Blog skriebels dag 132 | 28 maart 2016

Hue & Cry zingt Where we wish to remain. We organiseren allemaal op onze eigen manier onze veiligheid. Stellen ons pakket samen waarbinnen we senang zijn. Ons zeker wanen. Ons goed voelen in een omgeving waar onze eigen onveiligheid als grondtoon de maat slaat. Of onzekerheid. Of onvrijheid. De een is meer defensief ingesteld. De ander meer offensief, meer gungho. Ik ben meer van de vlucht naar voren. Voel ik me minder op mijn gemak dan trek ik me terugkom door sterker naar buiten te komen. Aardig paradoxaal. Laat ik meer van me zien. Maak ik me groter. Ga ik domineren. De regie overnemen. Zet ik in waar ik goed in ben om afstand te scheppen tussen mij en de ander. Om de aandacht af te leiden van mijn zwakke plek die ik niet graag in de openheid wil laten spartelen. Word dan illusionist. Ga dan naar boven. Richting ivoren toren. Goeie tactiek als je alleen wilt blijven. Niet handig als je iemand van harte wilt toelaten maar dit mechanisme niet helemaal in de gaten hebt. Ik begin het te zien. Dat is al heel wat. Kan het ook al onderbreken. Halverwege de trap omdraaien. Ook niet verkeerd. Maar trap er wel nog in. Of dat ooit zal veranderen. Moet leren om mezelf te saboteren als ik mezelf weer wil saboteren. Mooie paradox...