Blog skriebels dag 109 | 5 maart 2016

Denise Jannah zingt Alone, never lonely. Alleen maar niet eenzaam. Een heel mooi kabbelend liedje. Het trekt mijn aandacht. Heb het ooit achteloos in de lijst geplempt maar stijgt in mijn achting. Erkenning komt vaak pas heel laat. Soms zien we pas heel laat wat er eigenlijk is en hoe mooi dat is. Erop wachten dat erkenning komt heeft geen zin. Jezelf erkennen is handiger. Beter in de gaten hebben wat je doet. Wat voor jou heel gewoon is, is natuurlijk verre van gewoon. You're taking me for granted. Paul Simon zingt Diamonds on the soles of her shoes. De synchroniciteit is verbluffend. Eigenlijk verbaast het me niet en tegelijk juist weer wel. Take vooral niet jezelf for granted. Je neemt mij voor lief is een veel gehoord verwijt. Jezelf niet zien ligt aan dat verwijt ten grondslag. De ander zal jou niet zien als jij jezelf niet ziet. Dan kun je verwijten tot sint juttemis. Dat gaat niet veranderen als jij dat niet verandert. Romanze speelt Franz Joseph Haydn. Vriendjes worden met jezelf. Jezelf lief hebben. Niet langer jezelf voor lief nemen, maar voor jezelf gaan. Dingen doen waar je blij zijn in kan doorklinken. Waarin jouw liefde ruim baan krijgt. Dan ben je blij in je eentje en blij met elkaar. Dan verlang je de erkenning niet langer van de ander. Giving up zingt Sharon Jones & the Daptones. Geef de niet-erkende notie van jezelf op. Laat die pijn los en erken jezelf. Geef ruimte aan een onbevangen omgang met jezelf. Schenk liefde aan die miskende eenzaat diep in jou die geduldig wacht op jou. Jouw unieke zelf. Door niemand beter begrepen dan door jou. Door niemand meer geliefd dan door jou. Stumbleine zingt Smashing pumpkins. Dat gaat met vallen en opstaan. Alleen jij kunt jezelf erkennen. Niemand anders. Dan gaat het je langzaam beter...