Blog skriebels dag 135 | 31 maart 2016

Al Jarreau zingt Not like this. Zo in de ochtend als mijn wereld soezerig zijn ritme zoekt maar nog niet lekker in zijn cadans zit. Dat zijn momenten dat ik gevoelig ben voor een fluim melancholie. Dan ben ik vatbaar voor het oude vertrouwde en ook weinig betrouwbare. Dat realiseer ik me in een en dezelfde adem. In retrospectief blinkt alles net iets fijner. Blijft klatergoud. Een nep glans. Maar toch. Het kriebelt en het trekt. Het neemt je mee naar kanten van jezelf waar nog wat verdriet sluimert. Waar nog wat fragmenten van emoties slingeren die wat helderheid kunnen gebruiken. Negeren heeft geen zin. Het zit er en het vraagt je aandacht. Niet om je mee te zuigen naar een onbekende diepte waar het licht niet schijnt. Juist om jezelf in je volledigheid toe te laten. Om jezelf nog beter te begrijpen. Om te gaan houden van je valkuilen. Van je eigen struikeldraad. Met veel liefde door jezelf gespannen. Jouw en mijn persoonlijkheid heeft voor- en nadelen. Het is die combinatie die leven aantrekkelijk maakt. Net als elke keuze voor- en nadelen heeft en onze levensloop volstrekt onvoorspelbaar en spannend maakt. Soms te spannend. Soms niet spannend genoeg. The police zingt Walking on the moon. Licht als een veertje is aantrekkelijk en tegelijk ook eng. Het besef om jezelf kwijt te raken. Verloren te raken. Los van alles. De zucht naar verbinding. Met de wereld. Jouw wereld. Mijn wereld. Verbinding die er altijd is maar af en toe uit beeld raakt. Zoals nu...