Blog skriebels dag 148 | 13 april 2016

Herman Brood kondigt Bertus Borgers aan. Still believe en zijn sax zijn de Siamese tweeling in mijn hoofd. Indrukwekkend met elkaar verbonden. Het live album Cha Cha met de microfoon in de zwetende oksel. Ook dat zit in mijn grijze massa opgeslagen. Beeldman. Mijn ogen kijken graag. Het liedje blijkt van Bertus. Of zoals hij het dinsdagavond zelf zei. Het liedje dat het hem meeste heeft opgeleverd. Een grootheid in de schaduw. Dwingt respect af. Het is geen wonder dat hij nog immer met plezier op het podium staat en nog steeds als een van de weinigen van zijn generatie opvallend gezond van lijf en leden. Staat zijn hart uit blazen en zijn lyriek te verspreiden voor een handvol toehoorders in het Cultuurhuis. Schaal deert hem niet. Zijn passie spreekt in zijn hele handelen. Houdt van muziek maken. Houdt van schrijven. Van observeren. Zijn geest fileert moeiteloos levenswaardigheden. Humor en nuchterheid. Verfijndheid in een robuust voorkomen. Zijn kolenschoppen beroeren teder de kleppen. Mijn bewondering is instant. Deelt zijn ervaringen onbevangen onopgesmukt. Een poëet op eigen wijze. Petje schalks. De microfoon dan naar zijn sax dan naar zijn mond. Routine zonder routineus te zijn. De zekerheid van jarenlange ervaring in een wereld die je makkelijk helpt ontsporen. Bol van drank en drugs. Zijn broer valt zijn spel prachtig bij terwijl zijn gitaar ingetogen het onderste uit zijn vermogen laat halen. Een optreden dat in de categorie onwaarschijnlijk valt. Een mooi cadeau voor een dinsdagavond zonder pretenties. Overstromende kwaliteit. Sting zingt Angel eyes. Uit de film Leaving Las Vegas. Het onvermijdelijke relaas van een alcoholische verslavingsdood. Superrollen van Nicolas Cage en Elisabeth Shue De ogen van Bertus hebben veel gezien. Veel verslaving. Veel Herman. Verrassend veel waardigheid. Hij deelt zijn reis door de woeligheid met respect. Het heeft hem duidelijk gelouterd. Fijn om te zien. Nog fijner om te horen....