Blog skriebels dag 156 | 21 april 2016

The lovin' Spoonful zingt Daydream. What a day for a Daydream custom made for a daydreaming boy. De zon glimt nog onzeker door de rugleuning op het terras. Kust zachtjes de gevel van de apotheek aan de overkant. Mijn ogen zitten nog een weinig dicht. KT Tunstall zingt Miracle. De IPod staat op shuffle en gooit zijn ziel en zaligheid in het klusje om bijna 10.000 liedjes door elkaar te gooien. Geen invloed op de uitkomst. Overgave. Er zijn al kerstliedjes langs gekomen. Dat risico loop je. Natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor de inhoud. Zonder mij zou dat allemaal niet te husselen zijn. Zat het vernuft der moderniteit duimen te draaien. En ook de IPod zal hoe geweldig ook ooit een relikwie zijn die over een miljoen jaar architecten de kop gaat breken over zijn functie. Spotify hijgt hem nu al in de nek. Lucinda Williams zingt Where is my love. Een zin in de woorden blijft hangen. Inspired by a summersong. Niet eerder opgevallen. Het liedje ook niet. Heeft mijn afspeellijst niet eerder weten te vinden. Dat gaat veranderen merk ik. Realiseren wat er allemaal is. Niet wat er allemaal mist. Er zit nog veel verstopt in de spelonken van mijn eigen rijkdom. Vrijelijk naar boven laten sijpelen. Meer toelaten. Dat maakt graven overbodig. Omgekeerde mijnarbeid...