Blog skriebels dag 151 | 16 april 2016

Sympathieke tongen hadden al gewaarschuwd. De markt komt in de nacht tot leven. Het langs trekken van goederen zwelt af en aan. Mijn stroomkabel ligt dwars over de weg en zorgt voor een stelselmatige onderbreking in de stroom van geluiden. Voetstappen. Steekwagentjes. Rolcontainers. Winkelwagentjes. Karretjes. De kabel veroorzaakt een vaste pauze in het ritme van het voortrollen. Gelukkig heb ik het advies ter harte genomen om hem te fixeren met tape anders hadden andere geluiden op het repertoire gestaan. Dat van struikelende en wellicht vloekende voortvarendheid. De markt bouwt aan zijn omvang terwijl ik in het donker luister naar deze nieuwe ervaring. Mijn bed ligt heerlijk. Sinds mijn maandenlange bivak in het tuinhuis in de heuvels van Rott bijna alweer een eeuwigheid geleden heb ik geleerd om met minimale middelen een comfortabel resultaat te boeken. Het Spartaanse was ooit aanlokkelijk in tijden van rugzakavonturen maar nu wenkt de warmte van dekbed en het zachte genot van kussens. Genieten van het plezier om dit genoegen te delen. Ondanks de kakafonie die langs marcheert. Een uitnodiging om de nacht te omarmen. De ochtend ontwaakt zonder stroom. Met nabije hulp is dit gauw geregeld. De markt is al in volle gang. De fase van koopjesjagers. Er zijn meerdere golven van bezoekers leer ik gaandeweg. We nemen de tijd om de zaak open te gooien. Regen dreigt en maakt zijn dreiging ook waar. Dan zon. Dan nat. Rekken buiten. Rekken binnen. De sjaals vinden gretig aftrek. De verwonderstoel blijft grootdeels werkeloos toekijken hoe de mensenschare over de weg zijn weg zoekt door het aanbod. Een veeg teken. Mijn Verwonderstoel is de verbindende schakel. Als die niet aangesproken wordt houdt het vlug op. Voor het eerst geniet mijn uitstalling niet van de warme belangstelling van dat ene contact. Er is wat nieuwsgierigheid. Iemand neemt plaats en neemt zelfs geïnteresseerd de Duitstalige flyer mee. Geen overbodige luxe. Wil je mensen bereiken dan zijn taaldrempels weghalen een eerste vereiste. De aandacht gaat naar woonbalans. Misschien dat dit moment later aanleiding gaat zijn voor een vervolg. Ik laat dat vooralsnog in het midden. Koffiedik. Samen buiten op deze plek staan is een aantrekkelijke bezigheid. Niets te doen hebben niet. Ben me bewust dat ik bewust dit experiment ben aangegaan om de grenzen van ontmoeten te verkennen. Hier is een grens bereikt. Bonn werkt niet. Het ene noodzakelijke contact is niet gelegd. Dat vinkje kan ik zetten. Schept duidelijkheid en ruimte. Ruimte voor iets dat beter aansluit. Dit is een brug te ver. De reis gaat verder naar Köln later op de dag. Vanavond laat ik mijn mini deceptie in alle rust in het hotel uitbuiken. Vertrouwelijke toevertrouwdheid. Pijn die schoorvoetend uit de put kruipt. Levenslopen die de revue passeren op deze kruising van gelijklopende keuzes. Het gordijn onttrekt regelmatig de van rook dampende illegaliteit aan het zicht maar niet aan het bewustzijn. Geholpen door een raam dat zijn eigen spelregels kent. Een geanimeerd verlopend diner met ober in vorm en de herstellende verpozing onder de douche. Water spoelt het laatste beetje teleurstelling van me af. Had het toch graag anders gezien. Mijn vaarwater hervindt zijn gelijkmatigheid. Zen neemt het over. De slaap is mijn geheime wapen. Kijken wat Keulen nog meer gaat brengen...