Blog skriebels dag 147 | 12 april 2016

Het zijn de kleine genoegens die leven groots maken. Op je gemak wakker worden. Lekker liedje die de glimlach naar buiten trekt. Een onverwachte ontwikkeling. Vrede met jezelf. Er is maar een hopeloos klein beetje voor nodig om je dag net even fijn genietbaar te maken. Een klein feestje dat speelt om je lippen. De grijns die vooral wil grijnzen. Room Eleven zingt Lovely morning. Zelfs mijn iPod zit in dit verrukkelijke complot en voorziet dit moment van een passende soundtrack die ik zelf zo niet verzonnen zou hebben maar wel helemaal klopt. Het kabbelt aangenaam terwijl mijn vingers, eigenlijk duim, zijn weg vindt over dit nog wat onwennige toetsenbord. Je kunt alles goed geregeld denken te hebben. En dan bijt de werkelijkheid je alsnog in je kont. Humor van de beste plank. Ook weer de kleinste details die je een loer draaien. Niets heftigs op wereldschaal. Maar toch. De steen die het beeldscherm van mijn Nokia naar de mallemoer heeft geholpen zit in deze dimensie nog in de toekomst maar drukt zijn aandeel in dit heden verleden. Juist vandaag ontstond door een samenloop ruimte om nog meer ruimte te creëren. Door een vreemde speling beschik ik niet over het juiste telefoonnummer om dat ook werkelijk voor elkaar te krijgen. Zit verstopt ergens in mijn whatsapp onder de verwoesting die onderweg is voor een schatting van de kosten. En die heb ik niet in de cloud staan zoals alle andere zaken wel. Geleerd in een verder verleden dat je mobiel niet teveel lokaal moeten laten staan juist omdat mobiel kwetsbaar is. Nu verdwenen in de mist van de reparatie. Ben nogal gesteld op een actuele databank met nummers en adressen. Hou dat regelmatig bij. En net dat nummer wist zich daaraan te onttrekken. Het laat zich met geen enkel middel verlokken om zich te openbaren. Mijn glimlach boeit het voor geen meter. Die heeft geen last van gegevens in een wolk. Mijn glimlach zit op eigen kracht in de wolken. Het is heerlijk om het naar je zin te hebben. Joe Jackson zingt Is she really going out with him. De acapella versie. Live. The looks don't count for macho's so there goes your proof. Joe Jackson en woorden. Dat zit wel goed. Woorden maken mijn dag. Mijn blijheid groeit terwijl INFA The electrogroovy superstream mijn oren laat binnen dansen. Voor insiders. INFA is de voorloper van DeWolff. Pablo kan ook wel iets met woorden. Gitaar spelen lukt hem ook heel aardig...