Blog skriebels dag 145 | 10 april 2016

Ik sta op de beurs in de Stadthalle. Rechts van me staat een Turkse schone met nagels als schilderijen en hakken om hoogtevrees te krijgen. Kaartlegster en numerologe van generatie op generatie. Spiritualiteit als familietraditie. Iemand met een heldere opvatting over hoe de dingen in elkaar grijpen. Tips rollen makkelijk over haar lippen. Klein van stuk maar groots in haar flair. Links van mij aan een tafel zit een Teutoonse deerne met walrus aspiraties, die duidelijk vooraan stond toen ze overgewicht uitdeelden, terwijl ze anderen verwoed achter zich hield zodat ze niet voor konden kruipen. Maar haar massa houdt gelijke tred met de volheid van haar zinnen en het goud in haar hart. Groot genoeg om de hele wereld in onder te dompelen. Heeft haar persoonlijke schare engelen om zich verzameld die dwars door haar privacy heen fietsen met constant commentaar. Een medium zonder kaarten of andere hulp. Mijn buurvrouwen en zeer aangenaam gezelschap tijdens deze 3 dagen. Samen goed voor gedeelde eetmomenten, veel vreugde en inkijkjes in elkaars wederwaardigheden waar een traan niet ontbreekt. Ik was vergeten hoe leuk het is om op een vreemde plek tussen vreemden plots mensen op te merken waarmee het toeven bijzonder plezierig is, terwijl je er op straat aan voorbij zou lopen. Sterker nog. Waar ik tijdens de opbouw een beetje bij uit de buurt wilde blijven. Letterlijk en figuurlijk. Uiteindelijk ontkom je niet aan elkaar. Je staat niet voor niets naast elkaar. Dat zijn vaak de leukste ontmoetingen. Ergens in me woont een zigeuner en die mag voorlopig meer en meer aan de bak. Heerlijk om te doen. Mooi om dit mee te maken...