Blog skriebels dag 153 | 18 april 2016

Je doet dingen in de veronderstelling dat je goed zit. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn. Vaak ligt de nadruk weliswaar in de buurt maar zit jouw klemtoon fijn ernaast. Neem zoiets simpels als haren wassen. Onlangs was ik aan de wasbak met mijn haren in verzorgende handen. In een gesprek met Maurice. Mijn kapper die met zijn Crea Kappers al vele decennia erin slaagt om de krullende toppen van creativiteit een eigen gezicht te geven. Wat bleek. Het is niet de bedoeling dat je je haren wast maar je hoofdhuid. Donderslag bij heldere hemel. Haren wassen zorgt voor uitdrogende haarpunten en afnemende talgbescherming. Daar zit je dan met je goede gedrag. Al die tijd de plank mis geslagen. Dat werkt ontnuchterend. Dat was eerder bij de tandarts ook al het geval. Niet je tand poetsen maar je tandvlees. En mijn nieuwste tandarts die zich Bio tandarts mag noemen maakte me wegwijs in van boven naar beneden poetsen. Tanden bewegen in de kaak als kleine zuigertjes. Ze pompen op en neer en maken in die beweging de holtes schoon tussen de tanden. Een zelfreinigend systeem die volkomen anoniem je mond gezond houdt. Paf staan om zoveel eigen onbenul. Dat houdt de nederigheid binnen handbereik. Je kunt zoveel denken te weten. Maar dat is geen enkele garantie dat het ook een beetje hout snijdt. Billy Joel zingt Goodnight Saigon. We will all go down together. Een liedje over een werkelijkheid die in werkelijkheid volslagen op zijn kop stond. Ik zal eens wat vaker op mijn kop gaan staan voor het juiste perspectief...