Blog skriebels dag 141 | 6 april 2016

Jamie Cullum zingt Give me the simple life. Een zinnige suggestie die als muziek in de oren klinkt maar waar ik naar verluid weinig kaas van heb geheten. Laat ik daar dan alsnog een klein tikkel een groot voorbeeld aan nemen. De weg naar mij een ietsie pietsie minder spitsvondig. Iets minder spitsroederig. Iets minder hindernisbaan. Weg met de beren, bergen of andere obstakels die onnodig de toegangsroute om zeep helpen. Schep er blijkbaar genoegen in om het de ander onmogelijk te maken om er doorheen te komen. Niet dat ik dat in de gaten heb. Nu eindelijk wel. Maar dat heeft wat gekost. Een prijs die ik liever niet betaald had maar blijkbaar moest betalen om het besef te laten doordringen. Leergeld op een harde manier. Passend bij een stijfkop zoals ik. Soms akelig snel in inzicht oppikken. Soms hemeltergend traag. Hardleers. Trager dan een slak met vastlopende remmen. Zoals nu. Hou blijkbaar van mijn eigen wonden likken. Liefde toestaan zonder voorwaarden. Onbevangen. Een hele uitdaging. Een vreemde gewaarwording. Altijd gedacht dat ik dat wel in de smiezen had maar de werkelijkheid is oneindig verschillend van mijn gedrag op dat terrein. Te verkrampt. Te behoedzaam. Te. Ja wat eigenlijk. Hoog tijd om pijn te ruimen en met een schone lei verder te gaan...