skriebel 206 | 16 maart 2017

We zijn als honden aan een lijn. De lijn heet conditionering en zit vastgebonden aan wat we willen. We blijven eraan trekken. Op zoek naar vrijheid. Het einde van de lijn. Maar de lijn zit stevig vast aan onze overtuiging. Aan het idee wie we zijn. Aan alles wat we voorop zetten waardoor we automatisch zelf op het tweede plan terechtkomen. Ons tekort doen. Onszelf aan het lijntje houden. Die uitkomst komen we tegen in de werkelijkheid . We zien onszelf niet staan. We zien het andere. Het andere is belangrijker. De ander. Belangrijker dan jou. Dus gaan we op zoek naar erkenning, willen we gezien worden. Oorzaak en gevolg. Eenvoudige logica. We blijven zoeken naar de ideale lijn, maar de lijn mag ook los. Loskoppelen van ons vooropgezette idee hoe het moet. De conditionering opheffen, dat is de bedoeling. Helaas, dat zien we over het hoofd. Daar zit onze blinde vlek...