Blog skriebels dag 163 | 28 april 2016

Ben een optimist met een nadeel fixatie. Ik hou teveel van problemen. Word daar te blij van. Heb een aardige balansdrang als het gaat om een groot nadeel. Dat koppel ik te makkelijk aan een groot voordeel. En een klein nadeel aan een klein voordeel. Dat is een leuke draai aan de werkelijkheid. Fraai gevonden zelfverlakkerij. Een klein nadeel heeft in alle nuchterheid natuurlijk een veel groter voordeel. Trek je die logica door dan is het kleinste nadeel te verkiezen boven het grootste voordeel. Wil ik nog wel eens verwisselen. Dat maakt op termijn de grootste kans van slagen. Met het kleinste nadeel is het makkelijker leven. Fijner samen zijn. Vooral omdat er altijd sprake zal zijn van voordeel en nadeel. Siamees duo. In de juiste verhouding schept dat het grootste genoegen. Want de verhouding is leidraad. Het geheel. De samenhang der delen. Niet de focus op het een of het ander. De lijn zien van het een naar het ander is veel belangrijker. Want die lijnen zijn eenvoudig daar. Of ik ze nu wil zien of niet. Trixie Whitley zingt Closer. As we grow older imagine me closer. Belgische dame met een uitstraling op het podium die geen maat houdt met haar frêleheid. Stijl op vreeswekkende stiletto's die ze ook weer even vlot inwisselt voor blote voeten. En haar plectrumloze gitaarspel voor een potje drummen. Gratie koppelt aan meeslependheid. En passant het Nature Boy voorzien van een beklijvende bewerking. Haar optreden in de Muziekgieterij was een grote surprise. Iemand die blij wordt van de stilte in haar eigen zang. En met duidelijk plezier de zaal naar haar hand zet. België heeft een mooie traditie als het gaat om muzikale eigenzinnigheid. Had nog nimmer iets van haar gehoord. Wist alleen uit de wervende  info dat ze voor haar album met Me'Shell Ndegeocello in de weer was geweest. Een naam om je tong over te breken. Een naam die ik ken en waardeer. En dat belletje liet iets prettigs rinkelen. Het album Peace beyond passion uit 1996 staat bij mij hoog in mijn favorietenlijst. Mag je me midden in de nacht voor wakker voor maken. Nog steeds. Een van mijn allereerste internet-aankopen. Rechtstreeks bij een website ergens in de VS. Het idee alleen al. De wereld aan je voeten. Wat een luxe. Inmiddels lang geleden en nu volstrekt vanzelfsprekend. Internet laat zien dat alles met elkaar verbonden is. Ooit een bron van ongeloof. Nu even normaal als naar de wc gaan. Alles is aan elkaar gelinkt. Alle voordelen. Alle nadelen. Werkelijk alles. Wij ook. Jij en ik. Of we het willen geloven of niet. Zichtbaar. Onzichtbaar...

Blog skriebels dag 153 | 18 april 2016

Je doet dingen in de veronderstelling dat je goed zit. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Vaak ligt de nadruk weliswaar in de buurt maar zit jouw klemtoon fijn ernaast. Neem zoiets simpels als haren wassen. Onlangs was ik aan de wasbak met mijn haren in verzorgende handen. In een gesprek met Maurice. Mijn kapper die met zijn Crea Kappers al vele decennia erin slaagt om de krullende toppen van creativiteit een eigen gezicht te geven. Wat bleek. Het is niet de bedoeling dat je je haren wast maar je hoofdhuid. Donderslag bij heldere hemel. Haren wassen zorgt voor uitdrogende haarpunten en afnemende talgbescherming. Daar zit je dan met je goede gedrag. Al die tijd de plank mis geslagen. Dat werkt ontnuchterend. Dat was eerder bij de tandarts ook al het geval. Niet je tand poetsen maar je tandvlees. En mijn nieuwste tandarts die zich Bio tandarts mag noemen maakte me wegwijs in van boven naar beneden poetsen. Tanden bewegen in de kaak als kleine zuigertjes. Ze pompen op en neer en maken in die beweging de holtes schoon tussen de tanden. Een zelfreinigend systeem die volkomen anoniem je mond gezond houdt. Paf staan om zoveel eigen onbenul. Dat houdt de nederigheid binnen handbereik. Je kunt zoveel denken te weten. Maar dat is geen enkele garantie dat het ook een beetje hout snijdt. Billy Joel zingt Goodnight Saigon. We will all go down together. Een liedje over een werkelijkheid die in werkelijkheid volslagen op zijn kop stond. Ik zal eens wat vaker op mijn kop gaan staan voor het juiste perspectief...

Blog skriebels dag 162 | 27 april 2016

Estas Tonne speelt en debiteert Who am I (with Pete PenDragon & Storia). Mijn oren laten zich oogwenkelijk in de tekst zuigen. Take leave of your senses. Retrace life to the spring of it's course. Walk alone in the crowd and sing. De geest van mystieke gewijdheid blinkt erin door. Iets ouds. Mijn aandacht gaat van waakvlam naar vol vuur. Weer zo'n kleinood dat al die jaren sluimert in het archief van mijn voorkeuren. Nooit eerder gehoord. Echt gehoord. Niet eerder opgevallen. Zit op mijn knieën verwoed mijn duim de lijn van mijn gedachten te laten uitspitten. Het virtuele toetsenbord geeft zacht tikkend het ritme van mijn denkvloed weer. De zinnen rollen woord na woord naar buiten. Duke Pearson zingt Sandalia Dela. Bossa Nova dat mijn inspanning fris swingend begeleidt. Zonnige klanken tegen het decor van droefgeestig weer. Ben blij dat ik binnen zit. Niet de uitnodiging om je naar buiten te wagen. Maar daar struikel ik wel vaker over. Mijn idee van de kou is vaak erger dan de kou zelf. Eenmaal deel van de elementen neemt genieten het heel snel over. De sneeuw die traag vallend je huid beroert. De kop chocomelk die extra zalig smaakt na de wandeling door de regen. Sometimes it snows in April. Een wijsheid van Prince die nu realiteit blijkt. Songteksten verraden zo vaak parels van briljantie. Een woord kan het verschil maken. Shout! Think! Een zinnetje kan aansteken. En soms klopt het van A tot Z. Dat verbaast me telkens. In een paar minuten een wereld oproepen die je hart vleugels geeft. Come all ye faithful zingt Josh Groban. Tja een kerstliedje. Maar in het licht van de sneeuw nu volstrekt niet detonerend. De sfeer in het liedje treft de werkelijkheid op een onwaarschijnlijk moment in het jaar. Maar had niet beter gekozen kunnen zijn...

Blog skriebels dag 152 | 17 april 2016

Aan het ontbijt valt een zinnetje in onze dialoog tussen verse croissants, vers geperste jus d'orange en een kruidig roerei. Een terloopse opmerking die gaandeweg zal rijpen. Maar nu loop ik vooruit op de feiten. Op de Fischmarkt heb ik veel vaste klanten. Dat is een andere markt dan in Bonn. Met een ander publiek. Bonn is vooral fun. Lekker eruit. Dat van die vaste klanten bleef als een zwerende vinger nakloppen. Kon er de vinger nog niet opleggen. De Tanzbrunnen aan de oever van de Rijn is een fraaie locatie rondom een grote vijver met fonteinen en daar omheen de gebogen uitnodiging van het congrescentrum. Stijlvol krommend om de marktplaats die rondloopt. Als open armen. De markt begint meteen met een gestage mensenmassa die als deelnemers op het traagste racecircuit op gezette tijden weer voorbij trekt. Ook hier wisselt de kleur van het publiek naarmate de dag vordert. Dat antwoord had ik al gekregen voordat het zover was. De ouderen bijten de spits af. Die zijn waarschijnlijk het eerste wakker. Maar komen niet binnen. Verkiezen de afstand. Op hun paasbest slenteren ze rond. Een uitje samen. En ongemerkt verandert de samenstelling van overwegend tweetallen traditioneel conservatief naar jonger. Hipper. Vlotter. Gezinsrijker. Eigenzinniger. Ontvankelijker. De Verwonderstoel moet regelmatig aan de bak. Een gezin met klein meisje dat Mina heet opent het bal der verwondering. Meer volgen dat goede voorbeeld. Sta je volgende maand weer hier klinkt het bij voortduring. De belangstelling is daar maar heeft ruimte nodig om te landen. Om wortel te schieten. Om vaste vorm aan te nemen. Een vaste aanwezigheid op te bouwen in een tijdelijke setting. Terugkerende mensen die graag weer terug willen keren de volgende keer. De kans geven om te laten groeien. Dat besef ik terwijl de dag zijn baan vervolgt. Ik kom terug. Zoveel is zeker. Namen komen op papier voor latere benadering. Hartelijke uitwisseling. Plusjes naar de toekomst toe. En pal voor het sluiten van de markt is daar dat ene contact dat mijn komst rechtvaardigt. Inmiddels heeft mijn paviljoen onverhoedse windvlagen overleefd, terwijl het beeldscherm van mijn Nokia in diezelfde aanslag van winderigheid een verwoestende duikeling van mijn aquamarijnse Dolfijnsteen niet ongeschonden kan navertellen. Markt en de elementen zijn een onlosmakelijke eenheid. Vraagt om een andere aanpak. Andere houding. Je moet flexibel zijn. Het verbreedt mijn spectrum op eigen wijze. Ik omhels de verbreding. Hoe breder de stroom hoe liever. Als de rivier die geduldig voortdrijft. Meestromend in de grote cirkel...

Blog skriebels dag 161 | 26 april 2016

Soms ben ik nog blinder dan de verzamelde blindheid van de 3 blinde muizen uit Shrek. Afgelopen zondag in België. 2 uur diep doorgedrongen in Belgenland. Rij nog net de zee niet in. Harelbeke. Een vooruitgeschoven post waar het Nederlands nog net Nederlands genoemd kan worden zolang ze hun dialect niet aanzetten. Want dan wordt het opeens koeterwaals waar mijn blindheid schraal tegen afsteekt. Ben ik op slag ook nog doof. Mijn oren krijgen informatie binnen die hopeloos verdwaalt in een poging betekenis eruit te peuteren. Inmiddels weet ik uit ervaring dat ik vooral ergens aanwezig moet zijn en dat de ontmoeting vanzelf wel ontstaat. Ik zit daar een beetje te mokken op mijn zitbal. De Verwonderstoel is gelukkig al bezeten. En dat heeft warempel een hele aardige attentie opgeleverd. Met het plezierige gevoel van in elk geval niet voor niets gekomen te zijn. Bemoedigend. Dat sowieso. Maar voor de rest loopt het nog niet storm. Dat doet het in de regel niet. Ben een smaakje dat voor een bepaalde groep aantrekkelijk is. Die groep is evenwel dun gezaaid. Dat is me al enige tijd duidelijk. En toch slaag ik er telkens in om die speld mij te laten vinden. De lezing die ik gegeven heb, echoot nog na. Mijn beste lezing tot nu toe. Moest met microfoon. Probeerde dat nog te omzeilen maar daar werd door de toehoorders resoluut paal en perk aan gesteld. Ik was overal in de grote zaal te horen. Had al eerder die dag bijdragen gehoord die ondanks punten voor de poging niet echt punten scoorden. Al pratend schoven steeds meer mensen aan. Mijn publiek groeide geboeid. Ik had het ook beslist mijn zin. In mijn element. Laat die stem van me de vrijheid en het verhaal ontspint zich. Heel natuurlijk. Los uit de pols. Genoeg te delen. Applaus was mijn deel na afloop. Ook nog uitgelopen qua tijd. Schema verstoord in mijn enthousiaste om niet te zwijgen. Dat zat ik nog te overdenken en tegelijk te appen. Webinars kwam terug uit de app. Een heel goed idee ook al zit mijn kennis daaromtrent nog in de categorie klok zonder klepel. En daar stond ineens een heel tenger meisje voor me. Mooie glimlach zonder voortanden. Balletachtige vrolijke schoentjes en een jurkje met een print van Elsa en Anna uit Frozen. Hallo klonk het verlegen. Ik keek op uit mijn overpeinzing. Ze heette Abby. Ik verstond in eerste instantie Emily maar het was Abby. Later zou ze terugkomen om met haar zusje op de balansbal te zitten. Ontwapenend open gezicht. Hiervoor ben ik ook hier schoot het door me heen. En zo waren er deze koude zondag in april meer warme ontmoetingen. Ook dat ene contact kwam op de valreep van deze spirituele expo tot stand dat de uiteindelijke aanleiding was om naar deze uithoek te komen. Maar kinderen weten me te vinden. Hoeveel glimmende ogen ik wel niet zie. In kinderwagens. In buikdragers. Of parmantig zelf stappend. Mijn aanwezigheid werkt als een lamp op een mot voor het kleinste grut. Zelfs in de auto ontmoeten mijn optrekkende wenkbrauwen in begroeting optrekkende wenkbrauwen op de achterbank van een passerende voortjakkeraar. Dat blijft een aangename verrassing. Daar kom ik graag mijn bed voor uit...

Blog skriebels dag 151 | 16 april 2016

Sympathieke tongen hadden al gewaarschuwd. De markt komt in de nacht tot leven. Het langs trekken van goederen zwelt af en aan. Mijn stroomkabel ligt dwars over de weg en zorgt voor een stelselmatige onderbreking in de stroom van geluiden. Voetstappen. Steekwagentjes. Rolcontainers. Winkelwagentjes. Karretjes. De kabel veroorzaakt een vaste pauze in het ritme van het voortrollen. Gelukkig heb ik het advies ter harte genomen om hem te fixeren met tape anders hadden andere geluiden op het repertoire gestaan. Dat van struikelende en wellicht vloekende voortvarendheid. De markt bouwt aan zijn omvang terwijl ik in het donker luister naar deze nieuwe ervaring. Mijn bed ligt heerlijk. Sinds mijn maandenlange bivak in het tuinhuis in de heuvels van Rott bijna alweer een eeuwigheid geleden heb ik geleerd om met minimale middelen een comfortabel resultaat te boeken. Het Spartaanse was ooit aanlokkelijk in tijden van rugzakavonturen maar nu wenkt de warmte van dekbed en het zachte genot van kussens. Genieten van het plezier om dit genoegen te delen. Ondanks de kakafonie die langs marcheert. Een uitnodiging om de nacht te omarmen. De ochtend ontwaakt zonder stroom. Met nabije hulp is dit gauw geregeld. De markt is al in volle gang. De fase van koopjesjagers. Er zijn meerdere golven van bezoekers leer ik gaandeweg. We nemen de tijd om de zaak open te gooien. Regen dreigt en maakt zijn dreiging ook waar. Dan zon. Dan nat. Rekken buiten. Rekken binnen. De sjaals vinden gretig aftrek. De verwonderstoel blijft grootdeels werkeloos toekijken hoe de mensenschare over de weg zijn weg zoekt door het aanbod. Een veeg teken. Mijn Verwonderstoel is de verbindende schakel. Als die niet aangesproken wordt houdt het vlug op. Voor het eerst geniet mijn uitstalling niet van de warme belangstelling van dat ene contact. Er is wat nieuwsgierigheid. Iemand neemt plaats en neemt zelfs geïnteresseerd de Duitstalige flyer mee. Geen overbodige luxe. Wil je mensen bereiken dan zijn taaldrempels weghalen een eerste vereiste. De aandacht gaat naar woonbalans. Misschien dat dit moment later aanleiding gaat zijn voor een vervolg. Ik laat dat vooralsnog in het midden. Koffiedik. Samen buiten op deze plek staan is een aantrekkelijke bezigheid. Niets te doen hebben niet. Ben me bewust dat ik bewust dit experiment ben aangegaan om de grenzen van ontmoeten te verkennen. Hier is een grens bereikt. Bonn werkt niet. Het ene noodzakelijke contact is niet gelegd. Dat vinkje kan ik zetten. Schept duidelijkheid en ruimte. Ruimte voor iets dat beter aansluit. Dit is een brug te ver. De reis gaat verder naar Köln later op de dag. Vanavond laat ik mijn mini deceptie in alle rust in het hotel uitbuiken. Vertrouwelijke toevertrouwdheid. Pijn die schoorvoetend uit de put kruipt. Levenslopen die de revue passeren op deze kruising van gelijklopende keuzes. Het gordijn onttrekt regelmatig de van rook dampende illegaliteit aan het zicht maar niet aan het bewustzijn. Geholpen door een raam dat zijn eigen spelregels kent. Een geanimeerd verlopend diner met ober in vorm en de herstellende verpozing onder de douche. Water spoelt het laatste beetje teleurstelling van me af. Had het toch graag anders gezien. Mijn vaarwater hervindt zijn gelijkmatigheid. Zen neemt het over. De slaap is mijn geheime wapen. Kijken wat Keulen nog meer gaat brengen...

Blog skriebels dag 160 | 25 april 2016

De laatste klanken van Canto Ostinato drijven naar de stilte. Een ingetogen begeleider van nachtelijke verrukkelijkheid. Graig David neemt het stokje over en zingt She's on fire. She's hot klinkt het terugkerend. De toepasselijkheid treft me zoals zo vaak. De shuffelaar heeft een goed gevoel voor het juiste moment. De engel aan de knoppen is puik bezig. Koptelefoon scheef op het oor en vol in de groove van mijn leven. Net wakker geworden in mooie verwarring. Verstrengeld in plezierige dubio. Zalig deze onverwachte actualiteit snuivend. Blijven liggen of opstaan. Duidelijke onduidelijkheid. Elke stap roept vragen op over de volgende stap. Nog even niet. Genieten van verweven warmte. Wat we bedenken is niet de werkelijkheid. Dat komt weliswaar in de buurt. Contact maken met het geheel. De plussen en de minnen toelaten. De werkelijkheid is wat we niet bedenken. Wat ontsnapt aan onze controle. Door de mazen glipt van vertrouwde structuren. De werkelijkheid wordt pas werkelijk als we het denken terugzetten naar zijn werkelijke plek. Puur lippendienst bewijzend aan het gevoel. Denken neemt het te graag over. Strooit kwistig met feiten die scoren maar feitelijk terzijdes zijn. Voetnoten die zich groot wanen. Denken weet zichzelf handig in de schijnwerpers te houden. En dat mag je letterlijk nemen. Schijn werpen. Denken is verwarring zonder grenzen. Elke variant is te bedenken, terwijl er maar 1 mogelijkheid open ligt. Het antwoord op die vraag zal zich vanzelf openbaren. De huidige ontwikkeling staat toch al bol van verrassing. Soms denk je het te weten en dan haalt het leven je vrolijk wuivend aan de andere kant in. Vriendelijk met een arm gebarend om vooral te volgen. Heerlijk onwetend de ontpopping achterna. Supertramp zingt Breakfast in America. Ontbijten is een hele zinnige suggestie. Dank je IPod. Ik start alvast de oven...

Blog skriebels dag 159 | 24 april 2016

In de krochten van mijn teleurstelling bloeit zeldzame schoonheid. Die zin fluistert zijn aanwezigheid aanhoudend in mijn geest. Die moet ik op papier zien te krijgen maar het kan nu niet. Mijn beeldscherm van de telefoon lonkt. Kom en schrijf. Er slingeren nog wat minuten. Als een Lorelei die me naar haar klif lokt. Toch vooral negeren want mijn schema ligt al op zijn gat. Heb mijn koffiemoment gecombineerd met een skriebel. En ja hoor. De klok zoog zich naar het punt waar alarmbelletjes lieftallig mijn aandacht eisen. Tijd dat ik in de auto stap. Harelbeke wacht. 2 uur verder van hier maar wenkt nadrukkelijk, onverbiddelijk vanuit de verte. Voel me een Spitfire piloot die met geroutineerde tred naar zijn kist loopt die volledig afgetankt klaar staat voor vertrek. Geen parachute die aan mijn billen gebonden zit maar wel mijn zak met leeftocht die ik meezeul en tegen mijn benen slaat. Om mijn expeditie die me diep belgenland invoert voldoende voedzaam te maken. Biggles was mijn grote held in jongensdagen. Ex RAF jager in spannende verwikkelingen met de geurende nagalm van de tweede wereldoorlog. Boeken die ik verslonden heb. Anderen waren misschien meer voor Dan Cooper of Buck Danny. Straaljagerpiloten. Ik zat meer in de sfeer van oud leer. Bontkragen. Gevoerde laarzen en warrige haarsnit. Een ouderwetse gentleman. Dat komt allemaal in dit punt terug. Slapende duiven op een portaalbord. Stoïcijnse shetlands die grazen tegen het decor van een bouwval. De zon die door de grauwheid van  het wolkendek heenbreekt in mijn buitenspiegel. De weg naar het onbekendere westen geeft meer prijs dan asfalt en beton alleen. Vanessa Carlton zingt A thousand Miles. Er is al veel lekkers langsgekomen. Mijn vinger schiet richting volumeknop. Meteen flink harder. Meezingen en bezeten dirigeren. Geen buurvrouwen in de buurt die aan de bel trekken vanwege een valse noot. I walk a thousand Miles just to see you. Just to hold you. Plus die heerlijke pianoriedel. Er schuilt veel actualiteit in dat liedje...

Blog skriebels dag 158 | 23 april 2016

Sommige ontwikkelingen raken je in het donker. Als je er niet beducht op bent. Er niet op rekent. Niet mee bezig bent. Je krijgt wat je wenst. Maar vaak hebben we niet in de gaten wat we gewenst hebben. Weten we de vraag niet meer. Terwijl er wel een antwoord ligt. Nog helemaal nadampend. Vers uit de wonderlamp met eindeloze wensen. Onze wenskracht is oeverloos. Dan zie je nog wel eens eentje over het hoofd. En sommige wensen manifesteren zich vrijwel direct. Die zijn niet te missen. Die moet je zien in het juiste verband. Mumford & Sons zingt Thisle & weeds. I will hold on klinkt het heel overtuigend. Wordt nog even ferm herhaald. Don't cover yourself with Thisle & weeds. Ik vertaal het even vrij als maak jezelf niet kleiner dan je bent. Verstop je niet. Durf te zijn wie je bent. Vraag wat je wil. Blijf trouw aan wie je bent. Een hele litanie aan associaties die natuurlijk volkomen subjectief en onbetrouwbaar zijn. En daardoor juist betrouwbaar. Het laat iets zien van mij. Sinds mijn IPod aan het Grote Door Elkaar Gooien begonnen is, zit ik om de haverklap met mijn neus in het display om te kijken wie nu uit de boxen klinkt. Daar zitten mooie verrassingen tussen. Mijn eigen verrassingen want ik heb ze erin gezet. Bijna achteloos. Maar ook achteloos levert iets moois op...

Blog skriebels dag 150 | 15 april 2016

We schrijven vrijdag. De plannen gaan in de hutspot en komen eerder tot uitvoer. De trip naar Bonn krijgt een lus via Düsseldorf. In het grote duitsland zijn dat bewegingen op een gloeiende plaat. Warempel past alles ter nauwernood in mijn wonder op wielen. Maar in mijn achterhoofd gloeit het besef dat ik op de terugweg meer ruimte nodig zal hebben. De 4 gewichten voor het paviljoen reizen nog apart. Een slordige 10kg schoon aan de haak. Per stuk nog wel schat ik voorzichtig. Ik zie het gaatje. Het zal blijken of het past. Net als de matten die de honneurs waarnemen in een buitenopstelling voor mijn Perzisch tapijt. Tapijten zijn nu eenmaal niet zo blij in een omgeving waar regen roet in het eten kan gooien. Regen is vooralsnog in geen velden of wegen te bekennen. Het voelt als een vakantiereis. Altijd een prima gevoel. Naar een markt. Risico en kans. Düsseldorf slaagt erin om ondanks drukker wordende verkeersstroom tijdig gevonden te worden voor het sluiten van de deuren. Mooi meegenomen. Bonn doemt op en glijdt ook weer uit beeld. En dat spel herhaalt zich. Een ingeslepen automatisme met een Weinachtsmarkt connectie speelt op. Dat effect herken ik. Soms raak je vertrouwde routesporen en die doen je de das om. Die halen je van je apropos af. Kasteel Drachenfels schiet in mijn blikveld. En weer eruit. Een spontaan geval van sightseeing. Maar uiteindelijk komen we met wat onvrijwillige omlussen aan in Freizeitpark Rheinaue aan de oever van de Rijn. De begroeting is hartelijk en de samenwerking uiterst dienstbaar. We bouwen de paviljoens op en maken nader kennis met elkaar. Campinggevoel met iets meer comfort. We hebben stroom, verlichting. vrijheid en verbondenheid. Alles is in stelling. Het concept staat. De uitdaging lonkt. Morgen zal blijken hoe deze markt gaat uitpakken...

Blog skriebels dag 157 | 22 april 2015

Er vallen steeds meer sterren naar de hemel. Blijkbaar zitten we in de grote omgekeerde beweging. Alles is opkomst en ondergang. Er is sprake van een omgekeerde regenbui. Het hemelwater valt terug. Prince kan nu lieftallige engeltjes betoveren met zijn charisma en verleiden naar extase. Ik zie nog het eerste album voor me. Bladerend door de platenbakken van de mediatheek op zoek naar nieuw muzikaal voer. Prince naakt voorop en weer ergens naakt op een wit paard. Daarmee was de toon treffend gezet. En mijn belangstelling gewekt. Altijd omringd met een aura van zweterigheid en zwoelheid. Controversy liet de balans meteen doorslaan naar bewondering en nieuwsgierigheid. Do you wanna play? Voor mij als puber de juiste mix voor groeiende geintrigeerdheid. En Prince bleef en dreef zijn creativiteit naar donkere en opwindende kusten. International lover hijgt nu nog in mijn slakkenhuis. Een grote uit de kluiten gewassen gele vrachtwagen staat pontificaal in mijn blikveld. Making more from waste. Mijn gedachten zoemen rond dit gegeven en uiteindelijk rolt het mijmerballetje via afval is ballast is geblokkeerde ruimte naar meer ruimte door puin ruimen. In dat proces zat ook nog een contemplatie die al tandenpoetsend tot een apotheose kwam. Soms draait de bovenkamer volcontinue. Stap in mijn auto voor een ritje naar Stein. Radio aan. StuBru. Eerste liedje: Controversy. Ik leef in een almaar uitspanderend complot. Fascinerend spul om in dit leven te verwijlen...

Blog skriebels dag 156 | 21 april 2016

The lovin' Spoonful zingt Daydream. What a day for a Daydream custom made for a daydreaming boy. De zon glimt nog onzeker door de rugleuning op het terras. Kust zachtjes de gevel van de apotheek aan de overkant. Mijn ogen zitten nog een weinig dicht. KT Tunstall zingt Miracle. De IPod staat op shuffle en gooit zijn ziel en zaligheid in het klusje om bijna 10.000 liedjes door elkaar te gooien. Geen invloed op de uitkomst. Overgave. Er zijn al kerstliedjes langs gekomen. Dat risico loop je. Natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor de inhoud. Zonder mij zou dat allemaal niet te husselen zijn. Zat het vernuft der moderniteit duimen te draaien. En ook de IPod zal hoe geweldig ook ooit een relikwie zijn die over een miljoen jaar architecten de kop gaat breken over zijn functie. Spotify hijgt hem nu al in de nek. Lucinda Williams zingt Where is my love. Een zin in de woorden blijft hangen. Inspired by a summersong. Niet eerder opgevallen. Het liedje ook niet. Heeft mijn afspeellijst niet eerder weten te vinden. Dat gaat veranderen merk ik. Realiseren wat er allemaal is. Niet wat er allemaal mist. Er zit nog veel verstopt in de spelonken van mijn eigen rijkdom. Vrijelijk naar boven laten sijpelen. Meer toelaten. Dat maakt graven overbodig. Omgekeerde mijnarbeid...

Blog skriebels dag 155 | 20 april 2016

Op de tenen lopen is weinig zinnig. Jezelf inhouden zinloos. Zou je jezelf als een lamp voorstellen dan brand je ofwel te fel of te ingetogen. Is niet eenvoudig om de juiste sterkte in te stellen. Staan geen streepjes op of een slimme schaal die dat handiger hanteren maakt. Ik weet dat enthousiasme mijn valkuil is. Mijn enthousiastheid kan de boel met een vlotte coup overnemen en dan heb ik het nastaren. Dus word ik proactief. Ga inspelen. Beteugelen. Wil mijn elan de pas afsnijden. Voor zijn. Onder controle brengen. Maar dat werkt ook weer niet. Een spel van vieren en aanhalen. Soms zit je in een cadans die precies verkeerd piekt. Probeer dat maar eens goed te krijgen. Kruip ik in mijn hoofd dan blijft dat hommeles. In mijn lijf gaan zitten. Contact maken met wat er echt in me omgaat. Waar ik blij van word. Stappen die op vinkentouw zitten om uitgesproken en gedeeld te worden. Alleen wat lef mobiliseren en de bedachtheid eens even laten voor wat het is. Denken bemoeit zich bij tijd  en wijlen teveel met de voortgang terwijl er voortgang is die al voortgaat. Is wennen. Bij jezelf zijn klinkt makkelijk maar op momenten snap ik er geen horlepiep van. Meer laten gebeuren zonder achterover te leunen. Jezelf scherp in de gaten houden zonder jezelf te smoren in die aandacht.  Doe het maar eens. Phil Collins zingt Two worlds. Toch maar eens een voorbeeld nemen aan Tarzan en heerlijk brullend van liaan naar liaan surfen. Jane voor zich winnend zonder bezig te zijn met winnen maar gewoon door te doen wat zijn hart ingeeft. Goed voorbeeld doet goed volgen. Waar is mijn tarzanbroekje...

Blog skriebels dag 149 | 14 april 2016

De voorbereidingen voor Duitsland zijn in volle gang. Het paviljoen heeft wat extra aandacht nodig die het opzetten vergemakkelijken. Grappig hoe 4 gaten je leven een stuk aangenamer maken. Outdoor heeft zo zijn eigen klemtoon weet ik inmiddels. Stroom is niet om de hoek. Dus 50m buitenkabel georganiseerd. Niet op een katrol want dat vraagt teveel plek. Moet ook weer allemaal in mijn auto passen. Passen en meten luistert nauw. Ook al is het een ruimtewonder met de kleinst mogelijke dimensies. Het blijven slapen op locatie heeft heerlijke charme maar trekt ook wederom een zware wissel op mijn laadvermogen. Zal nog spannend worden. Heb er zin in. Nieuw, onbekend terrein. Anders dan een beurs. Weet nog niet wat ik ga tegenkomen. Experiment. 2 uiteenlopende evenementen om de kansen beter in beeld te krijgen. Flohmarkt in Bonn met overnachting in het paviljoen. Fischmarkt in Köln. Rechtstreeks vanuit Bonn met verblijf in hotel. Een mini tour met de hamvraag of ik dat ene contact ook in de buitensetting kan leggen zonder dat er een thema aan verbonden is dat direct verband houdt met bewustzijn in spiritueel opzicht of gezondheid. Ik laat de kwestie open in afwachting van meer werkelijkheid. Ideeën zijn goed als ze werken. Dat zal ik gauw genoeg ontdekken...

Blog skriebels dag 148 | 13 april 2016

Herman Brood kondigt Bertus Borgers aan. Still believe en zijn sax zijn de Siamese tweeling in mijn hoofd. Indrukwekkend met elkaar verbonden. Het live album Cha Cha met de microfoon in de zwetende oksel. Ook dat zit in mijn grijze massa opgeslagen. Beeldman. Mijn ogen kijken graag. Het liedje blijkt van Bertus. Of zoals hij het dinsdagavond zelf zei. Het liedje dat het hem meeste heeft opgeleverd. Een grootheid in de schaduw. Dwingt respect af. Het is geen wonder dat hij nog immer met plezier op het podium staat en nog steeds als een van de weinigen van zijn generatie opvallend gezond van lijf en leden. Staat zijn hart uit blazen en zijn lyriek te verspreiden voor een handvol toehoorders in het Cultuurhuis. Schaal deert hem niet. Zijn passie spreekt in zijn hele handelen. Houdt van muziek maken. Houdt van schrijven. Van observeren. Zijn geest fileert moeiteloos levenswaardigheden. Humor en nuchterheid. Verfijndheid in een robuust voorkomen. Zijn kolenschoppen beroeren teder de kleppen. Mijn bewondering is instant. Deelt zijn ervaringen onbevangen onopgesmukt. Een poëet op eigen wijze. Petje schalks. De microfoon dan naar zijn sax dan naar zijn mond. Routine zonder routineus te zijn. De zekerheid van jarenlange ervaring in een wereld die je makkelijk helpt ontsporen. Bol van drank en drugs. Zijn broer valt zijn spel prachtig bij terwijl zijn gitaar ingetogen het onderste uit zijn vermogen laat halen. Een optreden dat in de categorie onwaarschijnlijk valt. Een mooi cadeau voor een dinsdagavond zonder pretenties. Overstromende kwaliteit. Sting zingt Angel eyes. Uit de film Leaving Las Vegas. Het onvermijdelijke relaas van een alcoholische verslavingsdood. Superrollen van Nicolas Cage en Elisabeth Shue De ogen van Bertus hebben veel gezien. Veel verslaving. Veel Herman. Verrassend veel waardigheid. Hij deelt zijn reis door de woeligheid met respect. Het heeft hem duidelijk gelouterd. Fijn om te zien. Nog fijner om te horen....

Blog skriebels dag 147 | 12 april 2016

Het zijn de kleine genoegens die leven groots maken. Op je gemak wakker worden. Lekker liedje die de glimlach naar buiten trekt. Een onverwachte ontwikkeling. Vrede met jezelf. Er is maar een hopeloos klein beetje voor nodig om je dag net even fijn genietbaar te maken. Een klein feestje dat speelt om je lippen. De grijns die vooral wil grijnzen. Room Eleven zingt Lovely morning. Zelfs mijn iPod zit in dit verrukkelijke complot en voorziet dit moment van een passende soundtrack die ik zelf zo niet verzonnen zou hebben maar wel helemaal klopt. Het kabbelt aangenaam terwijl mijn vingers, eigenlijk duim, zijn weg vindt over dit nog wat onwennige toetsenbord. Je kunt alles goed geregeld denken te hebben. En dan bijt de werkelijkheid je alsnog in je kont. Humor van de beste plank. Ook weer de kleinste details die je een loer draaien. Niets heftigs op wereldschaal. Maar toch. De steen die het beeldscherm van mijn Nokia naar de mallemoer heeft geholpen zit in deze dimensie nog in de toekomst maar drukt zijn aandeel in dit heden verleden. Juist vandaag ontstond door een samenloop ruimte om nog meer ruimte te creëren. Door een vreemde speling beschik ik niet over het juiste telefoonnummer om dat ook werkelijk voor elkaar te krijgen. Zit verstopt ergens in mijn whatsapp onder de verwoesting die onderweg is voor een schatting van de kosten. En die heb ik niet in de cloud staan zoals alle andere zaken wel. Geleerd in een verder verleden dat je mobiel niet teveel lokaal moeten laten staan juist omdat mobiel kwetsbaar is. Nu verdwenen in de mist van de reparatie. Ben nogal gesteld op een actuele databank met nummers en adressen. Hou dat regelmatig bij. En net dat nummer wist zich daaraan te onttrekken. Het laat zich met geen enkel middel verlokken om zich te openbaren. Mijn glimlach boeit het voor geen meter. Die heeft geen last van gegevens in een wolk. Mijn glimlach zit op eigen kracht in de wolken. Het is heerlijk om het naar je zin te hebben. Joe Jackson zingt Is she really going out with him. De acapella versie. Live. The looks don't count for macho's so there goes your proof. Joe Jackson en woorden. Dat zit wel goed. Woorden maken mijn dag. Mijn blijheid groeit terwijl INFA The electrogroovy superstream mijn oren laat binnen dansen. Voor insiders. INFA is de voorloper van DeWolff. Pablo kan ook wel iets met woorden. Gitaar spelen lukt hem ook heel aardig...

Blog skriebels dag 154 | 19 april 2016

Simpele Minds zingt Promised you à miracle. Belofte maakt schuld. Het gat in mijn blog groeit. Dat vraagt om maatregelen. Nieuwe telefoon. Andere telefoon. Iphone. Ben Nokia gebruiker bijna sinds het begin van mobiele bereikbaarheid. Omdenken. Niks swypen. Heerlijk met mijn vingers over de letters woorden rijgen. Elke letter nu individueel aanraken. Bewuster. Minder intuïtief. Meer met aandacht erbij. Het gat vraagt om maatregelen. Blijf ik chronologisch schrijven dan loop ik gaandeweg steeds dieper in een dilemma. Iets te weinig tijd. Zelf veroorzaakt. Geen dag vrij meer. Te weinig vrij in mijn dag. Veel meer in het buitenland. Met een datalimieten dat verdampt door veelvuldige Waze inzet en Spotify gebruik. Het glipt door mijn vingers met elke kilometer die ik dieper duitsland of belgie binnen dring. Dus kies ik voor de sprong in de tijd. Is mijn eigen blog. Mijn eigen tijdmachine. Als Dr. Who maar dan zonder telefooncel. Het gat ga ik met terugwerkende kracht oplossen. Dat houdt het behapbaar en vooral leuk voor mij. En tegelijk moet ik mijn time management nog eens tegen het licht houden. Er kruipt een weeffout in die ontrafeld mag worden. Maatregelen zijn dringend geboden. Leuk klusje. Mijn verve scherpt zich al bij de gedachte...

Blog skriebels dag 146 | 11 april 2016

Maandag is mijn rustdag. Maar tegenwoordig lukt dat niet zo bijster. Mijn mineralen vragen aandacht. Mijn eigen privé bewegingen brengen me in beweging en de voorbereidingen voor outdoor zijn ook in volle gang. Mijn nieuwe paviljoen heeft nog geen kans gekregen om te laten zien wat hij vermag. Dus dat gebeurt vandaag op een brug boven een stroompje ergens in de heuvels. Een onwaarschijnlijke plek maar het komt toevallig zo uit. Sinds gisteren weet ik dat toeval God is die anoniem werkt. Een uitspraak van een sympathieke Duitse die is blijven hangen. Een nuttige generale want er valt nog een kleinigheid te verbeteren dankzij de inbreng van bevallige charme, jarenlange ervaring en een voet die geen steun vindt. De leukste dingen beleef je op momenten waar je eigenlijk geen erg in hebt hoe leuk ze zijn. Dat moet dan eerst nog even binnen sijpelen. Je bent dan nog te zeer afgeleid door de aanleiding. Sector na sector groeit het in je tegenwoordigheid. Om plotseling voor je neus te staan om onmiskenbaar aanwezig te zijn. Onontkoombaar. Dat maakt leven tot een heel mooi avontuur. Als een boek dat je maar niet kunt wegleggen. Benieuwd naar de volgende regel zonder de inhoud prijs te geven...

Blog skriebels dag 145 | 10 april 2016

Ik sta op de beurs in de Stadthalle. Rechts van me staat een Turkse schone met nagels als schilderijen en hakken om hoogtevrees te krijgen. Kaartlegster en numerologe van generatie op generatie. Spiritualiteit als familietraditie. Iemand met een heldere opvatting over hoe de dingen in elkaar grijpen. Tips rollen makkelijk over haar lippen. Klein van stuk maar groots in haar flair. Links van mij aan een tafel zit een Teutoonse deerne met walrus aspiraties, die duidelijk vooraan stond toen ze overgewicht uitdeelden, terwijl ze anderen verwoed achter zich hield zodat ze niet voor konden kruipen. Maar haar massa houdt gelijke tred met de volheid van haar zinnen en het goud in haar hart. Groot genoeg om de hele wereld in onder te dompelen. Heeft haar persoonlijke schare engelen om zich verzameld die dwars door haar privacy heen fietsen met constant commentaar. Een medium zonder kaarten of andere hulp. Mijn buurvrouwen en zeer aangenaam gezelschap tijdens deze 3 dagen. Samen goed voor gedeelde eetmomenten, veel vreugde en inkijkjes in elkaars wederwaardigheden waar een traan niet ontbreekt. Ik was vergeten hoe leuk het is om op een vreemde plek tussen vreemden plots mensen op te merken waarmee het toeven bijzonder plezierig is, terwijl je er op straat aan voorbij zou lopen. Sterker nog. Waar ik tijdens de opbouw een beetje bij uit de buurt wilde blijven. Letterlijk en figuurlijk. Uiteindelijk ontkom je niet aan elkaar. Je staat niet voor niets naast elkaar. Dat zijn vaak de leukste ontmoetingen. Ergens in me woont een zigeuner en die mag voorlopig meer en meer aan de bak. Heerlijk om te doen. Mooi om dit mee te maken...

Blog skriebels dag 144 | 9 april 2016

Dankjewel voor de Duitse autobahn. Mercedes, Audi en BMW heersen op de linkerbaan en kussen mijn zilveren mini-japanner met hun ziedende kielzog. 190km per uur vlieg ik. Bergaf. Bergop lukt dat echt niet. Nul kreukelzone. Wel airbags en als bonus ABS. En nog lijk ik stil te staan. De punaise tussen de vuurpijlen. Lichten aan. Stoer uit mijn ogen blikkend. Muziek volle petoet. Grote glimlach op mijn gezicht. Is lang geleden dat ik me nog eens zo heb kunnen uitleven met het gas. Mijn leven beweegt zich in een baan die om de zoveel jaar het punt Duitsland passeert. Mijn eerste echte voltijds baan bracht me naar Duitsland. Zuid Duitsland wel te verstaan. Met Nederlandse importkleding uit het zuiden en verre oosten als rode draad. Dan leer je denken in uren. Stuttgart 5 uur. München 6 uur. Messe in Köln 1 uur. Dat was lekker om de hoek. Mijn eerste schreden vanuit zelfstandigheid 7 jaar later brachten me warempel weer naar Duitsland. Nu waren schoenen de rijgende factor. Stond niet meer zelf op de beurs maar regelde seizoen na seizoen de stand voor een sympathieke Engelse ondernemer die slippers uit het verre oosten importeerde. Maar dat voelde meer als water trappelen. Ik bleef in de driehoek Aken, Düsseldorf, Mönchengladbach. Ben nu onderweg naar Köln. Esoterik Messe. Heb wat tijd goed te maken. Volgens mijn navigatie schiet ik een paar minuten over de aanvang heen. Maar in dit tempo verdwijnt het te laat komen zienderogen om stuivertje te wisselen met voldoende ruimte over. Mijn eerste Duitse beurs sinds mijn ferm herijkte zelfstandigheid in februari dit jaar. Gisteren bleek een verrassende dag met een trage start maar zeer bevredigend slot. Vandaag zal uiteindelijk nog veel beter uitpakken. Er zit progressie in dit Duitse avontuur. En dit keer gaat mijn reis almaar dieper Duitsland in. De vooruitzichten zijn heel aardig. Dat is het grote voordeel als je achteraf je stukje schrijft. Heb nog wat dagen in te lopen. Zit in mijn kenmerkende kleermakerszit op mijn zelf gefabriekte bank en contempleer er vrolijk op los. Daar is nu eindelijk weer wat tijd voor...

Blog skriebels dag 143 | 8 april 2016

Mijn douche blijkt een bron van helderheid. Het verkwikt mijn geest en laat me duidelijker zien wat ik doe. Dat maakt het tot een heerlijk dubbelloops fenomeen want zuiverheid was al een aardige hoofdattractie. Mooie bijvangst voor een mooie zelfverlakker. Dat begin ik nu te zien. Ben een sympathieke wirwarmaker. Slim maar niet zo slim. Een liefhebber van 2 stromen, achterdeuren en uitwijkmogelijkheden. Zet graag 2 sporen tegelijk op. Mijn voorkeur plus een parallelweg. Mijn optie voor de zekerheid. Dat brengt gaandeweg twijfel met zich mee. Ik ga niet vol voor optie 1 waardoor optie 1 eigenlijk niet alle kansen krijgt. Door mijn eigen toedoen is mijn aandacht verdeeld die met een half oog optie 2 in de gaten houdt. En zo sluipt de onzekerheid erin. Wat is nu het juiste, terwijl ik weet wat het juiste is. Om deze eigen gordiaanse knoop te ontwarren laat ik het vervolgens aan lot over om de vervolgstappen te kunnen maken. De optie die het sterkste aan me trekt of de meest gunstige beweging maakt. Daar zet ik mijn volgende kaart op. Niet zo slim dus. Ik hou blijkbaar van verwarring. Hou van dubbelbeeld. Vanaf nu 1 lijn. Gaan doen wat ik weet. Illusies opblazen. Ik ga met veel plezier ontdekken of dat lukt...

Blog skriebels dag 142 | 7 april 2016

In contact zijn met jezelf. In mijn werk geen enkel probleem. In mijn privé een heel groot probleem. Mezelf gunnen dat ik elk moment verbonden ben met de liefde die ik voel. Met de liefde die er is. Met de liefde die ik te graag aan anderen geef maar zelf aan me voorbij laat gaan. Die niet veroverd of verworven hoeft te worden. Die geen onderhoud nodig heeft omdat het zichzelf heel goed bedruipen kan. Dat veel beter kan dan ik zou kunnen verzinnen. Waar bemoeienis van mijn kant geen voet aan de trapper krijgt en ook in alle eerlijkheid overbodig, zelfs misplaatst is. Laten gebeuren. Met mijn wil eruit blijven. Makkelijker gezegd dan gedaan. Overgave. Nog zo'n ingewikkeld begrip. Mijn ongeduld kruipt makkelijk voor en eist de regiestoel voor zich op. Niet het geduld hebben om lijnen die staan te laten ontspinnen. Bijstellen omdat het plaatje nog niet naar mijn zin is. En dan de mist ingaan. Geven terwijl je al geeft. Verbinden terwijl je al verbonden bent. Dubbelop is teveel. Maakt topzwaar. Laat de kans door zijn hoeven zakken. Niet genoeg vertrouwen om te zien dat het genoeg is. Dat alle elementen in positie zijn. Dat het goede zaad rustig de gelegenheid afgewacht om te ontkiemen. Om door te breken. Om te gaan groeien. In zijn eigen ritme. Alles heeft zijn eigen ritme. Maar wat knoei ik graag met de versnelknop. Net even een tikje harder. Net even daardoor de vernieling in. Want het tempo was goed. Lag op koers. Alleen ik zag het niet. Keek naar iets anders. Misschien toch eens nadenken over een bril. Misschien leer ik dan anders kijken. Meer als een schildpad. Die komen in alle traagheid ook overal waar ze moeten zijn. Hallo contact! Laat ik beginnen met jou hartelijk te omarmen...

Blog skriebels dag 141 | 6 april 2016

Jamie Cullum zingt Give me the simple life. Een zinnige suggestie die als muziek in de oren klinkt maar waar ik naar verluid weinig kaas van heb geheten. Laat ik daar dan alsnog een klein tikkel een groot voorbeeld aan nemen. De weg naar mij een ietsie pietsie minder spitsvondig. Iets minder spitsroederig. Iets minder hindernisbaan. Weg met de beren, bergen of andere obstakels die onnodig de toegangsroute om zeep helpen. Schep er blijkbaar genoegen in om het de ander onmogelijk te maken om er doorheen te komen. Niet dat ik dat in de gaten heb. Nu eindelijk wel. Maar dat heeft wat gekost. Een prijs die ik liever niet betaald had maar blijkbaar moest betalen om het besef te laten doordringen. Leergeld op een harde manier. Passend bij een stijfkop zoals ik. Soms akelig snel in inzicht oppikken. Soms hemeltergend traag. Hardleers. Trager dan een slak met vastlopende remmen. Zoals nu. Hou blijkbaar van mijn eigen wonden likken. Liefde toestaan zonder voorwaarden. Onbevangen. Een hele uitdaging. Een vreemde gewaarwording. Altijd gedacht dat ik dat wel in de smiezen had maar de werkelijkheid is oneindig verschillend van mijn gedrag op dat terrein. Te verkrampt. Te behoedzaam. Te. Ja wat eigenlijk. Hoog tijd om pijn te ruimen en met een schone lei verder te gaan...

Blog skriebels dag 140 | 5 april 2016

Cruijff wist het al. In zijn eeuwige skybox in de hoogste sferen zal hij nog eens hartelijk lachen om zoveel simpelheid en waarheid in zijn plompverloren geroepen elk nadeel heb zijn voordeel. Onze focus is op het voordeel. Maar de kunst is om het fijnste nadeel te vinden. Want alles heeft voors en tegens. Ook de liefde. Afwegen heeft geen zin. Dat leidt tot willen regelen. Controle. Afbakenen. Tot hier en niet verder. Dat is de hond in de pot. Gedoemd om te mislukken. Een killer. Niet inhouden is de sleutel. Je gevoel niet beperken op voorhand wel te verstaan. Geen beren. Geen drempels. Hoe is de situatie als je open blijft. Als je toelaat wat er is. De ander de ruimte geeft door jezelf de ruimte te geven. Want het draait om jezelf. Om jou. Om mij. Kan je hart stromen. Hoe stroomt het. Op een laag pitje. Volle bak? Angst is een waardeloze raadgever. Angst werpt een schaduw die je niet kunt ontwijken. Die ga je tegenkomen. Je kunt ook de angst gebruiken. Uitspreken. Onderzoeken. Samen. Ontdekken wat er gebeurd als je angst een podium geeft in het licht. Als angst welkom is. Niet langer sluimert in de coulissen maar een dankbare medespeler is. Dan brengt angst je verder. Angst wil helpen. Laat angst je helpen...

Blog skriebels dag 139 | 4 april 2016

Soms verliest een vliegtuig met mooie hoop op de taxibaan al hoogte en crashed in het zicht van de startbaan. Nog geen meter gevlogen maar bij voorbaat kansloos. Omdat de man aan de knuppel maar wat aan het doen is. Niet in de gaten heeft wat hij doet en niet bij machte is om de boel te corrigeren. Hij weet hoe het zit maar krijgt de zaak niet omgegooid. Het patroon is zo hardnekkig dat daar geen kruid tegenop gewassen is. Roemloos ten onder. Een les rijker. Een les die pas later in het besef komt. Want de eerste conclusies voor de zeperd reken ik natuurlijk niet mezelf aan. Er dreigde al een misser en die misser kwam uit. Een schitterend geval van zelf vervullend vooruit zien. De wolken die almaar dreigender het feest dreigden te verstieren hingen aan een draadje vast aan mijn gedachten. In werkelijkheid wilde ik die wolken daar. Moest er een reden zijn waarom het niet zou lukken. Dit nieuwe avontuur dat zo parmantig glansde in de folder. Geurend naar verse inkt en de belofte voor later. Gesneuveld door mijn eigen hand. Mijn eigen hand overspeeld. Onbewust bewust. Een exercitie in nederigheid. Wrang en bitter. Onafwendbaar. Het blijkt nu. Achteraf. Ik heb een probleem met vanzelf. Ben bang voor vanzelf. Kan het moeilijk verdragen als iemand zonder moeite van me houdt. Dat geluk voor het oprapen ligt. Er niets voor hoef te doen. Ik gun het de ander maar mezelf gunnen is een ander verhaal. Veel weten en tegelijk ook niets weten. Ik trek nadenkend bescheidenheid als een deken over me heen. Neem mezelf wat beter ter harte. Minder bepalen. Meer laten. Niet langer mijn gevoel in de weg zitten. Alex Turner zingt Piledriver Waltz. Iets over Heartbreak hotel. Een zelfgekozen in mijn geval. Met kamers vol berusting. Dat kan slimmer. Vast wel! Hoop gloort. Het zien is al heel wat...

Blog skriebels dag 138 | 3 april 2016

Verheven of niet verheven. We hebben allemaal zo onze eigen redenen om iets wel of niet te doen. Soms ronduit platvloers soms briljant. Maar van hoge of lage kwaliteit. Het past allemaal in het grote plan waar niemand van ons werkelijk de omtrek van kan ontwaren. Keep the fires burning zingt Incognito. Met elke keuze die we maken laten we het vuur van onze werkelijkheid harder branden. Komt er meer helderheid in ons bestaan. Of juist niet. Raken illusies doorgeprikt. Gaan we meer de essentie zien. Of raken we juist heviger verstrikt in een illusie. Duiken we dieper onze eigen duisternis in. Het is niet raar dat mensen kiezen om verslaafd te zijn in meer of mindere mate. Verslaafd aan aandacht. Verslaafd aan middelen. Verslaafd aan werk. De wereld in al zijn puurheid kan rauw zijn. Het is heel verleidelijk om de scherpe kantjes eraf te vijlen. Te verdoven. Te verzachten. Opzij te schuiven. Probleem is alleen dat de contrasten groter worden. De pijn van de werkelijkheid verdwijnt niet. Schuift alleen op. Stapelt zich op. Wordt groter waardoor de scherpe kantjes scherper worden. En je steeds meer roes nodig hebt. Steeds harder moet werken om het de baas te blijven. Ook dat is een illusie. De illusie van controle. In Kungfu Panda wordt dat treffend geïllustreerd in een dialoog tussen Oogway en Shivu. Een tekenfilm die me iedere keer weer laat huilen van het lachen. Ooit las ik heel veel boeken om wijsheid als een spons op te zuigen. Om te weten. Weten hoe het zit. Maar de mooiste wijsheid zit verstopt in de voegen van de werkelijkheid. Op plekken waar je niet kijkt. In een terloopse opmerking. In een zinnetje verweven in een liedje dat de naam liedje nauwelijks kan verdragen. Dat zijn de momenten dat de essentie zich stiekem laat blikken. Ergens in de brij die we leven noemen zitten aanhoudend boodschappen die het leven verder helpen. Die ons verder helpen. Die mij verder helpen. We hoeven er niet naar te zoeken. We struikelen erover. Ze zijn overal... You won't find out if you never try. Carmen mcCray zingt You can't hide love.

Blog skriebels dag 137 | 2 april 2016

Op onze eigen manier doen we allemaal onze stinkende best. Dat het niet altijd even fantastisch uitpakt, dat mag dan misschien zo zijn. Maar het verdient wel een groot compliment. Met zijn allen geven we liefde een gezicht. Ons gezicht. We hebben toch geen idee van de bedoeling achter het grote scenario. Anders dan de gelegenheid hebben om te ontdekken wie we zijn. Hoe onze liefde werkt. Willen laten werken. Kunnen laten werken. Liefde is een ongrijpbaar fenomeen. Willen begrijpen is zinloos. Inzetten en genieten is handiger. Ten volle. DeWolff zingt Love dimension...

Blog skriebels dag 136 | 1 april 2016

Veel lijntjes tegelijk zorgt niet voor een snellere ontwikkeling. Een les die ik me gaandeweg eigen heb gemaakt met veel geworstel. Door tegen mijn eigen muren van overtuiging op te lopen. Als je veel ideeën hebt, is de verleiding groot om veel ideeën te implementeren. Veel sporen uit te zetten. Maar veel sporen leiden naar verwarring. Want waar ben je nu echt goed in. Wat kunnen mensen bij jou komen halen. Wat is je onderscheidend vermogen. Veel sporen vragen ook om veel onderhoud. Je energie raakt versnipperd. Raakt verdund. En daarmee het effect van wat je doet. Dus vertraagt je ontwikkeling. 1 lijn pakken en die helemaal volgen. Uitdiepen. Vervullen. Daar zit kracht in verborgen. Daarin schuilt meerwaarde. Maar het vraagt meer moed. Meer vertrouwen. Dit is waar ik voor sta. Dit is wie ik ben. Ga er maar aanstaan. Puur kleur bekennen. De veiligheid afwerpen. Je niet meer verbergen achter de zekerheid dat het altijd een andere richting op kan. Dat je altijd wel iemand zult aanspreken. De juiste aanspreken dat is een hele toer. De juiste lijn uitzetten geeft je ontwikkeling vleugels die langer bijblijven. Die harder gaan. Sneller naar een slotsom voeren. Zodat je effectiever kunt afstrepen of aanstrepen waar voor jou de klemtoon ligt. Waar jij het mooiste klinkt in het geheel. Ga voor je eigen toon. Hoe die ook klinkt...