Blog skriebels dag 155 | 20 april 2016

Op de tenen lopen is weinig zinnig. Jezelf inhouden zinloos. Zou je jezelf als een lamp voorstellen dan brand je ofwel te fel of te ingetogen. Is niet eenvoudig om de juiste sterkte in te stellen. Staan geen streepjes op of een slimme schaal die dat handiger hanteren maakt. Ik weet dat enthousiasme mijn valkuil is. Mijn enthousiastheid kan de boel met een vlotte coup overnemen en dan heb ik het nastaren. Dus word ik proactief. Ga inspelen. Beteugelen. Wil mijn elan de pas afsnijden. Voor zijn. Onder controle brengen. Maar dat werkt ook weer niet. Een spel van vieren en aanhalen. Soms zit je in een cadans die precies verkeerd piekt. Probeer dat maar eens goed te krijgen. Kruip ik in mijn hoofd dan blijft dat hommeles. In mijn lijf gaan zitten. Contact maken met wat er echt in me omgaat. Waar ik blij van word. Stappen die op vinkentouw zitten om uitgesproken en gedeeld te worden. Alleen wat lef mobiliseren en de bedachtheid eens even laten voor wat het is. Denken bemoeit zich bij tijd  en wijlen teveel met de voortgang terwijl er voortgang is die al voortgaat. Is wennen. Bij jezelf zijn klinkt makkelijk maar op momenten snap ik er geen horlepiep van. Meer laten gebeuren zonder achterover te leunen. Jezelf scherp in de gaten houden zonder jezelf te smoren in die aandacht.  Doe het maar eens. Phil Collins zingt Two worlds. Toch maar eens een voorbeeld nemen aan Tarzan en heerlijk brullend van liaan naar liaan surfen. Jane voor zich winnend zonder bezig te zijn met winnen maar gewoon door te doen wat zijn hart ingeeft. Goed voorbeeld doet goed volgen. Waar is mijn tarzanbroekje...