Blog skriebels dag 120 | 16 maart 2016

Heerlen is de vijfde stad van Nederland op gebied van cultuur. Je zou het niet zeggen zo van de buitenkant. Maar onder dat grijzige aura klopt een warm artistiek hart. Hier gebeuren spannende dingen. Letterlijk en figuurlijk grensoverschrijdend. Dit is de laatste week dat het euregionale Schrit_tmacher Festival zijn aandacht opeist met een uitdagende programmering gelardeerd met aanstormende en gevestigde dansgezelschappen van overal ter wereld. Black Grace uit Nieuw-Zeeland beet de spits af en zette een daverend indrukwekkende opening neer. Virginie brunelle uit Canada deed vorige week nog een rebels erotisch geladen duit in het zakje. Gisteravond was het de beurt aan Akram Khan Company uit London. Dans in een crossmediale setting. Spraakmakend. Enerverend. Hypnotiserend. Ongemakkelijk ook. De Britse choreograaf met Bengaalse roots weet hoe hij de spanning moet vasthouden. Gooit alles in de strijd. Perfecte harmonie. Perfecte disharmonie. Vervreemdende klanken. Opzwepende tonen. Prachtige bewegingen. Pure stilstand. Diep zwarte belichting. Licht. Donker. Alles in de mix. Fascinerend dans spektakel vanuit slim gekozen eenvoud. Vanuit herhalende patronen. Vanuit doorbroken patronen. Creatie en vernietiging hand in hand. Net als het leven zelf. Prachtig om naar te kijken. Mijn derde voorstelling. Lukraak uit een breed hoogstaand aanbod. Wederom eindigend in een staande ovatie. Nooit gedacht dat ik wonen in Heerlen nog eens zo leuk zou vinden...