Skriebel 203 | 1 maart 2017

Onze hang naar perfectie laat ons onafgebroken uitkomen bij onze imperfectie. Hoe perfect we het ook willen regelen, we ervaren telkens dat de perfecte regel niet bestaat. Of de perfecte man, vrouw, partner, dochter, zoon, keuze, kind, relatie, toekomst of onze perfecte zelf. Die race valt niet te winnen. Perfectie kan alleen bestaan dankzij het imperfecte. Je kunt jezelf daarin verliezen zonder jezelf werkelijk te verliezen. Je kunt alleen jouw idee van de werkelijkheid verliezen. Niet meer. Niet minder. Het kost je natuurlijk wel energie. Want alles vraagt energie. Maar niet alles levert energie. Dat weer niet. Je regelt dat je jezelf tekort doet. Dat weer wel. En dat wringt ergens. Stemt tot overpeinzing. Een vraagprijs die uitnodigt om over na te denken. Een prijsvraag zonder winnaar. Zonder verliezer. Of het je waard is om zoveel energie ergens in te stellen, om zoveel energie kwijt te raken, jezelf zo tekort te doen om uiteindelijk nergens anders uit te komen dan bij je eigen illusie van de waarheid. Dat is natuurlijk altijd iets waard maar of het deze prijs waard is....