Blog skriebels dag 134 | 30 maart 2016

Soms loop ik rond als een vreemdeling in mijn eigen wereld. Maak ik geen contact met wat er pal voor me is. Kijk ik te ver. Mis ik het mooiste en verlies me in gedachten. Hoe mooi ook. Polyanna zingt Stranger to the world. De ochtend begint kabbelend. Ik zit aan tafel. Een opgepimpte biertafel bezig aan een tweede jeugd. Lang eind Xahro zit naast me. Zoon en mijn gast gedurende deze 2 weken. Mijn aandacht is ergens in mijn hoofd, niet aan tafel. Elders. Geniet van mijn koffie die hij met veel liefde fijngemalen en voorbereid heeft. Een liedje trekt aan mijn mouw en ik duik op de iPod om te ontdekken wie het is. Rain tree crow zingt Big wheels in shanty town. En dan sijpelt het besef door. Op mijn hurken staat me voor ogen wat ik niet zie staan. Xahro! Hij zit daar op zijn dooie akkertje te ontbijten. Straalt zo'n rust uit dat je hem helemaal niet zou opmerken. Maar nu plotseling wel. Ik kruip weer naast hem op de bank en vertel hem dat. Hoe mooi zijn uitstraling is. De kalmte in hem. De invloed op zijn juffen in het verleden. Dat we vaak op het verkeerde been staan in de beoordeling van hem. Hij vertelt over zijn invloed op het paard maandag. Dat het zijn hoofd volkomen ontspannen liet hangen tijdens de rit. De kalmte van Xahro aan het werk. We praten wat. Niets bijzonders. Gewoon even contact maken. Samen aan tafel. Meer niet. Gedurende een wijl een genoegen delen met elkaar. Genieten van een onverwachte ingeving. Van dit moment. Hoe simpel kan het zijn...