Blog skriebels dag 162 | 27 april 2016

Estas Tonne speelt en debiteert Who am I (with Pete PenDragon & Storia). Mijn oren laten zich oogwenkelijk in de tekst zuigen. Take leave of your senses. Retrace life to the spring of it's course. Walk alone in the crowd and sing. De geest van mystieke gewijdheid blinkt erin door. Iets ouds. Mijn aandacht gaat van waakvlam naar vol vuur. Weer zo'n kleinood dat al die jaren sluimert in het archief van mijn voorkeuren. Nooit eerder gehoord. Echt gehoord. Niet eerder opgevallen. Zit op mijn knieën verwoed mijn duim de lijn van mijn gedachten te laten uitspitten. Het virtuele toetsenbord geeft zacht tikkend het ritme van mijn denkvloed weer. De zinnen rollen woord na woord naar buiten. Duke Pearson zingt Sandalia Dela. Bossa Nova dat mijn inspanning fris swingend begeleidt. Zonnige klanken tegen het decor van droefgeestig weer. Ben blij dat ik binnen zit. Niet de uitnodiging om je naar buiten te wagen. Maar daar struikel ik wel vaker over. Mijn idee van de kou is vaak erger dan de kou zelf. Eenmaal deel van de elementen neemt genieten het heel snel over. De sneeuw die traag vallend je huid beroert. De kop chocomelk die extra zalig smaakt na de wandeling door de regen. Sometimes it snows in April. Een wijsheid van Prince die nu realiteit blijkt. Songteksten verraden zo vaak parels van briljantie. Een woord kan het verschil maken. Shout! Think! Een zinnetje kan aansteken. En soms klopt het van A tot Z. Dat verbaast me telkens. In een paar minuten een wereld oproepen die je hart vleugels geeft. Come all ye faithful zingt Josh Groban. Tja een kerstliedje. Maar in het licht van de sneeuw nu volstrekt niet detonerend. De sfeer in het liedje treft de werkelijkheid op een onwaarschijnlijk moment in het jaar. Maar had niet beter gekozen kunnen zijn...