Blog skriebels dag 131 | 27 maart 2016

Het verlangen naar de stralende ridder stralend van eigen liefde. Als die ridder nu voor je staat. In je leven is. Op dit moment. Is het genoeg? Misschien. Een eerlijk antwoord van een jonkvrouwe verre van in nood. Soms is de droom zo mooi dat de werkelijkheid moeite heeft om eraan te tippen. Is het moment een kado dat we bijna niet durven uitpakken. Bang om het verlangen tekort te doen. Willen we niet wat er is. Zien we niet hoe verbluffend mooi het is. Willen we meer. Nog meer dan het wonder dat zich ongemerkt ontvouwt. Wil ik meer. Jagen onzekerheid, ongeduld en onbegrip het moment over de kling met welgemikte halen. De onzekerheid dat ik niet in de gaten heb hoe ontstellend bijzonder is wat er ontrolt. De intimiteit ter plekke niet ten volle snap. Het ongeduld dat er meer is. Weer een stap. Door naar het volgende. De rijkdom niet begrijp in deze prille ontmoeting. Waarin iets heel teers bloot gegeven wordt. Iets uitzonderlijk subtiels de lippen beroerd op een plek die op zijn zachts nogal openbaar is. Drijft mijn wil me in gedachten al naar de volgende fase die niet vanzelfsprekend is terwijl dit moment alles in zich draagt om boven alles uit te stijgen. Is de connectie volkomen maar vind ik de actie nog niet compleet genoeg. Moet er nog iets bij dat als je het heel oprecht gaat beschouwen het breekbare alleen maar kan beschadigen. Simpelweg vertrouwen. Meer niet. Dat valt niet te regelen. Dat valt alleen te ontdekken. Blij zijn met wat er is. Ademloos, woordenloos stilstaan bij het gevoel dat zijn weg naar mijn hart met warmte doordesemd. Zeldzaam hoe een genieter als ik een probleempje heeft met genieten als het genieten ultiem is. Dit is het. Dit is mooi. Dat werkelijk zien en toelaten dat is pas een daad van schoonheid. Schoonheid heeft nog wat met me te stellen. Trage leerling. Maar ik leer wel...