skriebel 206 | 16 maart 2017

We zijn als honden aan een lijn. De lijn heet conditionering en zit vastgebonden aan wat we willen. We blijven eraan trekken. Op zoek naar vrijheid. Het einde van de lijn. Maar de lijn zit stevig vast aan onze overtuiging. Aan het idee wie we zijn. Aan alles wat we voorop zetten waardoor we automatisch zelf op het tweede plan terechtkomen. Ons tekort doen. Onszelf aan het lijntje houden. Die uitkomst komen we tegen in de werkelijkheid . We zien onszelf niet staan. We zien het andere. Het andere is belangrijker. De ander. Belangrijker dan jou. Dus gaan we op zoek naar erkenning, willen we gezien worden. Oorzaak en gevolg. Eenvoudige logica. We blijven zoeken naar de ideale lijn, maar de lijn mag ook los. Loskoppelen van ons vooropgezette idee hoe het moet. De conditionering opheffen, dat is de bedoeling. Helaas, dat zien we over het hoofd. Daar zit onze blinde vlek...

Skriebel 205 | 1 maart 2017

Heb erbarmen met jezelf... Jouw idee van de werkelijkheid houdt nooit op. Ideeën houden van buitelen. Van spelen met de werkelijkheid. Onvermoeibaar vermoeiend. Ideeën leiden af van de werkelijkheid. Ze zijn een deel van de werkelijkheid. Een deel van de stilte in die werkelijkheid. Voeren naar de stilte als je daarin meegaat...

Skriebel 204 | 1 maart 2017

We modderen wat met het huishouden van de aarde en vinden het dan gek dat we overspoeld worden door modder. Er zit een heldere logica in oorzaak en gevolg. De uitkomst laat zien welke actie we gekozen hebben. Zo in het groot. Zo ook in het klein. Zo modderen we heel wat af met onszelf. En raken bedolven onder onze eigen keuze. Het vraagt lef om dat eerlijk te zien. Maar het vraagt ook moed om dat te negeren. Iets tegen jezelf doen vraagt meer dan iets voor jezelf doen. Wie durft die doet, maar je kunt ook kiezen voor kleine moeite groot plezier. Want zo in het klein zo ook in het groot...

Skriebel 203 | 1 maart 2017

Onze hang naar perfectie laat ons onafgebroken uitkomen bij onze imperfectie. Hoe perfect we het ook willen regelen, we ervaren telkens dat de perfecte regel niet bestaat. Of de perfecte man, vrouw, partner, dochter, zoon, keuze, kind, relatie, toekomst of onze perfecte zelf. Die race valt niet te winnen. Perfectie kan alleen bestaan dankzij het imperfecte. Je kunt jezelf daarin verliezen zonder jezelf werkelijk te verliezen. Je kunt alleen jouw idee van de werkelijkheid verliezen. Niet meer. Niet minder. Het kost je natuurlijk wel energie. Want alles vraagt energie. Maar niet alles levert energie. Dat weer niet. Je regelt dat je jezelf tekort doet. Dat weer wel. En dat wringt ergens. Stemt tot overpeinzing. Een vraagprijs die uitnodigt om over na te denken. Een prijsvraag zonder winnaar. Zonder verliezer. Of het je waard is om zoveel energie ergens in te stellen, om zoveel energie kwijt te raken, jezelf zo tekort te doen om uiteindelijk nergens anders uit te komen dan bij je eigen illusie van de waarheid. Dat is natuurlijk altijd iets waard maar of het deze prijs waard is....

Skriebel 202 | 1 maart 2017

Bij daglicht ziet alles anders uit, maar laat je niet vangen door het licht. Licht is veilig, maar te dicht is onveilig. Te ver is onveilig. Licht is niet voor altijd. Raak ook niet bevangen door het donker. Donker is niet voor altijd. Licht en donker wisselen zich oneindig af. Dat wel. Met eindeloos geduld. Dat is eeuwig...