Blog skriebels dag 128 | 24 maart 2016

We hebben alles in ons. Alle liefde van de wereld. De liefde van ons leven. Het zit allemaal in ons hart. Daar ligt de kans om te ontsluiten. Om het geheim van liefhebben te ontsluieren. We zijn naar buiten gericht. Willen het buiten onszelf vinden. Doen daar heel veel voor. Passen ons aan. Tomen ons in. Lopen op de tenen. Versleutelen wie we zijn in een poging aanvaard te zijn. De ander moet ons zien. Ons leuk vinden. Waarderen. In het hart sluiten. Maar waar blijf jij dan. Waar is jouw echte ik dan. Je bent het mooiste stukje aarde. Het enige stukje aarde waar je echt iets over te vertellen hebt. En zelfs dat is maar beperkt. Want we zitten ook in een scenario waar alle rollen nauwgezet op elkaar aansluiten. Maar hoe jij dat stukje aarde verzorgt dat is aan jou. Je kunt het niet willen zien. Verwaarlozen. Je kunt het teveel willen zien en daardoor de aansluiting missen met het geheel. Je kunt ook vanuit het midden werken. Vanuit je kern waar alles zit. Daar ben je engel en duivel. Goed en fout. Kun je naar believen uitstapjes maken naar al jouw gebieden vanuit mini expedities. Dipje duivel. Dipje engel. Dipje goed. Dipje fout. Verkennen. Onderzoeken. Eigen maken. De ander in jou leren kennen. Want de ander zit in jou. Het mooie. Het hart verwarmende. Aspecten die je wel bij de ander ziet maar niet bij jezelf. Toelaten. Laten. Eens niet zo streng zijn voor jezelf. Niet zo blind zijn voor jezelf. Jezelf een kans geven. Elke dag opnieuw. Elk moment begint opnieuw. Jij ziet. Jij weet. Jij telt. Jij bent....