Blog skriebels dag 31 | 18 december 2015

Erland & the Carnival zingt Arabian Sea. I can't help see myself from your dancing eyes. Zonder de ander kunnen we onszelf niet zien. We hebben vreemde ogen nodig. Mooie ogen. Glimmende ogen. Die dwingen me naar mezelf. We denken  naar onszelf te kijken maar dat is een kunstig ingekleurde illusie. We zien wat we willen zien. De ander hebben we gewoon nodig om als mens tot rijpdom te komen. Uitzuiverende, dartelende wisselwerking. Om alles eruit te halen wat erin zit. Dat spel met de ander mag vreugdevol zijn. We hoeven niet te werken aan onszelf. We hoeven alleen maar onbevangen erin te staan. Puur aanwezig te zijn. Meer niet. Als je echt aanwezig bent dan hoef geen aanwezigheid uit te stralen. Dat werkt averechts. Dan vertrouw je het niet. We hoeven niets extra te doen. Dan werkt het vanzelf. Zien we hoe het werkt. Of het überhaupt werkt. Dan zien we in de kern. Stoten we met een glimlach onze neus. Gaan we breed lachend op ons gezicht. Ontdekken we hoe het zit. Weten dat er niets op het spel staat, geeft ons de ruimte om onze ruimte te nemen. Wat zou het fijn zijn als dat de grondtoon was voor ons doen en laten. Vrij zijn om fouten te maken. Vrij zijn om bij elkaar te zijn. Vrij zijn om niet bij elkaar te zijn. Vrij zijn om niet te verkrampen. Alles in vrijheid doen. In vrijheid verbinden. In vrijheid je hart volgen. In vrijheid oude constructies en patronen de boel de boel laten. In vrijheid toelaten. De angst voorbij. Dansen in het licht van je eigen stralende zelf. Dat maakt leven vele malen makkelijker, lichter. Maakt leven tot een waarachtig avontuur. Een zinderende reis. Ik pak alvast mijn koffer...