Blog skriebels dag 42 | 29 december 2015

Maak van je dip geen bultje. Ook al geeft dat nog zo'n fijn gevoel om dat voor elkaar te krijgen. Het zijn Pyrrhus overwinningen. Korte momenten van succes die niets oplossen. Hou van je dip. De dip brengt je verder. Helpt je vooruit. Structureel. Duurzaam. Van je dip een bult maken mag een aardige prestatie zijn en kan best tijdelijk van dienst zijn. Besef dat je mist verbergt achter een sluier. De mist verdwijnt niet. Contact maken met de mist, de dip verwelkomen. Dat vraagt veel meer moed. Vraagt kracht. Vraagt iets van je. Is een uitnodiging om op die diepte dieper in jezelf te graven. Om vergeten brandhaarden, verborgen verzetsnesten bloot te leggen en definitief in jouw licht te zetten. Eindelijk te begrijpen wat het je wil laten zien. Jeff Buckley zingt Halleluja. Woorden van Leonard Cohen vol breekbaarheid vertolkt. Prachtige spanning in de leegte. Gebruik de dip. Verkwansel hem niet. De dip roept een klein Eureka in je op. En dat golfje tilt je op. Het bultje ontstaat uit eigen beweging. Dat levert energie. Maakt je voller als mens. Maakt je vrijer. Minder bang. Minder wanhopig. Blijer. Fijne blijheid die lang aanhoudt. Voller in jezelf is vollere hartstocht. Is voller samen. Is een vollere basis waarop meer kan groeien. Bette Midler zingt The Rose. Ik ga meer genieten van mijn dipjes...

Blog skriebels dag 41 | 28 december 2015

Het conflict is geslipt. Ligt nog stuiptrekkend, zieltogend na te flakkeren. Uit de bocht gevolgen. De remsporen als vergeefse getuigen van naderend onheil. Slinkse onverwerkte elementen hadden samengespannen. Waren fanatiek op een nietsvermoedend argeloos moment gesprongen. En oude reflexen waren ermee aan de haal gegaan. De Dijk zingt Mag het licht uit. Teveel woorden teveel zinnen draaien door mijn kop. De schaduw van de dans van ontbindende ontboezemingen siddert nog na. Iets kleins en onbetekend werd met een paar goed gemikte pareringen plots groots en in de weg staand. Overgeven is niet als luitenant Dunbar in Dances with wolves. Die gezeten op Cisco met gespreide armen en ogen dicht de kogelregen trotseert en uitgroeit tot een held. Dat is gokken. Is overgave vanuit teleurstelling. Dat is maar iets doen. Het opgeven omdat je iets niet ziet zitten. De handdoek gooien. Overgeven is toegeven aan jezelf dat je ernaast zit. Je ogen opensperren. Dat je een koud spoor gevoed hebt met jouw eigen onmacht. En gebied van pijn bent betreden zonder dat in de gaten te hebben. Samen durven kijken naar de ravage geeft lucht en verdiept een connectie. Zolang je oprecht durft te kijken naar je eigen pijn die opvlamde in onbewaaktheid. Zien hoe je beschermingsmechanismen als een bodyguard inspringen om je kwetsbare kant af te dekken. Waarnemen dat het waarachtige dat je deelt veel groter is. Belangrijker. Het juiste perspectief weer toelaten. En vrede vinden in dat weten. Geen lieve vrede maar vrede die opent en bevrijdt van oude kronkels. Die littekens verzacht en tongen lief aanspoort tot verkenning. Jezelf erkennen is ook je schaduw de ruimte geven. Binnen redelijke grenzen. Dat wel...

Blog skriebels dag 40 | 27 december 2015

Meestromen is jezelf ontmoeten. Jezelf overgeven aan leven is toelaten. Jezelf. De ander. Zoals je bent met al je hebbelijkheden en al je onhebbelijkheden. Jezelf toelaten is de ander toelaten. Onvoorwaardelijk. Is liefhebben. Volledig. Mike & The Mechanics zingt The living Years. Every generation blames the one before. All of their frustration come knocking on our door. Paul Carrack laat zijn karakteristieke toonaarden in al zijn luister doorklinken. Conflict met zijn vader. De ander niet kunnen toelaten. Triviale zaken verscheurend laten. De hand niet kunnen reiken bij leven en welzijn. Totdat de dood er definitief een streep door zet. Het onmogelijk maakt. Terwijl het grote verlangen al die tijd lonkte. Even later: We can listen as well as we hear. Dit liedje grijpt me telkens weer aan. Is voor mij geen ontsnappen aan. Mijn eigen frustratie bonst op mijn deur. Horen. Niet horen. Luisteren. Niet luisteren. Haat liefde verhouding mee. Letterlijk en figuurlijk. Laatst nog het franse La Famille Beliér gezien. Een film met doofheid als rode draad. Prachtige film met een aangrijpend mooie scene als de hoofdrolspeelster tijdens een auditie zoveel waarheid uit haar hart omhoog zingt dat mijn ogen alleen nog maar wilden huilen. Onstuitbaar. Had ik geweten dat doofheid door het verhaal sloop dan had ik niet gekeken. En iets bijzonders laten lopen. Blij dat ik heerlijk onwetend eraan begon. Wetendheid zou me gruwelijk hebben belemmerd. De neiging om uit te sluiten. Iets te beheersen. Schoons te verdonkeremanen. Het houdt me weg van waar het werkelijk om gaat. Iets uitsluiten is je hart sluiten voor dat deel. Maakt je wereld kleiner. Bekrompt je leven. Mijn vader is doof. Heeft mijn stem nooit gehoord. Je kunt doof zijn en toch luisteren. Je kunt doof zijn en niet willen luisteren. Hardvochtige scheur in ons contact. Door hem heb ik geleerd om contact met mensen te maken. En daarmee heeft hij mij een groot kado gegeven. Liplezen is zijn grote talent. Hem aankijken is wel het devies, anders valt het hoorsprookje in duigen. Tot dat moment heb je niet in de gaten dat hij doof is. Merkwaardig moment is dat. Als de illusie van horen uiteen spat wanneer gezichten geen verbinding maken met het zijne. Door hem leerde ik iemand in de ogen te kijken. Echt te zien. Door zijn niet horen leerde ik luisteren. En kun je luisteren dan ga je luisteren naar alles. Luisteren naar het verhaal van vingertoppen op je huid. Jezelf voelen in de aanraking van de ander. Luisteren naar een oogopslag als vuurwerk in de nacht. Luisteren maakt me rijker. Luisteren helpt om mezelf toe te laten. Elke dag opnieuw. Merci...

Blog skriebels dag 39 | 26 december 2015

Kerst en licht. Kerst en kaarsjes. Hoop geloof liefde. Rob de Nijs zingt Klein halleluja. Ik zit hier in de kussens op mijn prettig geïmproviseerde bank. Een warme deken onder handbereik. Een kerst die ik me een jaar geleden onmogelijk had kunnen voorstellen. Voor mij bij uitstek het feest van samen. Dit jaar een nieuw samen. Onverwacht onbedacht. Verrassend prachtig. Rustig onderzoek ik mijn geest. De koffie laat mijn papillen nog even nagloeien. Alweer een jaar verdwijnt voor eeuwig hoor ik van Rob. Met wat beleefd is, geleefd en voorbij. Terugkijken. Stil staan. De iPod loopt kalm door mijn kerstlijst. Muziek is het kadootje dat ik elke dag onder de boom zou leggen. Geen boom dit jaar. Ik mis hem niet. Imagine kwam net al voorbij. Dromen en delen. Profetisch advies. Nog steeds. Hoop. Veel moois bereikt mijn slakkengang. When my heart finds Christmas zingt Harry Connick Jr. Aanzwellende liefde. Alan Parsons wijst me op Old and wise. Bij de Indianen zou ik deel uitmaken van de Elders. Een wijze man zijn. Dat aspect hielp me om mijn eigen senioriteit op waarde te schatten. Mijn leeftijd verglijdt. Mijn ervaring stijgt. Tilt me op. DeWolff zingt Ride. Niet alleen kerstliedjes. Mijn familie aan het woord. Gisteren nog heerlijk mee geamuseerd. Favoriet liedje. Straalt optimisme in het donker uit. Als een kaarsje in de schaduw. José Carreras zingt Gloria uit Misa criolla. Geloof verzacht. De kaarsjes branden. Lichten mijn ziel bij. Het is fijn zo. Home again zingt Michael Kiwanuka. De weerslag van dit jaar. Thuis komen bij mezelf. De meest onverwachte uitkomst. Het leven werkt in vreemde kronkels. Maar ze kronkelen merkwaardig de goede kant op. Steek eens vaker een kaarsje voor jezelf op. En laat dat licht je hart verwarmen...

Blog skriebels dag 38 | 25 december 2015

Vrede op aarde begint met vrede in je hart. Hoe die vrede uitziet mag je helemaal zelf invullen. Lief zijn voor jezelf is een aardige opening. Leg vandaag de lat eens minder hoog. Maak de verplichting minder groot. Laat de verwachting iets varen. Als er een kans is op samen. Geniet dan samen. Ben je alleen. Geniet dan alleen. We delen met zijn allen 1 aarde. We delen met zijn allen dezelfde lucht. We delen met elkaar meer dan we denken. We delen hetzelfde wonder. Leven. We leven. We leven samen op dit moment. Dat is een feit. Een heel mooi feit. Ons lichaam is zacht. Breekbaar. Gemaakt om aan te raken. Gemaakt om te strelen. Om dichtbij te komen. Om lief te kozen. Om lief te hebben. Joni Mitchell zingt Both sides now. Een heel breekbaar liedje. Het is een belangrijke pijler onder een kwetsbare scene met Emma Thompson in de film Love Actually. Engelse filmmakers verstaan de kunst van een serieuze menselijke ondertoon in een saus van lichtvoetigheid. Rond de kerst staat deze vaste prik op mijn kijk repertoire. En het raakt me telkens weer. Liefde is overal om ons heen. Het centrale thema in de film. Maar we zijn mensen. Dus we maken er een zooitje van. Nou en. Ieder mens heeft problemen. Niemand kan zich daaraan onttrekken. De een heeft grotere dan de ander. Maar ook dat delen we met zijn allen. Dat we die liefde niet altijd kunnen zien is een bemoedigende gedachte. Dat geeft hoop. Er ligt dus nog veel ruimte braak voor schoonheid die nog zichtbaar gaat worden. Onszelf trainen in liefde zien. In liefde uiten. Naar ons zelf. Naar de ander. In de kleine dingen zit veel weergaloosheid. Juist het kleine kan je verrassen. Onverwachte frites met zelfgemaakte zuurvlees en zure Belgische mayonaise in spontaan gezelschap op kerstavond bijvoorbeeld. Dat is zo'n moment dat overloopt van fijn. Gewoon een leuk idee. Een uitnodiging om te volgen. Zonder pretenties. Zonder meer. Vorstelijke eenvoud. We zijn wezens gemaakt om contact te maken met elkaar. Om te delen. Op ontelbare, onvoorstelbare wijze. Ik voel dankbaarheid. Liefde zit in alles. The Blue Nile zingt Happiness. Oog hebben is alles om deze bron te openen. Een mooie dag om dat te doen...

Blog skriebels dag 37 | 24 december 2015

Simpele waarheden lusten we niet. We strooien kwistig met ja maar. Draaien eraan. Duwen er tegen. Wringen het in een andere baan. Gaan het duiden of nog erger, gaan relativeren. We ervaren een probleem en zetten er een groter probleem naast. Dan lijkt ons probleem kleiner. Het probleem verdwijnt uiteraard niet. Een simpele waarheid. Een lastige waarheid. Naar het balletje blijven kijken. Niet naar de handen die je om de tuin leiden. Schattige manipulatie. Madeleine Peyroux zingt I must be saved. If you find your conscious plagued by some misplaced or righteous rage. Lose perfection for a start. Lose the dream you kept apart. Flarden van heerlijke tekst zo vroeg in de ochtend. Om jezelf te vinden moet je jezelf durven kwijtraken. Simpele waarheden vind je overal. Vooral in de kantlijn van je fijn gepolierde werkelijkheid. Ze trekken strepen door het beeld dat je zo keurig aangeharkt hebt. Het zijn aandacht vragers. Je ogenschouw staat onder spanning en verdient een nieuw ijkpunt. Nuttige krasjes op je krampachtigheid. Halen je uit je comfort zone. Ze kietelen je om in beweging te komen. Om je verstarring los te laten. Hoe heftiger je reactie hoe raker de waarheid. Doe ik wat ik echt wil. Dat is zo'n simpele waarheid. Ben ik blij. Ga ik graag naar mijn werk. Ben ik op mijn best in deze relatie. Voel ik me fijn. Voedt dit mij. Suizen de sluizen van mijn energie. Is mijn hart open. Eenvoudige toetsstenen die je helpen om je pad meer flierefluitend te bewandelen. Plezier en vrijheid. Oh zo noodzakelijk. Maar niet ten koste van jezelf en niet ten koste van de ander. Dat is nog een hele uitdaging. Dat heeft met respect te maken. Respect voor jezelf. Werkelijk en diep. Verre van eenvoudig. Weten wat goed voor je is en dat ook doen. Dit weten is gekoppeld aan wijsheid. Niet aan wat we denken dat goed voor ons is. Want dat is vaak geen simpele waarheid. Ware vrijheid bestaat alleen als het gekoppeld is aan waar respect. Dan pas ben je vrij. Anders bestaat die vrijheid alleen als iets niet in je wereld is, terwijl het altijd ergens in je wereld zal zijn. Er is geen ontsnappen aan de aarde. Dan ben je natuurlijk nooit echt vrij. Want het wel of niet aanwezig zijn van die persoon of dat gedachtegoed bepaalt dan je beweegruimte. Door die voorwaarde te debiteren beperk jij en niemand anders je eigen vrijheid. Is het er niet dan voel je je vrij. Is het er wel dan voel je je niet vrij. Je hebt dan deze zelf opgeroepen onvrijheid nodig om je vrij te maken. Hopeloze expeditie. Mensen met priemende vingers en splitsende tong steken die waarheid vooral lieflijk in eigen boezem. Thankful zingt Josh Groban. Een kerstliedje maar zonder de jingle bells. Some days we forget to look around us. Some days we can't see the joy that surrounds us. So caught up inside ourselves. We take when we should give. Een eenvoudige waarheid aangrijpend luisterlijk vertolkt. It's up to us to be the change. And even though we all can do still more. There's so much to be thankful for. Prozaïsche woorden die mijn oren aanhoudend bewateren. Each of us must find our truth. It's so long overdue. Josh toch. Zing nog even door. Mijn hart licht op. Leven is een voortdurend wonder. Even with our differences. There's a place we're all connected. Plezier stroomt door mijn ogen naar buiten. Vooral stromen laten...

Blog skriebels dag 36 | 23 december 2015

We zijn onze eigen achterkamertjes politiek. Javier Paxarino-Glen zingt Conductus Mundi. We bekokstoven ons wat af tegen onszelf. Bedenken plannen die ons eigen daglicht niet feller laten branden. Doen onszelf graag te kort. Gaan kortzichtig voor een gedroomd resultaat zonder in de gaten te hebben welke prijs het van ons vraagt. Stellen geld boven geluk. Stellen de ander boven geluk. Stellen geluk straks boven geluk nu. Frank Boeijen zingt Zonder woorden. Ik leef met mijn ogen open. Laten we praten zonder woorden dat zegt zoveel meer. Frank weet het wel in woorden te gieten. We weten wat goed voor ons is. Het lef mobiliseren om dat ook echt te doen. Daar naar hartenlust gehoor aan geven. Dat zou pas een kadootje voor jezelf zijn. Om jezelf niet te willen verliezen in plaats van voortdurend bang te zijn om de ander kwijt te raken. In dit leven heeft alles een begin en einde. We vieren de geboorte en rouwen om de dood. Terwijl ze allebei even belangrijk, allebei even waarachtig zijn. Even puur. Het een bestaat niet zonder het ander. Net zomin als wit zonder zwart kan. Of goed zonder fout. Wij maken graag onderscheid. Veroordelen naar lievenlust. Lopen constant met de labeltang rond. Labeltje hier. Plakkertje daar. Goed willen we graag. Dat halen we naar ons toe. Daar willen we bijhoren. Daar trekken we ons aan op. Fout willen we niet. Daar wijzen we met de vinger naar. Schelden en tieren we op. Stellen we publiekelijk terecht. Zijn in dat opzicht geen haar beter dan de meute die heksen verbrandde in de donkere middeleeuwen.  Vertederende wijsmakerij. We snappen het nog steeds niet. We smijten nog steeds met rotte tomaten, stoken nog steeds de brandstapel op. Ons schandblok is nu virtueel. Staat niet meer op het dorpsplein. De hele wereld is ons plein nu. We gaan gebukt onder onze eigen aangemeten superioriteit. Dat maakt ons klein van geest. Even onbewust als de middeleeuwers die we als dwazen afwijzen. Wat we buiten ons afwijzen, wijzen we in ons af. Verdragen we van binnen niet. Laten we de vinger naar onszelf richten. In de spiegel kijken. Doen we het zelf wel zo goed. Gaat het je daadwerkelijk goed. Word eens meer vriendjes met jezelf. Echt vriendjes. Dus kijk ook naar je rotte plekken, want die zijn er. Iedereen heeft ze. Jij ook. Ik ook. Sla een arm om je onwetendheid. Om je onzekerheid. Hou van je falen. Gezond egoïsme. Kijken hoe het is. Niet wat wij er van maken. Breng meer mildheid in jou. Romanza zingt Andrea Boccelli. Maak jezelf het hof. Roos tussen je tanden en breng een serenade aan jezelf. Maak van elke stap een ode aan jouw liefde. Speel de snaren van je keuzes vreugdevol... O sole mio! Laat je zon in al zijn felheid schijnen. Gooi die luiken open en laat het licht binnen...

Blog skriebels dag 35 | 22 december 2015

We houden teveel van onze eigen schepping. We scheppen elke seconde weer onze werkelijkheid. We scheppen iemand erin. Komen erachter dat dat niet werkt. Maar durven die persoon niet meer eruit te scheppen. Want we houden zoveel van die persoon. Of we vinden het erg om die iemand pijn te doen. Dat we onszelf pijn doen deert niet. Dat telt veel minder. Ongezond altruïsme. Onze eigen schepping bijt ons in de kont. Erin mag wel, eruit mag niet. Erin bleek een illusie. Eruit blijkbaar niet. We zijn hemels vrij en verduiveld gevangen. Niemand houdt ons meer aan het lijntje dan wijzelf. Gonzende dilemma's spelen ons parten. We roepen ze zelf op. Om ons iets duidelijk te maken. Maar is het duidelijk, dan is de consequentie ineens minder zonneklaar. En dan gaan we draaien. We keren de bladeren aan onze eigen boom om in de hoop een andere waarheid te vinden. Eentje die beter past in ons zelf geschapen plaatje. De pijn die we onszelf aandoen duurt voort en ons geluk gaat eronder schuil. Die pijn verdragen levert weer punten op voor ons idee van een goed mens zijn. Dat we onszelf belazeren komt niet in ons op. Geluk heeft gelukkig geduld. Ooit breekt het weer door ons zelf bedisselde wolkendek. Joe Anderson zingt Happiness is a warm gun in Across the Universe, een filmische caleidoscoop vol liedjes van The Beatles. De verbeelding van John Lennon tart de barrière van de tijd. Schiet je eigen illusie aan flarden. Gun het jezelf. Hoeveel gun je jezelf. Hoeveel geluk mag door je leven denderen. Die dol geslagen olifanten kudde of een miserabel vlooien circus....

Blog skriebels dag 34 | 21 december 2015

Tom Odell zingt Heal. Harmonieuze ontroering in woorden. Verstild toonballet. Terwijl de badkamerventilator verwoede pogingen doet om me uit dit moment te trekken, vinden tranen op de tast mijn ooghoeken. Er schuilt iets ontzaglijks in muziek. Music was my first love zong John Miles niet voor niets. Tonen met of zonder tekst. Maar ook tekst zonder tonen. Woorden zijn ook muziek. Laat woorden vooral liefdevol in mijn schelpen glijden. Uitgesproken vol overgave is er niets mooiers. Of woordeloze klanken vol vervoering. Een zucht in de stilte. Als een echo van iets veel diepers. Jezelf uitdrukken. We hebben een uitgebreid scala klaar staan. Hoe dichter bij je hart hoe raker. Scala zingt dwars door deze gedachte Hymne des Fraternisés, I'm dreaming of home. Dat raakt me wederom. Ik raak niet uitgeraakt. Komt uit de film Joyeux Noël. Innemende schoonheid in het desastreuze decor van de eerste wereldoorlog. De eerste kerst bracht wonderlijke verbroedering. Dwars door de loopgraven heen. Dwars door de haat. Dwars over het slagveld heen overwint de mensenmaat. Al is het maar een vlinderslag lang. We zijn sterker dan onszelf. Hebben soms alleen een vernietigende uitdaging nodig om dat te laten blijken. De mensen in mijn leven maken mijn leven wonderlijk... Ik pluk het wonder elke dag...

Blog skriebels dag 33 | 20 december 2015

Het leven is magisch. Vol humor. Iemand merkt droogjes op: he needs more kicking in the ass. Een Mexicaanse indiaan met een zachte uitstraling. Waar vind je zo'n iemand. And with the right positive energy he can take it. Binnen een minuut krijgt hij warempel zijn stamp onder de kont als begroeting. Van een vrouw die hem dierbaar is maar niets weet van dit prangende complot dat luttele tijd daarvoor gesmeerd is. Mensen zijn een boeiende samenloop van merkwaardigheden. We zijn een feest der onwaarschijnlijkheden. Zo simpel kan het zijn. Genieten geblazen. Als de wens maar duidelijk genoeg is dan gaat hij razendsnel in vervulling. En soms nooit. Om gek van te worden. Valt geen touw aan vast te knopen. Geen pijl op te trekken. Er bestaat geen handleiding voor. Oog hebben is handig. Opletten. Alert zijn. En dan nog glipt het door je vingers. Vasthouden is onmogelijk. Meestromen is wenselijk. In mijn hoofd licht wat verse neon op. Magie rockt mijn wereld. Queen zingt Innuendo. Terwijl Bryan May zijn gitaar in een pittig tempo door een solo laveert, schuifelt een breekbare oma met haar rollator langs mijn raam in een vertragende kadans. De werkelijkheid wervelt in slow motion om me heen. Is mooier dan fictie. Wat een sterk verhaal is dit leven...

Blog skriebels dag 32 | 19 december 2015

Anne Sofie von Otter zingt Like an angel passing through my room. Haar stem zweemt In this peaceful solitude all the outside world subdued. Een gedicht in klanken. Everything comes back to me again. De tijd nemen voor jezelf. Genieten van wat er is. Niet direct in de actie schieten. Je ogen sluiten en overgeven aan het moment. Waarnemen en simpel vaststellen door hoeveel eenvoudig bijzonders je omringd wordt. Zoveel schoonheid. Zoveel mooie toevalligheden. Zoveel ontmoetingen die zomaar aan je aandacht zouden willen ontglippen omdat je normaal afgeleid wordt door iets anders. Door zorgen of door verwachtingen bijvoorbeeld. Het heilige moeten. Echte moment killers. Stil staan op een punt waar alles samen vloeit. Het loont de moeite om daar genoeglijk naar te kijken en wat zegeningen bij elkaar te sprokkelen. Genoeg verworvenheden. Mogen ze genoeg zijn. Durven we tevreden te zijn. Wat is er meer dan met een glimlach wakker worden en met een glimlach weer naar bed gaan. En als het zo mag zijn, geflankeerd door iemand waarmee je dat kunt delen. Die je bijstaat. Op jouw golflengte zit. Plezier mee hebt. Al het andere is extra. Puur bonus. Een eerbiedwaardige bijzaak. Vaak nog smaakbedervend. Hoe veel belang we ook denken te moeten hechten. Minder moeten. Meer ont-moeten. We zijn verslaafd aan moeten. Dat moet toch anders kunnen...

Blog skriebels dag 31 | 18 december 2015

Erland & the Carnival zingt Arabian Sea. I can't help see myself from your dancing eyes. Zonder de ander kunnen we onszelf niet zien. We hebben vreemde ogen nodig. Mooie ogen. Glimmende ogen. Die dwingen me naar mezelf. We denken  naar onszelf te kijken maar dat is een kunstig ingekleurde illusie. We zien wat we willen zien. De ander hebben we gewoon nodig om als mens tot rijpdom te komen. Uitzuiverende, dartelende wisselwerking. Om alles eruit te halen wat erin zit. Dat spel met de ander mag vreugdevol zijn. We hoeven niet te werken aan onszelf. We hoeven alleen maar onbevangen erin te staan. Puur aanwezig te zijn. Meer niet. Als je echt aanwezig bent dan hoef geen aanwezigheid uit te stralen. Dat werkt averechts. Dan vertrouw je het niet. We hoeven niets extra te doen. Dan werkt het vanzelf. Zien we hoe het werkt. Of het überhaupt werkt. Dan zien we in de kern. Stoten we met een glimlach onze neus. Gaan we breed lachend op ons gezicht. Ontdekken we hoe het zit. Weten dat er niets op het spel staat, geeft ons de ruimte om onze ruimte te nemen. Wat zou het fijn zijn als dat de grondtoon was voor ons doen en laten. Vrij zijn om fouten te maken. Vrij zijn om bij elkaar te zijn. Vrij zijn om niet bij elkaar te zijn. Vrij zijn om niet te verkrampen. Alles in vrijheid doen. In vrijheid verbinden. In vrijheid je hart volgen. In vrijheid oude constructies en patronen de boel de boel laten. In vrijheid toelaten. De angst voorbij. Dansen in het licht van je eigen stralende zelf. Dat maakt leven vele malen makkelijker, lichter. Maakt leven tot een waarachtig avontuur. Een zinderende reis. Ik pak alvast mijn koffer...

Blog skriebels dag 30 | 17 december 2015

We zijn verrukkelijk afhankelijk van elkaar. Alles hangt met alles samen. The Scene zingt iedereen is van de wereld. En de wereld is van iedereen. Samen vormen we de wereld. Niets uitgezonderd. Iedereen hoort in dit verhaal. We delen met zijn allen dezelfde aarde. Delen met zijn allen dezelfde lucht. Delen met zijn allen het water. Daarin hebben we elkaar nodig. Heel hard nodig zelfs. Wij bepalen met zijn allen de ruimte. We bepalen met elkaar het speelveld voor onze groei. De mooiste groei bloeit wanneer de omstandigheden het mooist zijn. Kiezen voor het beste leidt tot het beste. Doen we dat ook. Op micro niveau hebben we daar moeite mee. Op macro niveau ook. Schone lucht staat onder spanning. Schoon water en aarde ook. Onze prioriteiten staan schreef. Dat veroorzaken we met zijn allen. Is gebrek aan bewustzijn. Collectief. Kwestie van niet naar de feiten kijken. We kunnen maar 3 tot 6 minuten zonder zuurstof zonder problemen op termijn te veroorzaken. Voor water is dat 3 tot 6 dagen. Dat zou een gevoel van urgentie mogen oproepen. Die klemtoon zouden we mogen laten doorklinken in alles. Schoon is in alle toonaarden het beste voor ons, maar we ruziën over minder vuil. En vinden dat we daarin belangrijke stappen zetten. Grappig eigenlijk. Zelf staan we ook onder spanning. We vallen bij de bosjes om. 1 op de 3 arbeidzame Nederlanders lijdt onder serieuze werkstress. Kanker scoort steeds hoger. 10 jaar geleden nog 1 op de 4. Nu 1 op de 3. De ellende zit in een stijgende lijn. We zitten gebroederlijk in een snelkookpan. Spanningen lopen op. Het conflict tiert welig. Thé Lau zegt Dit is voor jou en mij want dit is ons moment. Daar heeft hij volledig gelijk in. Zoveel waarheid in een paar woorden. We leveren allemaal onze bijdrage aan deze wereld. Dit moment telt. Hoe mooier de bijdrage. Hoe mooier alles om ons heen. Hoe fijner we het samen hebben. Lever je een mooie bijdrage aan dit moment... Ben jij in dit moment op je mooist... Zit je er nog ver vanaf of zit je erin. Geniet dan. Volle bak...

Blog skriebels dag 29 | 16 december 2015

Dromen. Propaganda zingt Dream within a Dream. Dromen zijn magisch. Belangrijk ook. Ze brengen ons in beweging. Zetten ons aan om te veranderen. Maken ons creatief. Houden ons gezond. Dromen zijn grenzeloos. Maar grenzeloos dromen brengt je in de problemen. Maakt je los van het nu. Laat je niet meer genieten van de werkelijkheid. Van al het mooie onder handbereik, het mooie in jou. Met uitzondering van alom aanwezige liefde is elke vorm aan grenzen gebonden. Punten op de einder zijn aanlokkelijk maar bepaald niet nu. Een prachtig vergezicht maar geen realiteit. Die grens moet je durven onderkennen. Het is niet wat er op dit moment is, maar waar je graag naar toe wil. Dat werpt een schaduw over dit ogenblik. Maakt wat er nu is minder aantrekkelijk, minder genoeg. Dat schept een spanningsveld. Dat vraagt om een heel goed evenwicht. Om goed stilstaan. Want vanuit welk punt start je de reis. Vanuit overvloed, dus volledig toelaten wat er is, genieten van wat je hebt, blij zijn met wie je bent. Of vertrek je vanuit missen, tekort komen, ontevreden zijn met je huidige omstandigheid of hoop je het daar of dan beter te krijgen. Het goed hebben zit in dit moment. Niet dadelijk, dat is de wortel waar de ezel achteraan loopt. Het is nu goed of niet. Is het nu niet goed, verander nu wat je doet. Hou jezelf tegen het licht en zie waar je de mist in gaat, waar je optelsom mank gaat. Kijk naar de feiten. Eerlijk. Verre van eenvoudig. Want we maken feiten graag kloppend. Vullen de ontbrekende gaten op. Graag kloppend maken, overal een oplossing voor vinden, ergens iets van maken is mijn kracht en tegelijk mijn grootste valkuil. Ik hou van problemen oplossen. Ze maken me blij. Ze geven me de kans om mijn talent in te zetten. Hou je van problemen dan heb je problemen nodig om blij te zijn. Tel ik 1 plus 1 bij elkaar op dan vormen problemen de uitkomst van mijn optelsom. Ik leer om onderscheid te maken tussen professioneel gedijen in probleem overvloed om mensen uit de knoop te begeleiden en privé te genieten van probleem tekort. Hoe doe ik dat? Door een goed gevoel aan te wakkeren van binnenuit en niet door problemen aan te trekken van buiten die mij een goed gevoel geven als ik ze oplos. Dat realiseren houdt me bij de pinken. En tegelijk weet ik dat dit voor mij meteen ook een uitdaging van formaat is. Van het probleem afblijven om het op te lossen. Hersenbrekende tegenstrijdigheid. Misschien moet ik nog wat harder mijn vingers branden om met mijn vingers van dit probleem af te blijven, want ze jeuken alweer om in actie te komen. Toch maar even niet doen. De weg voert vanuit dit naar het volgende punt. Is dit fijn dan blijft dit fijn. Al die fijne ditjes achter elkaar vormen een fijne lijn... En waar dat heen voert. Ik laat me graag verrassen...

Blog skriebels dag 27 | 14 december 2015

Muse zingt Exogenesis Symphony part 3. Let's start all over again. Why can't we start it over again suist door mijn oor. Kust mijn geest. Prachtig liedje. En kiemt onmiddellijk in mijn grijze massa. Het pakt me bij mijn ballen om niet meer los te laten. Spreidt haar vleugels door mijn wezen. Wat een eenvoud in schoonheid. Wat een concept. Elk moment, elke dag opnieuw beginnen. Fris van de lever. Niet bezwaard door net of dadelijk. Niet beïnvloed door gisteren of morgen. Geen bagage, geen rugzak. Niets meeslepen dan jezelf. Puur in deze tel zijn. Telkens je keuze hernieuwen. Telkens onder de loep nemen. Helemaal achter jezelf staan. De oogwenk volgen. Je hart aan de teugels. Spontaan. Onbevangen, ongehinderd. De volheid ervaren. Weten dat er leegte is. Jezelf doordrenken met plezier van zijn, ook al is er verdriet. Delen. Ontdekken. Beleven. Observeren. Voyeren. Open erin. Open eruit. Eindeloos. Wat dan ook... Voortdurend vanuit nu. Is dit wat ik wil. Is dit niet wat ik wil. Voedt dit mij. Voedt dit mij niet. Bewegen vanuit mij. Ik bent nu. Niets anders. Volledig verbonden met jezelf, met elkaar. De eigen liefde onomstotelijk toelaten. Stromen laten. Vrijheid alleen is vrijheid samen. Ben je alleen dan is dat goed. Ben je samen dan is dat all in. Alles op rood alles op zwart. Niet voor het resultaat maar voor dit....

Blog skriebels dag 26 | 13 december 2015

The Carpenters zingt We've only just begun. Een liedje dat oorspronkelijk ultrakort was, bedacht voor een bankcommercial. The Carpenters zagen de reclame en een lange versie was wat uit hun belangstelling voort rolde. Ontroerend liedje. So much of Life ahead. Finding place where there's room to grow. Ontroering is de laatste tijd vaker mijn deel. Onstuitbare vertedering. Hoe meer contact ik met mezelf maak, hoe sterker de beleving in de momenten die me raken. Dat is wennen ervaar ik. Angst loert in de coulissen van mijn eigen theater. Verdriet en ontroering liggen dicht bij elkaar. Tranen van pijn of tranen van geluk. De speling tussen deze 2 uitersten is maar fractioneel. Goed bij jezelf blijven is het adagio. Een wijze raad die niet altijd makkelijk te volgen is. Openheid helpt. Open kaart blijven spelen schenkt helderheid. Maakt contact nog intiemer. Nog uitdijender. Nog verrijkender. Niet bang zijn voor je eigen gevoel. Dit ben jij in al je schoonheid. In al je beperktheid. Dat zijn feiten. Laat je wijzer maken door de feiten. Dat leeft eenvoudiger en dieper. Leven zit toch anders in elkaar dan gedacht. Mijn denken snapt er duidelijk geen bal van... Een halve eeuw leven om een pietepeuterig klein iets van het mysterie te ontrafelen. Dat belooft nog wat... Kan beter leven dan leven te willen begrijpen. Bevatten is onbegonnen werk....

Blog skriebels dag 25 | 12 december 2015

Keane zingt She had no time. Hij mijmert So you think your days are ordinary. Leven is gewoon en tegelijk verre van gewoon. Je komt ogen en oren tekort om alles mee te krijgen. Pure verwondering in een notendop. Een oogopslag. Een glimlach. Blijrimpels. Huid onder je vingertoppen. Zachtheid. Schitterende kleinoden van verrukking. Makkelijk te veronachtzamen. Makkelijk over het hoofd te zien. Je aandacht raakt makkelijk gevangen door iets anders. Iets buiten dit moment. Iets buiten jou. Iets in je denkbrij. Je bent hier en eigenlijk ergens anders.  We missen het leven zoals zich dat nu in al zijn schoonheid aan ons ontvouwt. En verlangen dan het volgende moment naar wat we zojuist niet meekregen. Erg indirect en omslachtig. Weinig zinvol. Bewust erin staan is de sleutel. Dit moment telt. Er is geen ander moment. Hier zit alles in. Dit ben jij. Dit is het resultaat van je keuze optelsom. Is het mooi, geniet. Is het niet mooi, verander wat je doet. Dit ogenblik neemt me de maat. Durf ik daar naar te kijken. Van te genieten. Ja is mijn antwoord... Hoe dat uitpakt... Grote verrassing...

Blog skriebels dag 28 | 15 december 2015

Agnes Obel zingt Riverside. Everything is drawn to the river deep... Where people go to be alone... Mee laten drijven op je eigen stroom. Stilstaan. Stil zijn. Niet willen sturen. Met je vingers van de knoppen afblijven. Aspecten die ik moeilijk vind. Zijn niet mijn sterkste kwaliteiten. Tonen wat we in mij omgaat. Weinig kaas van gegeten. Speel graag verstoppertje met mijn eigen gevoelens. Ben die goochelaar die je afleidt van mijn kwetsbare kant. En vuurtje links. Een conflict rechts. Weghouden bij mijn echte ik. Kan daar ver in gaan merk ik. Maar het levert mij natuurlijk niets op behalve verwijdering van degene waar ik van hou. Wil je alles dan zul je alles moeten laten zien. Volledige liefde is vrij. Kent geen controle. Is onvoorwaardelijk. Dat begint bij jezelf. Jezelf helemaal toelaten. Nog even blijven oefenen...

Blog skriebels dag 24 | 11 december 2015

Ian Brown de voormalige voorman van The Stone Roses zingt F.E.A.R. Een verrassend liedje dat de hele tijd met die 4 letters speelt en zinnen vormt. Spelen met je eigen angst. Is minder makkelijk dan ik zou hopen. Alles wat we doen, doen we vanuit het goede. Dat is bijna onbevatbaar. Ook als we uiteindelijk in de bagger belanden of zelfs een wereldwijde catastrofe veroorzaken met ontzettend ernstige gevolgen. Alle ellende is er om ons beter te maken. Is goed. De grootste blunders schenken ons het mooiste inzicht. En wat doen wij. We proberen geen fouten te maken. Proberen fouten te vermijden, af te schuiven, te verdonkeremanen of keihard te ontkennen. Dan ontkennen we ook het inzicht. Ook het weten dat daaruit omhoog sijpelt. Veel grote ontdekkingen vloeien voort uit schitterende vergissingen. Blijkbaar mag dat niet. Tegenwoordig nemen we onze verantwoordelijkheid door onze verantwoordelijkheid niet te nemen, maar van ons af te schuiven. En nemen als klap op de vuurpijl de verantwoordelijkheid voor de ander over als onze verantwoordelijkheid. Daar voelen we ons goed bij. Leuke stoelendans. En als de muziek stopt blijft de verantwoordelijkheid geduldig staan totdat we weer zover zijn om ernaar te kijken. Zouden we werkelijk naar de stress te durven kijken die ons teistert dan zouden we in alle eerlijkheid mogen vaststellen dat ons bewustzijn ons toch behoorlijk in de steek laat. Angst is nuttig. Angst om fouten te maken is zinloos. We zullen fouten maken. Dat zit in het spel. Leren van fouten is een kunst. Ikzelf kies graag voor de woordenbrij om af te leiden van iets waar ik moeite mee heb. Moeite met mijn eigen fouten. Mijn eigen onvolkomenheden. Ik hoef niet bang te zijn dat ik imperfect ben. Dat ben ik. We belichamen de perfecte imperfectie. Iets anders hoef ik er niet van te maken want daaraan valt niet te ontsnappen. De angst om kwijt te raken brengt me dichter bij verlies. Verliezen zal ik. Vroeg of laat. Kan daar ook met een glimlach naar kijken. Dan kan ik genieten van verlies en genieten van wat er is. Want waar verlies is, zit ook winst. Dat heet beter weten. Kijken naar het geheel. Zet alles in een ruimer perspectief. Blij zijn met geheel. Mijn focus durven loslaten. Mijn inzoomneiging lekker laten waaien. Nu. En elk moment weer...

Blog skriebels dag 23 | 10 december 2015

Ogen zijn poelen waarin de ziel vrij rondzwemt. Kurt Elling zingt April in Paris. I never knew my heart could sing. Ogen maken ongekend contact. Dit moment is eeuwig. Mijn hart zingt. Een melodie die engelen laat snikken van schoonheid. Geeft vleugels aan mijn liefde. Dwars door lagen van ragfijne kwetsbaarheid heen. Kwetsbaarheid die ik nodeloos en volkomen tevergeefs uit het verhaal wilde houden. Kwetsbaarheid blijkt juist de bron voor een zijn. In elkaar opgaan. Het begint met het uitstrekken van je eigen openheid. Dat is de invitatie die de ander uitnodigt om ook open te gaan. Er is niets mooiers. Het ontneemt adem. Verpulvert verwachtingen. Geeft wind aan onbevangenheid. Doet recht aan oprechtheid. Maakt stil. De stilte waarin je een bloem hoort opengaan. Een bloem vol waarachtigheid. Verbondenheid groeit op de tere ranken van vrijheid. Sublieme puurheid laat tranen wellen, laat liefde stromen...

Blog skriebels dag 22 | 9 december 2015

Rufus wainwright zingt The Motion Waltz. Emoties dansen met ons. Zwieren ons heen en weer. Bespelen ons. Een eindeloos op en neer. Je kunt het begrijpen maar er niet aan ontkomen. Toelaten is het toverwoord. Indekken heeft geen zin. Negeren evenmin. Alle emoties zijn van onszelf. Wij roepen ze op als een reactie op iets om of in ons. Of pikken ze op van de ander. Een emotie heeft altijd iets nodig om tot leven te komen. Een emotie kan je een gevoel van leven geven. Het is niet werkelijk leven. Meer achter de feiten aan rennen dan genieten van de feiten. Het is niet wie we zijn, maar hoe we reageren op ons leven zoals we dat op dit moment ervaren. Het is een graadmeter voor waar we staan. Een indirect, beperkt uitingsinstrument. Heeft niets te maken met gevoel. Gevoel is de liefde in ons hart. Liefde die stroomt. Altijd. Liefde is geen emotie. Liefde is zijn. Liefde is direct. Liefde is vrijheid. Heeft niets nodig om aanwezig te zijn. Liefde en emotie zijn zeker geen synoniemen. Gooien we graag door elkaar. Terug naar het spel der emoties. Niet de ander irriteert ons of maakt ons kwaad. Wij irriteren ons aan de ander, slingeren onze woede naar de ander. Wezenlijk andere volgorde met wezenlijk andere beleving. Wij struikelen over iets van onszelf en de ander laat ons dat zien. De ander maakt ons dat duidelijk. En wat doen wij. Juist. We vermoorden de boodschapper, terwijl wij de boodschap zijn. Grappige verwarring... Alex Turner zingt Piledriver Waltz. Niet te filmen dit scenario. Krijg ik niet verzonnen. Het dansen gaat nog even door. De werkelijkheid is mooier dan mijn vingers kunnen bijbenen...

Blog skriebels dag 21 | 8 december 2015

Angst. Angst kruipt gestaag onder mijn huid. Geen grote angst. Het gaat om niets. Ben nu even minder in contact met mij. Maak buiten belangrijker. Wil goedkeuring. Krijg ik goedkeuring. Goedbeschouwd is het de verkapte, verwrongen tegenpool . Niet afgewezen worden. Mijn geest werkt soms in zeldzame kronkels. Een labyrint van zelfgekozen drijfzand. Daar zit die angst op. Het oude mechanisme draait weer volop. Kan doen en laten wat ik wil. Elke stap zetten die me goed dunkt.  Daar heb ik moeite mee. Vrijheid werkt beklemmend. Mezelf goedkeuren. Mezelf goed vinden. Dat is confronterend. Ik vraag me af hoever ik mag gaan, hoeveel speelruimte ik heb. Hoe vrij ik ben. Terwijl eindeloos ver het antwoord is. Er zijn geen grenzen behalve de grens die ik mezelf opleg. Die zuiverheid zit er. Dat vermogen is er. Daarvan genieten. Toelaten. Met volle teugen mijn hart ophalen. Dat gaat minder vanzelf dan ik zou bevroeden. In mijn zieleroerselen roeren heeft me al veel helderheid gebracht. Opschrijven maakt me zorgvuldiger. Is minder vluchtig. Dwingt me om naar mezelf te luisteren. Om goed op een rij te zetten. De logica te zien van mijn acties. Op dit moment heerst stilte. Stilte in mijn hoofd. Om me heen. Geen muziek nu. Dat is voor dadelijk. Geluiden ver weg. Benieuwd wat ik tegenkom. De angst sluimert nog, maar ik begrijp hem. Dat doet goed. Is mijn angst. Niets om bang voor te zijn. Tenzij ik bang wil zijn voor mezelf. Mijn eigen boeman wil spelen. Het stroomt. Ik voel mezelf weer. Liefde is een onbegrijpelijk fenomeen. Verwarrend heerlijk... Jack Johnson zingt Sharing song. Baby Blues zingt Andrea Echeverri. De glimlach breekt door. Wat een wonderlijk script dit leven...

Blog skriebels dag 20 | 7 december 2015

Terecht komen op iemands bucketlist lichtjaren voor het moment is even slikken. Er schuilt eer in en humor. Het is ook heel slim eigenlijk. De ideale bucketlist laat niets te wensen over en kent slechts 1 wens. Naar hartelust willen rennen over de eeuwige jachtvelden. Dus verzamel vooral geen spijt. Dat levert uitsluitend berouw. Doe waar je hart naar uit gaat en maak van je hart bij voorbaat geen graftombe. Dat levert veel meer geluk nu op. Hoeveel geluk durf je jezelf toe te staan. Een vingerhoedje af en toe als delicatesse of bakken vol onversneden geluk elke dag. Beter nog elk moment. Geluk is een keuze zo luidt een gevleugelde uitspraak. Maar dat is natuurlijk maar de helft van het verhaal. Want als geluk een keuze is, dan is ongeluk ook een keuze. Die verantwoordelijkheid, willen we die dragen of schuiven we die vlotjes door naar de ander of iets anders. Ongeluk is zelfs hard werken. Niet naar jezelf luisteren, over je grenzen gaan. Dat gaat niet zomaar. Daar moet je iets belangrijks voor over hebben. Jezelf... Jezelf opofferen kan heel nobel lijken, maar of het nobel is. Je vitaliteit, je gemoedsrust zijn duidelijke maatstaven wat dat geluk offeren met je doet. Iets over hebben voor de ander kun je niet werkelijk als je niets over hebt voor jezelf. Je geeft iets wat je zelf niet wilt hebben. Wat laat je de ander zien? Dat niet jezelf zijn de weg is. Geen fijne weg lijkt me zo... Jonathan Jeremiah zingt happiness. Wat heb je nodig om gelukkig te zijn. Only bare necessities... Zo is het. Je hebt niet veel nodig om gelukkig te zijn. Het begint met goed luisteren naar jezelf. Openstaan. Wat is fijn, wat is niet fijn. Meer niet. Minder niet. Heel eenvoudig. Geluk ligt voor het oprapen. Ik kan het mis hebben...

Blog skriebels dag 19 | 6 december 2015

Incognito zingt Roots (back to a way of life). Wortels, terug naar de aan het oog onttrokken lagen. Mijn afleidende lagen. Voel me net Shrek. Ogers zijn als uien. Ze hebben lagen. Ben ook de ezel die van dat uienbeeld af wilt. Oppimpen, aantrekkelijker maken. Maar een ui is eerlijker. Het dompelt je ogen in tranen, maar is ook smakelijk. Kwestie van goed gebruiken. Dieper graven door mijn eigen lagen. Mijn eigen sta-in-de-wegs. Laten zien wie ik daaronder ben. Mijn prilste ervaring leert me dat jezelf bloot geven, door die lagen heen durven stralen, onzekerheid laten blijken, juist heel veel verrassends teweeg brengt in positieve zin. Veel vrij maakt. Een contact veroorzaakt dat bijna magisch is. Je stil maakt van ontroering en verdriet. Want prijs geven komt met een prijs, beloont met een prijs. Let's go out tonight zingt The Blue Nile. Van binnenuit naar buiten. Het is onwennig maar niet onprettig. Integendeel. Het is iets oh zo voorzichtigs als de eerste sneeuwklokjes die ontluiken in de lente. Maar oh zo mooi. Dat is de beweging waar ik voor kies. Jezelf ontdekken is de ander ontdekken. Is een uitnodiging naar elkaar. Someone like You zingt Van Morrison. Van the Man heeft helemaal gelijk. Iemand zoals jij maakt het de moeite waard. Samen is een apart avontuur dat bij jezelf begint. Laat maar komen. Ik heb er zin in...

Blog skriebels dag 18 | 5 december 2015

Leven is een kettingreactie. Je begint ergens aan en het spel is op de wagen. Ogenblikkelijk. Thank You too zingt My Morning Jacket. Het vonkt van het een naar het ander. A change is gonna come zingt Leela James. Dankbaar zijn voor verandering. Dankbaarheid is de adem die onze ruimte vult met magie. Dankbaarheid is overvloed. Verandering is tricky. Bedreigend voor mijn zo zorgvuldig geboetseerde eigenwaan. Sta niet direct te popelen om te veranderen. Ook al weet ik beter. Besef ik heus de noodzaak, de schoonheid van beweging. Alles beweegt. Al beweeg je niet. Alles draait door. Letterlijk en figuurlijk. Niet teveel bij stilstaan. Dat belemmert je bewegingsvrijheid. Dankbaarheid schuurt. Onderuit gaan, verlies ervaren, afgewezen worden. Dat wil ik niet, daar wil ik aan ontsnappen. Vermijden, ontwijken. Daar blij mee zijn is al bijna een onmogelijke kwestie. Dankbaar is een pittige opgave. Ben stiekem gevoelig voor die bewondering. Heb liever die erkenning.  Zeg me waar het kruisje staat en ik teken achteloos. Keer op keer hengelen naar aandacht. Aasjes uitgooien voor een beter gevoel. Bekentenissen van ongezonde afhankelijkheid. De eigen bananenschil haalt me onderuit. Dat naar jezelf erkennen verdient meer aandacht. Bekennen dat je met een hoogst vervelend gevoel in je maag zit. Dat je onzeker bent. Het niet weet. Het spoor bijster. Dat het niet lukt. Daar de verantwoordelijkheid voor nemen. Durven veranderen wat je aan het doen bent. Wat niet werkt herzien. Toegeven brengt je dichter bij jezelf. Brengt ook de ander dichterbij. Sloopt de blabla. Ramt de overbodigheid eraf. Ook al heb je er nog zoveel ingestoken of vind je kwetsbaarheid onprettig. Wat heb je te verliezen... Niets. Beter iets verliezen waar je je aan vasthoudt of achter verschuilt maar waar je als puntje bij paaltje komt last van hebt. Alles liever dan jezelf verliezen...

Blog skriebels dag 17 | 4 december 2015

Struikeldraden. Ik heb er heel wat om me heen gespannen. Uit bescherming. Om mensen op afstand te houden. Maar het grootste slachtoffer van die draden ben ik natuurlijk zelf. Ik struikel me wat af. Wil graag dat je ziet wie ik ben. Ik wil niets liever, maar ik laat me niet zien. Ik ben bang. Ik verstop me achter wolligheid, warrigheid, een web van draderigheid en hoop dat de ander daar doorheen prikt. Dat is niet de meest succesvolle weg om uit je eigen schaduw te treden. Om meer kleur te bekennen in plaats van veilig op de vlakte te blijven. Wegkruipen achter facades van beter weten. Weten is nog lang geen doen. Je bereikt er niets mee. If only You could see me roept Jim Kerr. Simple Minds zingt Big sleep. Zie mij! Onbegonnen werk. Mijn manier levert geen contact op. Sterker nog. De afstand wordt groter. Je bereikt het tegendeel. Ja. Ik wil graag gezien worden. Maar wat ik laat zien dat ben ik niet. Dus zie je me niet. Als een hond ren ik achter mijn eigen staart aan. Mooi gevalletje van blind zijn. Dat doorbreken vraagt geduld en moed. Geduld heb ik niet. Dus dat begint al aardig. Moed. Moedige beslissingen ga ik niet uit de weg. The The zingt Uncertain smile. Er gloort hoop...

Blog skriebels dag 16 | 3 december 2015

What have we done to the World. Michael Jackson zingt Earth Song. De zin blijft rondbazuinen tussen mijn oren. Ik heb het ergens meegenomen uit de nacht Dadelijk even opsnorren en opzetten. Op mijn gemak naar de tekst luisteren. Ben wel nieuwsgierig van aard en hou van onderzoeken. Vind het heerlijk om me mee te laten nemen zonder te weten wat het is. Nieuwe kusten ontdekken in mijn hoofd. Onontgonnen gronden betreden in mijn hart. Alles is er. Maar zie je het ook. Focus verjaagt de open blik. Het gebeurt in een oogwenk. De houding van een kind koesteren. Mijn volwassenheid is zo gerijpt als maar kan. Serieus als dat aan de orde is. Met een neiging tot ingewikkeld. Kan diep graven. Te diep soms zoals de dwergen in de mijnen van Moria. Gelukkig in evenwicht door speelsheid en plezier. Kinderlijke eenvoud. Ongebreidelde fantasie. Ondeugend ook. Waarden die me blij maken en verbazen. Tijd om Michael uit de virtualiteit te lokken en te genieten...

Blog skriebels dag 15 | 2 december 2015

Hoeveel geluk gun je jezelf. Hoeveel ruimte durf je jezelf toe te staan om vreugdevol te leven. De grens is minder duidelijk dan de vraag. Want waar ligt die grens. De lijn voor die grens is het gegeven van voedend of niet voedend. Helpt een ervaring je neutraal gezien omhoog of omlaag. Ga je er qua energie op vooruit of achteruit. Dat kun je eenvoudig toetsen. Zijn tastbare feiten die tot uitdrukking komen in je lichaam. Daar komen de gevolgen van je oorzaken aan het licht. Je vitaliteit is graadmeter voor de mate waarin je je vinger aan de juiste pols hebt. De basis voor je grenzen is in contact zijn met jezelf. Eerlijk kijken wat je doet. Ben je verbonden met waar het voor jou om draait en durf je onbevangen jezelf te observeren dan ben je in staat om die reikwijdte zinvol te benutten. Je eigen Statler and Waldorf zijn die net als in de Muppetshow vanuit hun loge met veel humor je reilen en zeilen van commentaar voorzien. Dan zie je wat je jezelf aan het gunnen bent. Is dat vanuit overvloed of vanuit tekort. Dat maakt nogal verschil. Is de basis overvloed dan is de uitkomst overvloed. Is de grondslag tekort dan is de uitkomst nooit genoeg. A-ha zingt Mother nature goes to heaven. De hemel kan op aarde zijn. Het is een kwestie van goed opletten. You're struggling to get on track. Dat gaat niet vanzelf...