Blog skriebels dag 160 | 25 april 2016

De laatste klanken van Canto Ostinato drijven naar de stilte. Een ingetogen begeleider van nachtelijke verrukkelijkheid. Graig David neemt het stokje over en zingt She's on fire. She's hot klinkt het terugkerend. De toepasselijkheid treft me zoals zo vaak. De shuffelaar heeft een goed gevoel voor het juiste moment. De engel aan de knoppen is puik bezig. Koptelefoon scheef op het oor en vol in de groove van mijn leven. Net wakker geworden in mooie verwarring. Verstrengeld in plezierige dubio. Zalig deze onverwachte actualiteit snuivend. Blijven liggen of opstaan. Duidelijke onduidelijkheid. Elke stap roept vragen op over de volgende stap. Nog even niet. Genieten van verweven warmte. Wat we bedenken is niet de werkelijkheid. Dat komt weliswaar in de buurt. Contact maken met het geheel. De plussen en de minnen toelaten. De werkelijkheid is wat we niet bedenken. Wat ontsnapt aan onze controle. Door de mazen glipt van vertrouwde structuren. De werkelijkheid wordt pas werkelijk als we het denken terugzetten naar zijn werkelijke plek. Puur lippendienst bewijzend aan het gevoel. Denken neemt het te graag over. Strooit kwistig met feiten die scoren maar feitelijk terzijdes zijn. Voetnoten die zich groot wanen. Denken weet zichzelf handig in de schijnwerpers te houden. En dat mag je letterlijk nemen. Schijn werpen. Denken is verwarring zonder grenzen. Elke variant is te bedenken, terwijl er maar 1 mogelijkheid open ligt. Het antwoord op die vraag zal zich vanzelf openbaren. De huidige ontwikkeling staat toch al bol van verrassing. Soms denk je het te weten en dan haalt het leven je vrolijk wuivend aan de andere kant in. Vriendelijk met een arm gebarend om vooral te volgen. Heerlijk onwetend de ontpopping achterna. Supertramp zingt Breakfast in America. Ontbijten is een hele zinnige suggestie. Dank je IPod. Ik start alvast de oven...