Blog skriebels dag 42 | 29 december 2015

Maak van je dip geen bultje. Ook al geeft dat nog zo'n fijn gevoel om dat voor elkaar te krijgen. Het zijn Pyrrhus overwinningen. Korte momenten van succes die niets oplossen. Hou van je dip. De dip brengt je verder. Helpt je vooruit. Structureel. Duurzaam. Van je dip een bult maken mag een aardige prestatie zijn en kan best tijdelijk van dienst zijn. Besef dat je mist verbergt achter een sluier. De mist verdwijnt niet. Contact maken met de mist, de dip verwelkomen. Dat vraagt veel meer moed. Vraagt kracht. Vraagt iets van je. Is een uitnodiging om op die diepte dieper in jezelf te graven. Om vergeten brandhaarden, verborgen verzetsnesten bloot te leggen en definitief in jouw licht te zetten. Eindelijk te begrijpen wat het je wil laten zien. Jeff Buckley zingt Halleluja. Woorden van Leonard Cohen vol breekbaarheid vertolkt. Prachtige spanning in de leegte. Gebruik de dip. Verkwansel hem niet. De dip roept een klein Eureka in je op. En dat golfje tilt je op. Het bultje ontstaat uit eigen beweging. Dat levert energie. Maakt je voller als mens. Maakt je vrijer. Minder bang. Minder wanhopig. Blijer. Fijne blijheid die lang aanhoudt. Voller in jezelf is vollere hartstocht. Is voller samen. Is een vollere basis waarop meer kan groeien. Bette Midler zingt The Rose. Ik ga meer genieten van mijn dipjes...