Blog skriebels dag 32 | 19 december 2015

Anne Sofie von Otter zingt Like an angel passing through my room. Haar stem zweemt In this peaceful solitude all the outside world subdued. Een gedicht in klanken. Everything comes back to me again. De tijd nemen voor jezelf. Genieten van wat er is. Niet direct in de actie schieten. Je ogen sluiten en overgeven aan het moment. Waarnemen en simpel vaststellen door hoeveel eenvoudig bijzonders je omringd wordt. Zoveel schoonheid. Zoveel mooie toevalligheden. Zoveel ontmoetingen die zomaar aan je aandacht zouden willen ontglippen omdat je normaal afgeleid wordt door iets anders. Door zorgen of door verwachtingen bijvoorbeeld. Het heilige moeten. Echte moment killers. Stil staan op een punt waar alles samen vloeit. Het loont de moeite om daar genoeglijk naar te kijken en wat zegeningen bij elkaar te sprokkelen. Genoeg verworvenheden. Mogen ze genoeg zijn. Durven we tevreden te zijn. Wat is er meer dan met een glimlach wakker worden en met een glimlach weer naar bed gaan. En als het zo mag zijn, geflankeerd door iemand waarmee je dat kunt delen. Die je bijstaat. Op jouw golflengte zit. Plezier mee hebt. Al het andere is extra. Puur bonus. Een eerbiedwaardige bijzaak. Vaak nog smaakbedervend. Hoe veel belang we ook denken te moeten hechten. Minder moeten. Meer ont-moeten. We zijn verslaafd aan moeten. Dat moet toch anders kunnen...