Blog skriebels dag 114 | 10 maart 2016

Johan Soderqvist speelt Let the right one in. Tragische violen en parmantige gitaar. Zonder woorden vertelt de muziek het verhaal van een onmogelijke liefde waar lichtpuntjes doorheen glimmen. Filmmuziek die op eigen benen blijft staan ondanks het ontbreken van beelden. Verbondenheid is ingewikkelder dan verwacht. Soms blijkt verbondenheid heel anders dan gedacht. Alles kan kloppen en toch klopt het niet. Verwarrend. Alles wijst in de goede richting maar de goede richting komt niet van de grond. Wat is het juiste. Wie is de juiste. Wie komt in je leven. Wie niet. Afdwingen is geen optie. Respecteren hoe het is een begin van verandering. Respecteren dat de werkelijkheid niet samenvalt met het beeld waar het naartoe lijkt te gaan. Het matcht niet. Het loopt niet synchroon. Dat vraagt om duidelijkheid. Om ruimte. Om bewuste verwijdering. Een kans geven door niet langer te streven. Niet langer jagen op een onbereikbaar fata morgana. Het juiste doen gaat vaak dwars tegen je eigen voorkeur in. Een voorkeur dat gevoed wordt door wensdenken. Dat realiseren maakt het makkelijker om het droombeeld te laten voor wat het is. Een droombeeld. Niet echt. Altijd buiten handbereik. Echte liefde draait om vrijheid. Niet om gevangen zitten in een idee van liefde. Je daarvan bevrijden. Dat heeft nog wat voeten in de aarde. Maar het voelt wel bevrijdend om die weg te gaan...