Blog skriebels dag 41 | 28 december 2015

Het conflict is geslipt. Ligt nog stuiptrekkend, zieltogend na te flakkeren. Uit de bocht gevolgen. De remsporen als vergeefse getuigen van naderend onheil. Slinkse onverwerkte elementen hadden samengespannen. Waren fanatiek op een nietsvermoedend argeloos moment gesprongen. En oude reflexen waren ermee aan de haal gegaan. De Dijk zingt Mag het licht uit. Teveel woorden teveel zinnen draaien door mijn kop. De schaduw van de dans van ontbindende ontboezemingen siddert nog na. Iets kleins en onbetekend werd met een paar goed gemikte pareringen plots groots en in de weg staand. Overgeven is niet als luitenant Dunbar in Dances with wolves. Die gezeten op Cisco met gespreide armen en ogen dicht de kogelregen trotseert en uitgroeit tot een held. Dat is gokken. Is overgave vanuit teleurstelling. Dat is maar iets doen. Het opgeven omdat je iets niet ziet zitten. De handdoek gooien. Overgeven is toegeven aan jezelf dat je ernaast zit. Je ogen opensperren. Dat je een koud spoor gevoed hebt met jouw eigen onmacht. En gebied van pijn bent betreden zonder dat in de gaten te hebben. Samen durven kijken naar de ravage geeft lucht en verdiept een connectie. Zolang je oprecht durft te kijken naar je eigen pijn die opvlamde in onbewaaktheid. Zien hoe je beschermingsmechanismen als een bodyguard inspringen om je kwetsbare kant af te dekken. Waarnemen dat het waarachtige dat je deelt veel groter is. Belangrijker. Het juiste perspectief weer toelaten. En vrede vinden in dat weten. Geen lieve vrede maar vrede die opent en bevrijdt van oude kronkels. Die littekens verzacht en tongen lief aanspoort tot verkenning. Jezelf erkennen is ook je schaduw de ruimte geven. Binnen redelijke grenzen. Dat wel...