Blog skriebels dag 150 | 15 april 2016

We schrijven vrijdag. De plannen gaan in de hutspot en komen eerder tot uitvoer. De trip naar Bonn krijgt een lus via Düsseldorf. In het grote duitsland zijn dat bewegingen op een gloeiende plaat. Warempel past alles ter nauwernood in mijn wonder op wielen. Maar in mijn achterhoofd gloeit het besef dat ik op de terugweg meer ruimte nodig zal hebben. De 4 gewichten voor het paviljoen reizen nog apart. Een slordige 10kg schoon aan de haak. Per stuk nog wel schat ik voorzichtig. Ik zie het gaatje. Het zal blijken of het past. Net als de matten die de honneurs waarnemen in een buitenopstelling voor mijn Perzisch tapijt. Tapijten zijn nu eenmaal niet zo blij in een omgeving waar regen roet in het eten kan gooien. Regen is vooralsnog in geen velden of wegen te bekennen. Het voelt als een vakantiereis. Altijd een prima gevoel. Naar een markt. Risico en kans. Düsseldorf slaagt erin om ondanks drukker wordende verkeersstroom tijdig gevonden te worden voor het sluiten van de deuren. Mooi meegenomen. Bonn doemt op en glijdt ook weer uit beeld. En dat spel herhaalt zich. Een ingeslepen automatisme met een Weinachtsmarkt connectie speelt op. Dat effect herken ik. Soms raak je vertrouwde routesporen en die doen je de das om. Die halen je van je apropos af. Kasteel Drachenfels schiet in mijn blikveld. En weer eruit. Een spontaan geval van sightseeing. Maar uiteindelijk komen we met wat onvrijwillige omlussen aan in Freizeitpark Rheinaue aan de oever van de Rijn. De begroeting is hartelijk en de samenwerking uiterst dienstbaar. We bouwen de paviljoens op en maken nader kennis met elkaar. Campinggevoel met iets meer comfort. We hebben stroom, verlichting. vrijheid en verbondenheid. Alles is in stelling. Het concept staat. De uitdaging lonkt. Morgen zal blijken hoe deze markt gaat uitpakken...