Blog skriebels dag 118 | 14 maart 2016

Sommige zaken vallen je gewoon in je schoot. Daar hoef je niets voor te doen. Alleen aanwezig te zijn. Gisteren stond ik op de Lotusbeurs en zag de NOS een reportage maken. In een flits dacht ik film mij. Maar ze hadden geen oog voor mij. Dacht ik. Hun aandacht was op iets anders gericht. Ik denk wel vaker iets dat nauwelijks aansluit bij de werkelijkheid. Want ze hadden mij wel gespot en hebben mij op beeld vastgelegd zonder dat ik het in de gaten had. De berichtjes 's avonds dat ik in het Achtuurjournaal zat waren daarvan getuigen. Denken wil nog wel eens ernaast zitten. Toen ik de allereerste keer in aanraking kwam met mineralen op maat, voelde ik me waanzinnig aangetrokken maar dacht niet dat ik er iets mee kom. Hoe anders was de realiteit. Bij de eerste aanraking was het zo intens dat het leek alsof ik altijd al met mineralen had gewerkt. Alle puzzelstukjes vielen naadloos in elkaar. Mijn denken zat mijn ontwikkeling simpelweg stokken in de spaken te duwen. En ook nu zijn mijn gedachten een hopeloos gemankeerde nostradamus. De stap om helemaal voor mineralen op maat te gaan en nadrukkelijk te investeren, volledig erachter te gaan staan. Mijn gedachten vooraf waren weer van het niveau ik weet niet of ik het kan. Mooie twijfelzaaiers zijn het. Verwarring strooiers. Ik kan het. Punt. Dat blijkt nu. Weten mijn gedachten veel. Die zijn goed in denken. Van de werkelijkheid snappen ze eigenlijk niets...