Blog skriebels dag 161 | 26 april 2016

Soms ben ik nog blinder dan de verzamelde blindheid van de 3 blinde muizen uit Shrek. Afgelopen zondag in België. 2 uur diep doorgedrongen in Belgenland. Rij nog net de zee niet in. Harelbeke. Een vooruitgeschoven post waar het Nederlands nog net Nederlands genoemd kan worden zolang ze hun dialect niet aanzetten. Want dan wordt het opeens koeterwaals waar mijn blindheid schraal tegen afsteekt. Ben ik op slag ook nog doof. Mijn oren krijgen informatie binnen die hopeloos verdwaalt in een poging betekenis eruit te peuteren. Inmiddels weet ik uit ervaring dat ik vooral ergens aanwezig moet zijn en dat de ontmoeting vanzelf wel ontstaat. Ik zit daar een beetje te mokken op mijn zitbal. De Verwonderstoel is gelukkig al bezeten. En dat heeft warempel een hele aardige attentie opgeleverd. Met het plezierige gevoel van in elk geval niet voor niets gekomen te zijn. Bemoedigend. Dat sowieso. Maar voor de rest loopt het nog niet storm. Dat doet het in de regel niet. Ben een smaakje dat voor een bepaalde groep aantrekkelijk is. Die groep is evenwel dun gezaaid. Dat is me al enige tijd duidelijk. En toch slaag ik er telkens in om die speld mij te laten vinden. De lezing die ik gegeven heb, echoot nog na. Mijn beste lezing tot nu toe. Moest met microfoon. Probeerde dat nog te omzeilen maar daar werd door de toehoorders resoluut paal en perk aan gesteld. Ik was overal in de grote zaal te horen. Had al eerder die dag bijdragen gehoord die ondanks punten voor de poging niet echt punten scoorden. Al pratend schoven steeds meer mensen aan. Mijn publiek groeide geboeid. Ik had het ook beslist mijn zin. In mijn element. Laat die stem van me de vrijheid en het verhaal ontspint zich. Heel natuurlijk. Los uit de pols. Genoeg te delen. Applaus was mijn deel na afloop. Ook nog uitgelopen qua tijd. Schema verstoord in mijn enthousiaste om niet te zwijgen. Dat zat ik nog te overdenken en tegelijk te appen. Webinars kwam terug uit de app. Een heel goed idee ook al zit mijn kennis daaromtrent nog in de categorie klok zonder klepel. En daar stond ineens een heel tenger meisje voor me. Mooie glimlach zonder voortanden. Balletachtige vrolijke schoentjes en een jurkje met een print van Elsa en Anna uit Frozen. Hallo klonk het verlegen. Ik keek op uit mijn overpeinzing. Ze heette Abby. Ik verstond in eerste instantie Emily maar het was Abby. Later zou ze terugkomen om met haar zusje op de balansbal te zitten. Ontwapenend open gezicht. Hiervoor ben ik ook hier schoot het door me heen. En zo waren er deze koude zondag in april meer warme ontmoetingen. Ook dat ene contact kwam op de valreep van deze spirituele expo tot stand dat de uiteindelijke aanleiding was om naar deze uithoek te komen. Maar kinderen weten me te vinden. Hoeveel glimmende ogen ik wel niet zie. In kinderwagens. In buikdragers. Of parmantig zelf stappend. Mijn aanwezigheid werkt als een lamp op een mot voor het kleinste grut. Zelfs in de auto ontmoeten mijn optrekkende wenkbrauwen in begroeting optrekkende wenkbrauwen op de achterbank van een passerende voortjakkeraar. Dat blijft een aangename verrassing. Daar kom ik graag mijn bed voor uit...