Blog skriebels dag 142 | 7 april 2016

In contact zijn met jezelf. In mijn werk geen enkel probleem. In mijn privé een heel groot probleem. Mezelf gunnen dat ik elk moment verbonden ben met de liefde die ik voel. Met de liefde die er is. Met de liefde die ik te graag aan anderen geef maar zelf aan me voorbij laat gaan. Die niet veroverd of verworven hoeft te worden. Die geen onderhoud nodig heeft omdat het zichzelf heel goed bedruipen kan. Dat veel beter kan dan ik zou kunnen verzinnen. Waar bemoeienis van mijn kant geen voet aan de trapper krijgt en ook in alle eerlijkheid overbodig, zelfs misplaatst is. Laten gebeuren. Met mijn wil eruit blijven. Makkelijker gezegd dan gedaan. Overgave. Nog zo'n ingewikkeld begrip. Mijn ongeduld kruipt makkelijk voor en eist de regiestoel voor zich op. Niet het geduld hebben om lijnen die staan te laten ontspinnen. Bijstellen omdat het plaatje nog niet naar mijn zin is. En dan de mist ingaan. Geven terwijl je al geeft. Verbinden terwijl je al verbonden bent. Dubbelop is teveel. Maakt topzwaar. Laat de kans door zijn hoeven zakken. Niet genoeg vertrouwen om te zien dat het genoeg is. Dat alle elementen in positie zijn. Dat het goede zaad rustig de gelegenheid afgewacht om te ontkiemen. Om door te breken. Om te gaan groeien. In zijn eigen ritme. Alles heeft zijn eigen ritme. Maar wat knoei ik graag met de versnelknop. Net even een tikje harder. Net even daardoor de vernieling in. Want het tempo was goed. Lag op koers. Alleen ik zag het niet. Keek naar iets anders. Misschien toch eens nadenken over een bril. Misschien leer ik dan anders kijken. Meer als een schildpad. Die komen in alle traagheid ook overal waar ze moeten zijn. Hallo contact! Laat ik beginnen met jou hartelijk te omarmen...