om duidelijkheid. Om ruimte. Om bewuste verwijdering. Een kans geven door niet langer te streven. Niet langer jagen op een onbereikbaar fata morgana. Het juiste doen gaat vaak dwars tegen je eigen voorkeur in. Een voorkeur dat gevoed wordt door wensdenken. Dat realiseren maakt het makkelijker om het droombeeld te laten voor wat het is. Een droombeeld. Niet echt. Altijd buiten handbereik. Echte liefde draait om vrijheid. Niet om gevangen zitten in een idee van liefde. Je daarvan bevrijden. Dat heeft nog wat voeten in de aarde. Maar het voelt wel bevrijdend om die weg te gaan...

Blog skriebels dag 113 | 9 maart 2016

Oh! The longing zingt Absynthe Minded. Verlangen doet je liefde de das om. Liefde heeft ruimte nodig. Verlangen maakt dat je liefde aan iets of iemand koppelt. Verlangen maakt dat je liefde buiten jezelf materialiseert. En dan ben je reddeloos verloren. Dan heb je ze plakken. Gruwelijk. Verlangen vuurt je focus aan. Focus helpt je in het geheel niet om het geheel in de smiezen te houden. Focus heeft daar geen oog voor. Let niet op het geheel. Focus zoomt in naar het object van verlangen. En dan ben je serieus in de aap gelogeerd. Focus is nuttig. Maar niet inzake liefde. Dan is het fnuikend. Dan werkt het erbarmelijk. Focus maakt dan afhankelijk. Op een ongezonde manier. Alan Parson's Project zingt Turn of a friendly card. The game never ends if your whole world depends on the turn of a friendly card. Liefde zit in je. Alles zit in je. Liefde kun je niet naar verlangen. Jouw geluk hangt niet af van de liefde van een ander. Van iets anders. Jouw geluk is jouw liefde. Altijd gelukkig zijn is zoiets als altijd willen dat de zon schijnt. Zinloos om maar te verlangen. Geluk en ongeluk wisselen stuivertje. Maar jouw liefde. Daar kun je rond de klok contact mee maken. Gelukkig of ongelukkig. Zonder voorwaarden. Zonder jezelf in te leveren om iets terug te krijgen dat op liefde lijkt maar niet jouw liefde is. Anders word je die zonnebloem die compleet op een zon gericht is buiten jou. De mooiste liefde is de liefde die jou vrij laat. Vrij om je liefde te laten stromen. Niet bepaald. Niet voorbestemd. Richt je naar de zon in je. Dat baadt lekkerder.. Dat straalt feller...

Blog skriebels dag 112 | 8 maart 2016

Gewoon de stilte. Even geen muziek. Alles toelaten. Luisteren. Naar de ruimte in mijn hoofd. Het aanrollende en wegstervende zwellen van het verkeer. De aanraking van het telefoonscherm terwijl ik woorden rijg. Het gevoel in mijn handen. De verbinding met mezelf. De glimlach ervaren. De bedrukking ervaren. De mist in mijn ogen. Gewoon genieten. Even niets vinden. Vind al genoeg van dingen. Nu even niet...

Blog skriebels dag 111 | 7 maart 2016

You will find peace of mind. Earth wind & Fire zingt That's the way of the world. Maurice White strooit uit zijn keel een gloedvolle basis van soul, terwijl Philip Bailey met zijn kenmerkende hoge stem Hearts desire erover heen drapeert. Soms krijg je kadootjes in de schoot geworpen die je pas veel later gaat waarderen. Dan eerst werkelijk het gebaar weet te schatten dat iemand maakte. Earth Wind & Fire is zo'n kado. 35 jaar geleden aangereikt en nu pas begrepen. Ze zouden optreden in de Ahoy in Rotterdam. Een spectaculaire show waar ik bij kon zijn omdat de vader van mijn vriendinnetje zijn plek opgaf zodat zijn dochter haar vriendje mee kon nemen. Mijn eerste grote concert. Een optreden dat nog steeds in mijn geest voort speelt. De drummer kwam al drummend uit het podium omhoog. Wat een begin. Wat een beeld. Onvergetelijk. Afgelopen zondag in Keulen genoten van Muse. Mijn derde grote concert. Daartussen een rijkgeschakeerde potpourri van festivals, bescheidenere optredens en Elvis Costello in de Heineken Music Hall. Ben spaarzaam met grote concerten. Vergeleken met dat eerste grote concert in alle opzichten de overtreffende trap. Groter grootser. Alles uit de kast. Spectaculair. Indrukwekkend. Meeslepend. Vliegende drones. Videoprojecties. Passie. Bombast. Daverend licht. Uitzinnig veel meer mensen. Waanzinnig imponerende Lanxess arena. En sfeer. Wat een sfeer. Mezelf onderdompelend in klappen zingen schreeuwen en dansen. Vol overgave. De vader toen was jonger dan ik nu. Het plezier dat hij opgaf om zijn dochter een plezier te doen was aanzienlijk. Begrijp ik nu. Toen zag ik alleen de buitenkans voor mij. Helemaal omdat hij lyrisch was van dit briljante ensemble. Toen minstens zo briljant als Muse nu. En de geschiedenis heeft de neiging om te herhalen. Ook toen werd het oorspronkelijk idee wie wel en wie niet zou gaan ingehaald door de werkelijkheid. En nu weer. Ook nu waren de vooropgestelde plannen anders. En verhip het pakte radicaal anders uit. Het feest der onwaarschijnlijkheden duurt voort. Ook dat is The way of the World. We kunnen plannen maken totdat we een ons wegen, maar de werkelijkheid heeft daar vaak een heel ander idee over. Je daaraan overgeven maakt leven makkelijker. Fijner ook. Levert meer verrassingen op dan je ooit zou kunnen bedenken...

Blog skriebels dag 110 | 6 maart 2016

Black zingt This is life. Have it tattooed on the inside of your pink and sleepy eyelids this is life. If you're old enough to face it you're old enough to fake it. Black zal ook nooit meer zo mooi het licht zien als zijn teksten uitstralen. Een auto ongeluk bleek zijn fatale ticket uit dit ondermaanse. Niets verroert zich nog. Zit hier heerlijk zen op mijn bank. De dag houdt nog zijn adem in. Verandering hangt in de lucht maar geeft zijn geheimen nog niet prijs. Een gevoel van vrede drijft door me heen. Heel aangenaam. Het blijft een mysterie hoe mijn weg zich verder gaat ontvouwen. Een belangrijke stap heb ik onlangs gezet. Dat alleen al heeft veel in beweging gebracht. Merk dat ik me de ruimte moet gunnen om dat fijn te laten indalen. Daar is deze zondag het perfecte vehicle voor. Mijn hand gemalen met de hand gezette koffie smaakt in elk geval stil makend. Dido zingt op de achtergrond White flag. Overgave. Me overgeven aan de lijn die ik gekozen heb zonder te weten door welke woeligheden het nog gaat leiden. The wild wild sea zingt Sting. Voegt een snufje dromerigheid toe die graag wil uitdijen. Ik zit in een bootje dat zijn eigen koers vaart. Gaandeweg zal ik wel ontdekken welk land zich gaat openbaren op het einde van de einder. Gewoon goed zorgen voor het bootje. Het midden aanhouden. Er is genoeg stroming. De wind in mijn rug. De rest zal vanzelf duidelijk worden...

Blog skriebels dag 109 | 5 maart 2016

Denise Jannah zingt Alone, never lonely. Alleen maar niet eenzaam. Een heel mooi kabbelend liedje. Het trekt mijn aandacht. Heb het ooit achteloos in de lijst geplempt maar stijgt in mijn achting. Erkenning komt vaak pas heel laat. Soms zien we pas heel laat wat er eigenlijk is en hoe mooi dat is. Erop wachten dat erkenning komt heeft geen zin. Jezelf erkennen is handiger. Beter in de gaten hebben wat je doet. Wat voor jou heel gewoon is, is natuurlijk verre van gewoon. You're taking me for granted. Paul Simon zingt Diamonds on the soles of her shoes. De synchroniciteit is verbluffend. Eigenlijk verbaast het me niet en tegelijk juist weer wel. Take vooral niet jezelf for granted. Je neemt mij voor lief is een veel gehoord verwijt. Jezelf niet zien ligt aan dat verwijt ten grondslag. De ander zal jou niet zien als jij jezelf niet ziet. Dan kun je verwijten tot sint juttemis. Dat gaat niet veranderen als jij dat niet verandert. Romanze speelt Franz Joseph Haydn. Vriendjes worden met jezelf. Jezelf lief hebben. Niet langer jezelf voor lief nemen, maar voor jezelf gaan. Dingen doen waar je blij zijn in kan doorklinken. Waarin jouw liefde ruim baan krijgt. Dan ben je blij in je eentje en blij met elkaar. Dan verlang je de erkenning niet langer van de ander. Giving up zingt Sharon Jones & the Daptones. Geef de niet-erkende notie van jezelf op. Laat die pijn los en erken jezelf. Geef ruimte aan een onbevangen omgang met jezelf. Schenk liefde aan die miskende eenzaat diep in jou die geduldig wacht op jou. Jouw unieke zelf. Door niemand beter begrepen dan door jou. Door niemand meer geliefd dan door jou. Stumbleine zingt Smashing pumpkins. Dat gaat met vallen en opstaan. Alleen jij kunt jezelf erkennen. Niemand anders. Dan gaat het je langzaam beter...

Blog skriebels dag 108 | 4 maart 2016

James Horner speelt To the rescue. Staat op de soundtrack van the Rocketeer. Een film die ik nooit gezien heb. Maar ik ben nu eenmaal dol op filmmuziek. Hou van het drama. De romantiek. Het aanzwellen van spanning versleuteld in meeslepende klankkleuren. Goede films kunnen niet zonder schitterende muzikale basis. De boodschap heeft een welluidende drager nodig. Soms moeten we van onszelf gered worden. Gered worden van onze eigen verwachtingen. Opvattingen. Droom- en drogbeelden. Onze eigen overspannenheid. Lopen graag op onze tenen. Willen het te graag te goed. Wat dat Het is, is voor iedereen anders. Maar iedereen heeft zo zijn eigen Het waarin we verstrikt raken. Ambities of juist geen ambities. Zijn niet dol op weerstand of juist weer veel te gek op weerstand. Het hele spectrum ligt aan onze voeten. En we rommelen telkens in hetzelfde hoekje en voelen ons een hele Piet. Ik laat even in het midden welke kleur want dat is ook alweer aanleiding voor controverse. Verschillen maken het grote palet dat we mensheid noemen. Verschillen zijn onze diamanten. Verschillen zorgen voor beweging. Maar oh wat hebben we moeite met verschillen. We proberen verschillen te vereenen. Te overwinnen. Nodeloos. Koud blijft koud. Warmte blijft warmte. Je kunt van kou geen warmte maken. Van warmte geen kou. Je kunt de kou wel gebruiken om de warmte te realiseren. Het ene gebruiken als inspiratiebron voor het andere. Je kunt je er tegen afzetten. De negatieve weg. Of je kunt het als opstapje inzetten. De positieve weg. In beide gevallen gebeurt hetzelfde. De beleving is robuust anders. Het hele spectrum gebruiken, is de brug tussen uitersten gebruiken zonder je te verbinden met een uiterste. Dat is vrij zijn. Het begin van jezelf redden van je eigen eenzijdigheid. Je kunt een deel van jezelf toelaten of alles van jezelf. Vrij heen en weer bewegen. Dat vraagt iets van je. Een beetje moed. Iets van jezelf overwinnen. Een leap of faith net als Indiana Jones in The last crusade. Alles is er. Als het ene er is, is het andere er ook. Logica. Durf je daar ook op te vertrouwen?...

Blog skriebels dag 107 | 3 maart 2016

Probeer niet te hard authentiek te zijn. In het ergste geval word je een slap aftreksel van jezelf. Alles waar je naar streeft is niet. Is geen werkelijkheid. Om authentiek gevonden te worden moet je herkend worden als authentiek. Erkent in de ogen van de anderen. En daar begint het probleem. Dan ben je niet meer authentiek. Dan ben je authentiek op een manier dat de buitenwereld dat snapt. Dan ben je niet langer jezelf maar laat je eigenlijk zien via een omweg waar je moeite mee hebt. Iemand die flamboyantie uitstraalt heeft moeite met kleurloos. Iemand die waanzinnig apart wil zijn heeft moeite met gelijk zijn. We worden ongewild wandelende gebreken tabellen. We zijn authentiek. Stuk voor stuk. Dat hoeft je niet uit te stralen. Doe je dat wel dan ontstaat een cliché beeld van jou. Goeie grap. Dat is als klap op de vuurpijl ook nog hard werken. Dat beeld vraagt onderhoud. William Ross speelt I'm a gentleman/ Mig's story. Komt uit de tekenfilm A tale of Despereaux. Het verhaal van een dappere muis. Een ware held verstrikt in een wereld die aan elkaar hangt van misverstanden. Waarin helden niet als helden gezien worden maar als onbegrijpelijk. Als lastig. Als outcast. Als iemand die niet erbij hoort. Waarachtig authentiek hoeft niet de handen van anderen op elkaar te krijgen. Is een tikje ongemakkelijk. Onaangepast zonder het te willen. Heel mooi verhaal. Prachtig getekend ook. En heerlijke soundtrack. Tekenfilms zijn allang niet meer eendimensionaal. Hij die zonder zonde is werpe de eerste steen. Zelf bezondig ik me natuurlijk ook aan authentiek willen zijn. Maar een verkwikkende douche doet wonderen merk ik. Dan komen ideeën bovendrijven die aanzetten tot nadenken. Tot stilstaan. Stromend water zet de boel even stil. Vertraagt aangenaam...

blog skriebels dag 106 | 2 maart 2016

In mijn binnenwereld zingt Jessie Ware Wildest moments. Hoe heftiger het moment hoe krachtiger het tegenhang moment. Hoe extremer de tegenvaller. Het leven werkt in een slingerbeweging of als je dat liever hebt in een golfbeweging. Heen en weer. Op en neer. Hoe verder reikend de slinger. Hoe groter de extase. Hoe hoger de top. Hoe dieper het dal. Hoe intenser de teleurstelling. Hoe groter de verbittering. Je kunt je daarin verliezen en telkens voor kiezen. Je kunt je er ook bewust van zijn. Dan ben je blijer met het midden. Daar gebeurt alles. Daar kun je het hele spectrum ervaren. Je kunt daar de hele beleving hebben op micro niveau. Het idee van delicatesses. Mespuntje positivo, likje negativo. Mini maatjes contra. Vingerhoedjes vol proeven en waarderen in plaats van badkuipen vol. Dat helpt bij jezelf blijven in de beweging. Is gebruik maken van de feiten. Gaat het naar links dan gaat het uiteindelijk ook weer naar rechts. Simpelweg weten. Onze wereld is opgebouwd rond tegenstellingen. Yin en yang. Daar kun je je rug naar keren of je op instellen. Zoals in het klein zo ook in het groot. In het kleine zit alles. Het vraagt meer fijnzinnigheid. Verfijning. Verdieping. Afstemming. Niet langer meegezogen worden in een waanzinnig makend pingpong spel van het ene uiterste naar het andere uiterste. Dan laat je je niet foppen door de retour beweging. Op de iPod swingt Jamie Cullum er fris op los met Don't stop the Music. Alles stopt een keer. Kwestie van geduld. Hoe meer je aan een kant zit hoe groter de afstand naar de tegenpool. Hoe beter georganiseerd de weerstand. Hoe indringender de reactie van je eigen oppositie. Hoe massiever de tegenstand. Hoe verbetener. We hebben alles in ons. Het mooie en het lelijke. Wil je het allermooiste dan word je geconfronteerd met de kolossaalste lelijkheid. Net zolang totdat je je eigen lelijkheid in je hart sluit. Vind je jezelf waanzinnig slim. Geloof me, je meest stuitende domheid zal zich niet onbetuigd laten. Daar ga je dan nog flink over struikelen. Probeer je iets bij je weg te houden dan bijt het je uiteindelijk toch in de kont. Want niets laat zich weghouden. De beweging haalt ons in. Die kunnen we niet voor blijven. Weten is beter. Snappen hoe het werkt. De logica volgen. Meebewegen. Dat zorgt voor een gevoel van intense beleving zonder intense golven. Maakt blij. Niet uitzonderlijk blij. Gewoon blij. Diep van binnen. Iets doorhebben heeft iets samenzweerderigs. Jij weet iets wat het lot nog niet weet. Dat maakt ondeugend. Acting naughty. Swing it Jamie!

Blog skriebels dag 105 | 1 maart 2016

Hoeveel ruimte gun je jezelf? Wat staat er eigenlijk allemaal in je ruimte dat jou hindert op je weg. Hoeveel overtuigingen staan er op een rij. Hoeveel principes. Hoeveel plannen. Hoeveel achterstalligheden. Wat heb jij allemaal in je ruimte geplaatst dat jou blokkeert. Dat jou onvrij maakt. Dat vergeten we nog wel eens. Alles wat je vindt of parkeert zet een streep door je bewegingsvrijheid. Je kunt het zo gek niet bedenken of het komt je vroeg of laat dwars te zitten. In de weg te staan. Hoe vrij mag jouw ruimte zijn. Vlees is fout. Vlees is goed. Vis is fout. Vis is goed. Onaardig is fout. Aardig is goed. Ik doe het voor mijn kind. Ik doe het voor de wereld. Ik doe het voor het milieu. Jezelf zijn is egoïstisch. Jezelf zijn is het belangrijkste. Zoveel overtuigingen als er seconden in een dag zijn. Evenwicht telt. Evenwicht maakt het verschil. Wat het ene moment in je voordeel werkt en je helpt kan het volgende moment achterhaald zijn en je onderuit halen. Wakker blijven en op tijd je ruimte vrij maken. Op tijd je ideeën tegen het licht houden en bijstellen. Elke overtuiging die jou een goed gevoel geeft is bij voorbaat verdacht. Dat zijn overtuigingen die jou bepalen. Had je dat goede gevoel dan had je die overtuiging niet nodig. Valse overtuigingen verpakt als de waarheid die jou beperken. Die weliswaar mooi staan te glimmen in je overtuigingskast, maar jou niet verder helpen. Ze schakelen een wezenlijk deel van je speelruimte uit. Of je daar zo blij mee moet zijn...