Blog skiebels dag 14 | 1 december 2015

Vanzelf is niet hetzelfde als vanzelfsprekend. Het een zit in het ander.  De uitwerking staat vaak haaks op elkaar. Vanzelf is verweven met makkelijk. Vanzelfsprekend kan net complicerend werken. Zit meer op de lijn van automatisch. Verbonden met gewend. Wat voor jezelf vertrouwd is, hoeft voor de ander niet vanzelfsprekend te zijn. Ontwikkelingen kunnen vanzelf gaan. Vrijwel soepel uit zichzelf ontstaan, maar dat maakt die ontwikkeling niet vanzelfsprekend. Er is altijd iets voor nodig. Een keuze. Een stap. Een houding. Aandacht. In onze communicatie is dat verschil oorzaak voor ruis. In ons handelen ook. Te snel gaan we uit dat de ander onze taal begrijpt. We spreken dezelfde woorden, maar de betekenis wijkt van elkaar af. Beweegt letterlijk bij elkaar vandaan. Gaat langs elkaar heen. Er zit een andere lading op. Een andere geschiedenis achter. Blijven luisteren wat we zeggen. Blijven kijken hoe we overkomen. Blijven uiten waar het vanzelf hapert. Contact maken met hetgeen we doen. Aandacht. Oog houden voor de vanzelfsprekendheid die loert in het gras en als vanzelf erin wil rollen. De mooiste aspecten van leven, de lekkerste elementen in ons bestaan doen we samen. Kunnen we helemaal niet alleen. Vrijen of praten bijvoorbeeld. Ademhalen vraagt zuurstof. Onontkoombare afhankelijkheid die juist kleur geeft aan wie we zijn. Ons in staat stelt om nog subtieler te doorgronden wat ons blij maakt. Wat we fijn vinden. En fijn is de sleutel voor het kleine geluk. Met de ander gaat dat ontdekken meer vanzelf, maar daarmee gaat het niet vanzelf. Aandacht is nodig. Dat is niet vanzelfsprekend. Vrij zijn in de afhankelijkheid brengt ons dichter bij onszelf. Bruce Springsteen zingt I'm on Fire. Right on Bruce!

Blog skriebels dag 13 | 30 november 2015

Samen. Het idee van samen neemt speelse vorm aan. Geeft langzaam wat meer van zijn mysterie prijs. Ik vertoef op een spontaan eiland van gedeeld geluk. Een plotse ingeving voerde naar een nacht in verstrengelde sferen. Kovacs zingt bij het krieken Shirley (Sound of the Underground). Zij is de huidige constante in aan en af tollende turbulentie. Sinds Appelpop verantwoordelijk voor het erotisch geladen deel van de soundtrack. All that I had is gone. Mijn oude wereld is uit beeld en de nieuwe wereld is nog bezig met gedaante aannemen. It will bring you back to me. Er tussen vooral heel veel verrassingen. Aangename verrassingen. Glimpen van verbondenheid. Weliswaar zonder zicht op het totaal. Midlake zingt rose of dawn. De kus van een zinderende roos zoemt nog na op mijn lippen en voert mijn weg naar een onstuimige dageraad met nieuwe avonturen. Het is tijd om mijn discipline wat aan te halen en serieuzer werk te maken van de nabije toekomst. Een hele leuke uitdaging die garant staat voor fijne verandering. Nog meer verandering. 2015 staat er bol van... Er kan zeker nog wat verschuiving bij...

Blog skriebels dag 12 | 29 november 2015

Samen. Een ronkend begrip dat me mijn leven lang al fascineert. Me drijft. Samen willen zijn. Met de nadruk op willen. Er iets voor over hebben. Eigenlijk alles. Mezelf incluis. En dan ben je natuurlijk niet meer echt samen. Want jij bent dan niet langer jezelf. Ik schud mijn dekbed weer een beetje in fatsoen. Een tweepersoons uit de kluiten gewassen exemplaar. En het kwartje valt. Zo'n slowmotion scene waarin al het andere vertraagt. Alleen het dreunende contact met de grond blijft. Een belangrijk deel van mijn leven sliep ik in een groot en comfortabel bed in een groot en comfortabel huis waar 2 afzonderlijke dekbedden een apart samen vormden. Het lijkt een zijn, maar is het natuurlijk niet. Alleen het zien ontbreekt. Ben wel van symbolen. Nu lig ik in een geïmproviseerd bed met mini afmetingen en ben samen met mezelf. Lig in mijn eentje groots bedekt. Een met jezelf, een met de ander. Maf is dit. Hoe je heel lang kunt denken goed bezig te zijn, terwijl de werkelijk je iets probeert in te fluisteren dat onverstaanbaar is. Soms zo kinderlijk eenvoudig dat het simpelweg niet te bevatten is. De tijd zit het begrijpen van de boodschap in de weg. Soms is die zo kinderlijk eenvoudig dat die simpelweg niet te bevatten is. Je bent gewoon nog niet zover om die taal te verstaan. Maar dat punt kruist je pad ontegenzeggelijk. Nu dus. Is humor verstopt in een dekbed. Where dreams go to die zingt John Grant. Your beauty is unstoppable, your confidence unspeakable. Het is heerlijk om je eigen illusies door te prikken... En dat op zondag. De koffie is al op. Wat zit er nog in het vat...

Blog skriebels dag 11 | 28 november 2015

The psychedelic furs zingt Heaven. Heaven is the home of the heart. Voortkabbelende innigheid na een nacht zonder slaap. De soezende begeerlijkheid in mijn nabijheid maakt me gulzig. Passacaglia - a Bud and a slice (sloth) zingt Joe Jackson. Dat kan er wel bij. Een liedje met gulzigheid als thema. Zo'n samenloop doet je watertanden. Staat op Heaven and hell. Een minder bekend maar wel wonderschoon album, met teksten die druipen van spitsvondigheid. Een handelsmerk van Joe. In 2016 staat een optreden van hem op de rol met Doornroosje in Nijmegen als decor. Een vooruitzicht dat voorpret vooruit werpt als een fonkelende wolk. De verwondering slaat me om mijn geest met de jongste uren voor ogen. Hoe de afwezigheid van een leesbril de opmaat vormde voor een dine & taste feestje met allemaal lievelingsgerechten van het aardige Duitse meisje dat best haar bril wilde afstaan. Zinspelend op nutteloosheid. Haar oplossing was voorlezen of laten verrassen door lekkere hapjes. Het werd het laatste met van harte smikkelen en smullen als Lowieke de vos in zijn beste jaren. Nooit gerealiseerd dat de Fabeltjeskrant zo'n diepe groeven op mijn mentale plaat heeft ingebrand. Een lichtvoetig trauma waar je gelukkig goed mee voor de dag komt. Beweging in de kiem ontwaren helpt je om bij de les te blijven en meer voor elkaar te krijgen. Helpt om beter in de gaten te hebben wat onder het maaiveld broeit. Een Tai Chi moment liet dit inzicht rijpen. Inzicht ligt overal voor het oprapen. We worden omringd door overvloed. Tijd om een beetje stof tot nadenken te oogsten. Af en toe bukken is alles...

Blog skriebels dag 10 | 27 november 2015

Mijn gedachten dwarrelen naar de Gezond Verstand lezing van donderdagavond. Een compacte maar aandachtige setting. Robert Downey Jr zingt Hannah. Were you displeased? Een vraag die niet op mij slaat. Begon de klus met plezier en eindigde met plezier. Sta paf van mijn eigen vermogen om een gezelschap mee te nemen in mijn ideeën over beter in je vel. En het vermogen om die visie over te brengen in hele toegankelijke Jip en Janneke taal. Samenhang die de aandacht weet te boeien. De tijd vloog me om de oren terwijl ik de rode draad, keuzestress, met heldere lijnen effectief kon linken met een duidelijke oorzaak: niet goed in je vel zitten gecombineerd met een focus op externe steunberen zoals werk of relatie. De oplossing werd vlot opgepakt vanuit zelf ervaren: contact maken met jezelf en in de gaten hebben of een keuze voedend is of niet. Het vraagt in alle gevallen om alert zijn en observeren wat je doet. Juist consequent verbinding maken met wat je aan het doen bent, stilstaan bij jezelf is een lastige opgave. We hebben snel de neiging om op zichzelf gunstige verandering als niet fijn af te wijzen. Hebben moeite om het juiste onderscheid te maken. Bijzondere kristaltrilling op maat biedt een ingrijpende steun in de rug. Structureel en duurzaam. De Verwonderstoel met zijn speciale kristalveld bleek een schot in de roos. Ook al kwam de animo om deze nuttige invloed waar te nemen aanvankelijk maar traag op gang. Eenmaal geproefd van de unieke werking schoven steeds meer kandidaten in de groene bamboestoel om de impact persoonlijk te beleven. Zelfs na de lezing bleef de nieuwsgierigheid om plaats te nemen doordruppelen. 8 december vindt de volgende lezing plaats in Hamont, België. Smaakt naar meer. Het is een laagdrempelige testcase om de voordelen van specifieke kristallen meer bekendheid te geven. Ik ga ontdekken of hier meer muziek in zit. Led Zeppelin zingt stairway to heaven. And it makes me wonder. Inderdaad. Mijn benieuwdheid groeit. Heb er zin in...

Blog skriebels dag 9 | 26 november 2015

Een droom kust mijn bewustzijn wakker. Lang geleden dat ik helder was in de droom. Een bouwmeester uit het oude Egypte, hier Liam Neeson, wordt tot in deze tijd achtervolgd door de verontwaardigde geest van zijn bouwheer vanwege een conflict dat niet is opgelost. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Duran duran zingt notorious bij de beelden. Don't monkey with my business. Helaas dooft mijn helderheid uit tot me alleen nog flarden resten van vage echo's die niet meer lekker in elkaar passen. Mijn aandacht wil het kloppend maken, maar het is te laat. De moeite is vergeefs. De dag lokt en mijn Ipod heeft er zin in. Daagt me uit om naar mezelf te luisteren. Een makke in mijn weefsel. Listen zingt Room Eleven. Ik raak makkelijk het contact met mezelf kwijt zodra mijn enthousiasme er met de bal vandoor gaat. Jezelf voelen, je eigen liefde voelen stromen is werkelijk jezelf zijn. Alice Russell zingt To know this. Als je het weet is het makkelijk. Maar die blinde vlekken van me verduisteren vaak dat wat voor de hand ligt. De muziek neemt me bij de hand naar obscure delen van mijn geest. Daar waar het licht extra fel schijnt maar niet diep doordringt. De schaduwkant waar triestheid, onvertrouwdheid en frustratie de dienst uitmaken. Eva Cassidy zingt Songbird. Zij is jong gestorven aan kanker. Dit soort info pik ik op de raarste plekken op. Maakt haar dood dit liedje extra mooi en geeft het juist een diepere dimensie. Of werpt het een treurige deken vanwege het knakken in de knop van een veelbelovend talent. Cause I feel that when I'm with you, It's alright. I know It's right. Houden van verlies is moeilijk. Ook al levert het nog zoiets tijdloos op als mooie klanken uit een gouden keel. Eeuwig zal zij zingen. Zoveel is zeker. Ik kan genieten van haar wanneer ik wil. Er schuilt vreugde in verlies. Pijnlijk wellicht, maar wel vreugde. Ook dat maakt me rijker... Fijne rijkdom...

Blog skriebels dag 8 | 25 november 2015

Kippenvel. De wind speelt terloops met het bouwnet aan de overzijde. Een skateboarder glijdt door het beeld. Een blindengeleide hond geleidt zijn dame of probeert zij de hond te leiden. I don't wanna fight no more zingt Alabama Shakes. Meestromen. Niet vechten. Je eigen wil goed in de smiezen hebben. Want het is een verrekkeling. Wat wil je niet. Dat is vaak de interessantere vraag die je dichter bij de kern brengt. Met open mond verbazen hoe de wereld van de feiten zich ontvouwt en ontrolt voor je ogen. Het plekje op mijn zelfgebouwde tafel bezorgt me een vip zetel voor een show vol verwondering. Regret zingt Everything Everything. Maybe you're the luckiest of you never felt it. But did You imagine it in a different way. Teleurstelling is de prominente factor die ons weerhoudt om ons hart te volgen. Angst voor onze teleurstelling kleurt onze afweging. Drijft ons naar veiligheid en als vanzelf naar teleurstelling. Een eindeloze tredmolen. Je kunt niet consequent hetzelfde blijven doen en hopen op een andere uitkomst. Dat heet jezelf voor de gek houden. Telkens hetzelfde pad lopen en verwachten ergens anders uit te komen. Lorelai zingt Fleet Foxes. I was old news to You then. Old news. Wellicht is dit een prullenbak observatie. Wie zal het zeggen. Nader onderzoek is raadzaam. In die zin bestaat geen waarheid, wel oprechte zienswijzen die meebewegen op onze tocht door onze zielerkrochten. Lekker dansen met mijn gedachten... Lekker ontdekken wat leven in petto heeft...

Blog skriebels dag 7 | 24 november 2015

Wakker worden is een zalige bezigheid. Het moment dat je dag zich nog een weg moet banen door je aandacht. Geluiden die voorzichtig materialiseren. Geuren die openbloeien. Structuren die onder je vingers ontluiken. Wassende aanwezigheid. Een eeuwigheid in een tel. Beseffen waar je bent. Wie je bent. Elke dag weer opnieuw. Net groundhog day. Hetzelfde net anders. Om tot een beter mens te komen. Dit is mijn thuis, de basis. Het resultaat van kiezen. En soms moet je keuzes maken die afschrikken. Die je liever niet maakt. Dit was een hele zware keuze. Maar kiezen is net zo natuurlijk als ademhalen. Een keuze valt. Telkens weer. Jij doet het of iets doet het. De beleving is radicaal verschillend. De uitkomst hetzelfde. Er gaat iets gebeuren, veranderen, ontstaan of openbaren. Geleidelijk of plotseling. Er volgt iets. En achteraf weet je het wel. Nothing else matters zingt Lucie Silvas. So close no matter how far. Fascinerend spul, leven. Een glimlach breekt door. Opletten levert veel moois op. Gisteren loopt door in vandaag. Ik loop en het leven volgt mij. Wijsheid vind je op onvermoede plaatsen. Nog op een vrachtwagen. Niets uitgezonderd. Zolang je maar durft te kijken. De antwoorden liggen voor het oprapen. De kunst is om de vragen te weten. Zijn is een groot mysterie. Heerlijk om daarin rond te dwalen...

Blog skriebels dag 6 | 23 november 2015

Ik open mijn ogen samenhangloos. Helderheid drijft net buiten mijn bereik. Op mijn gemak kijk ik naar mijn gedachtensoep om uit te vinden wat daarin ronddobbert. Niet weten is lastig. Het niets is ongemakkelijk. Wil zo graag iets, wil zo graag focussen op iets. Terwijl ik weet dat niets de basis is voor alles. Niets, iets, niets. Alles draait om dat merkwaardig eenvoudige fenomeen. Houden van niets schopt je wereld in de war. Want dan hoef je niets, gebeurt er niets, blijft niets over. Stort alles in elkaar. Iets dat we weten met zekerheid. Alles verdwijnt, niets blijft over. Maar hou je diepgeworteld van niets dan is dat juist helemaal fantastisch. Het werkt bevrijdend. Niets heb je meer te verliezen. Robbie Williams zingt Morning sun. How do you rate the morning sun slingert hij meteen als eerste gedachte omhoog. Weten dat dit een verborgen saluut aan Michael Jackson is, ontroert. Maar weet je het niet dan nog ontroert dit liedje. Er zitten ongelooflijk fraaie zinnen in die aanzetten tot overpeinzing. Don't go wasting your time cause there is no finishline. Prachtige poëzie in vluchtigheid. Stilstaan is zuchtende stilte. Zonder bewegen in beweging zijn. Verbonden op eindeloze afstand. Genieten van onbereikbaarheid is ware nabijheid. Een uitnodiging om jezelf te nemen zoals je bent. Om je eigen warmte te vieren. Leven is een schitterende paradox. Puur avontuur. Zonder woorden alles zeggen...

Blog skriebels dag 5 | 22 november 2015

You! You! Song for Joel galmt door mijn innerwereld. De slaap wijkt heel behoedzaam. Mijn bovenkamer lijkt wel een kathedraal. Het uitspansel bedekt met die eigenzinnige stem van Kovacs. Haar keel is begenadigd door Eros zelf. De hemel druipt eraf. Haar aanraakbare optreden in de Muziekgieterij heeft een indruk ergens diep in mijn wezen geëtst. Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar blijkt nog heel vers. Mijn geest raakt gevangen door passie, maakt een sprong en belandt in het andere bed. Ver weg nu. Voor een wijl ons eigen spontane podium waar alchemie warmte spon. Warmte die walmt als een veenbrand onder mijn huid. Warmte die zich naadloos laat omlijsten door de zindering in Kovacs. Ik glij terug naar dat moment in Maastricht. Haar strijkerensemble zat pal voor me op de bühne. Zo dichtbij dat we met elkaar hadden kunnen klinken op een mooie avond. Overbodig want het succes zwelde vanzelf. Aanstekelijk ook. Mijn lichaam hield niet op met meezwieren in vervoering. Gedenkwaardig. Heb muziek de afgelopen jaren veronachtzaamd. Maar die schade haal ik nu meervoudig terug en dat betaalt zich in klinkklare vreugde. Vannacht nog genoten van een onverwachte masterclass Frank Boeijen. Ben heerlijk ondergedompeld in een woordspel met klanken. De mooiste parels liggen in wateren waar we overheen kijken. Als schelpen op het strand. Zo vanzelfsprekend subliem dat onze ogen weigeren te zien en op zoek gaan naar iets nieuws aan de einder. Willen met alle geweld ons bestaan veranderen of juist niet, maar kunnen niet genieten van dit moment. Van de blijdschap of misschien zelfs treurigheid die erin verscholen zit. Van versgeperst sinaasappelsap. Het verzet je perspectief. Aandacht is alles. Brengt alles tot leven. Een verwarmende gedachte... En die gedachte is genoeg. Meer is onnodig...

Blog skriebels dag 4 | 21 november 2015

De langste kus. Een spel voor juvinalen van geest. Continueuze amoureusheid zo vroeg in de ochtend. Het alarm moest er aan te pas komen om de lippen aan te zetten tot een heerlijk samengaan. Moment van afscheid nadert onverbiddelijk. Oscar and the wolf zingt in de achtergrond maar de woorden ontglippen me. Mijn vingertoppen hebben geen tijd voor Oscar. Kussen raken mijn glimlach. Raken naaktheid. Zalige verkenning. Roept ontwapenende verwevenheid op. Ook uitstel die niet kan wachten. Een laatste wegglijden op vervliegende extase. Contact. Nog even. Kovacs neemt het over van Oscar. Night after night vloeit samen in deze werkelijkheid. Zwoele basis voor fijne intentie. Buiten lokt nog niet. Nog even niet. Maar buiten haalt me toch binnen. Alleen met mijn gedachten vol lieve verrukking. Robert Plant zingt Big Log. My love is in lead with the freeway. De perfecte soundtrack voor dit scenario. Heerlijke onwerkelijkheid neemt meer bezit, terwijl het zuiden dichterbij komt. Groeiende verbazing voedt mijn verwondering en de grijns weet zich gebeiteld. Een opening breekt door mijn geest voor een flard met inzicht dat uitgepakt wil worden. Recente ontwikkelingen drijven langs. We hebben de neiging om niet te luisteren naar onszelf maar wel naar anderen of iets buiten ons. Lopen graag achter iets hogers aan. Wat volgen we eigenlijk als niemand naar zichzelf luistert? Welke basis bepaalt ons doen en laten? Geen kern uit jezelf want daarvoor moet je eerst jezelf zijn, jezelf horen. Aantrekkelijke verwarring. Iets om nog eens op terug te komen. Het spoort mijn nieuwsgierigheid aan. Mijn aandacht gaat terug naar mijn hart. De weg van het hart eerst. Dat andere kan wachten. Tijd genoeg... Alle tijd...

Blog skriebels dag 3 | 20 november 2015

De wereld houdt haar adem in. Stilte walst door mijn geest en laat gedachten geen ruimte. Op reis. Een reis die spontaan verdubbelde. Zit in het noordelijk kwadrant waar vrijheid de boventoon voert. De zon komt er niet op, klimt niet en gaat ook niet onder zoals in de andere 3. Een snippergebied. Mijn mijmeringen zijn meegedwaald en hebben iets flierefluiterigs. Zacht minnekozen. Zachte fluistering. Eindeloze handen. Eindeloze mond. In mijn hoofd zingt Matt Simons over Catch & Release. Ik zie een bruggetje naar speel en laat stromen. Genieten in vrijheid. Muziek heeft magische kracht. Laat mijn synapsen vonken van plezier. Net als de dwalende handen en mond. Knisperend genot in zuchtende stilte. Blijheid stroomt. Wat een dag...

Blog skriebels dag 2 | 19 november 2015

Daar is die knoop weer. Sinds gisteravond een feit. Herkomst en betekenis onbekend. In mijn buik kruipt zijn aanwezigheid naar voren. Eerste reflex: met wortel en tak uitroeien. Oplossen dat varkentje. Mijn verwondering staat al te popelen om dat klusje te klaren. Verwondering is de elixer. De olie die mijn dag laat spinnen van plezier. Het is ook mijn valkuil. Sinds kort geniet ik vroeg in de ochtend met koffie op het terras van de wereld die langs mijn voeten voortsnelt. De haast proef je op je tong. Maar de wolken laten zich niet opjagen en de wind speelt zijn spel als een dag aan zee. Verwondering verandert de Kerkraderweg in de wals-scene uit The Fisher King met Robin Williams die vol verwachting uitkijkt naar Lydia. Vakantie zonder op vakantie te zijn. Mountaineer zingt Submarine vanuit een echoput die nog maar onlangs gevuld is met weerklank. Hun mooiste werk naar eigen bron. De tekst en muziek zijn al uit focus, maar de warmte en ontroering blijven nabranden. Robin Williams is de met citroeninkt geschreven boodschap, voor iedereen verborgen in de woorden. Mooie diepgang. Dat weten raakt me. Het voert me naar duiken. Niet wegduiken of onderduiken. Erin duiken. In de knoop. Recht zo die gaat... volle kracht vooruit. Hallo knoop. Welkom in mijn wereld!

Verwarrend logboek. Dag 1 | woensdag 18 november 2015

Vrouwelijke aantrekking gloeit in een hoekje van mijn geest. Werpt een sluier van broeiende verwarring. Domineert mijn observeren. Schept een nodig moment van stilstaan. Kansen en afstand. Wat is groter. Vragen die antwoorden te vlug af zijn. Wat is wel, wat is niet. Zou graag door deze mist heen willen breken. Een vruchteloze onderneming. Johnny Bristol zingt Hang on in there baby. Vrijuit dansend trek ik me uit de impasse. Mijn voeten feesten. Mijn hoofd glijdt weer in zijn mand. En Johnny heeft helemaal gelijk... Don't be afraid zoemt het na in de glimlach die alles weer in perspectief zet. Sweet moment of surrender. Heb niets te vertellen. Nu weet ik het weer...